Neutralność technologiczna

Neutralność technologiczna to zasada określona w ustawie „Informatyzacja działalności podmiotów realizujących zadania publiczne”. Oznacza, że władze publiczne powinny traktować technologie teleinformatyczne na równych zasadach oraz tworzyć warunki, w których mogą one uczciwie ze sobą konkurować. Nie chodzi więc o uprzywilejowanie konkretnego rodzaju technologii, lecz o takie kształtowanie działań publicznych, aby wybór i rozwój rozwiązań nie prowadziły bez uzasadnienia do wykluczenia rozwiązań alternatywnych.

Zasada obejmuje kilka powiązanych elementów:

• równe traktowanie technologii teleinformatycznych przez władze publiczne,
• zapewnianie warunków uczciwej konkurencji między tymi technologiami,
• zapobieganie eliminowaniu technologii konkurencyjnych podczas rozbudowy lub modyfikacji już używanych systemów,
• uwzględnianie ryzyka wykluczenia konkurencyjnych technologii przy tworzeniu produktów i rozwiązań.

W praktyce oznacza to, że rozwój eksploatowanego systemu teleinformatycznego nie powinien być prowadzony w sposób, który zamyka drogę innym technologiom tylko dlatego, że nie zostały wykorzystane na wcześniejszym etapie. Podobnie tworzenie nowych produktów i rozwiązań powinno odbywać się z poszanowaniem możliwości uczciwej konkurencji. Znaczenie zasady jest zatem widoczne zarówno przy utrzymywaniu i modernizowaniu istniejących systemów, jak i przy projektowaniu nowych rozwiązań związanych z realizacją zadań publicznych.

Celem neutralności technologicznej jest ograniczenie sytuacji, w której decyzje władz publicznych prowadzą do trwałego wyeliminowania technologii konkurencyjnych. Zasada ma wspierać otwartość rozwiązań teleinformatycznych i zapobiegać temu, aby sposób rozbudowy systemu lub stworzenia produktu przesądzał z góry o przewadze jednego rozwiązania nad innymi. W ustawie stanowi ogólną regułę oceny działań dotyczących systemów, produktów i rozwiązań teleinformatycznych wykorzystywanych w obszarze zadań publicznych.