Art. 143 Kodeksu karnego wykonawczego (k.k.w.) określa katalog kar dyscyplinarnych, które mogą być nałożone na skazanych w zakładach karnych. Przepis ten ma na celu utrzymanie porządku i dyscypliny w jednostkach penitencjarnych oraz zapewnienie bezpieczeństwa zarówno skazanym, jak i personelowi zakładów karnych.

#### § 1. Katalog kar dyscyplinarnych

W § 1 wymieniono różne rodzaje kar dyscyplinarnych, które mogą być stosowane wobec skazanych. Są to:

1. **Nagana** - najłagodniejsza forma kary, mająca charakter upomnienia.
2. **Pozbawienie nagród lub ulg** - skazany może zostać pozbawiony niewykorzystanych nagród lub ulg, albo ich wykonanie może zostać zawieszone na okres do 3 miesięcy.
3. **Pozbawienie udziału w zajęciach kulturalno-oświatowych lub sportowych** - z wyjątkiem korzystania z książek i prasy, na okres do 3 miesięcy.
4. **Pozbawienie możliwości otrzymania paczek żywnościowych** - na okres do 3 miesięcy.
5. **Pozbawienie lub ograniczenie możliwości dokonywania zakupów artykułów żywnościowych lub wyrobów tytoniowych** - na okres do 3 miesięcy.
6. **Udzielanie widzeń w sposób uniemożliwiający bezpośredni kontakt z osobą odwiedzającą** - na okres do 3 miesięcy.
7. **Obniżenie wynagrodzenia za pracę** - nie więcej niż o 25%, na okres do 3 miesięcy.
8. **Pozbawienie możliwości korzystania z widzeń i samoinkasującego aparatu telefonicznego** - na okres do 28 dni.
9. **Umieszczenie w celi izolacyjnej** - na okres do 28 dni.

#### § 2. Wyłączenia stosowania kar

W § 2 wskazano, że kar wymienionych w pkt 4, 5 i 8 nie stosuje się wobec kobiet ciężarnych, karmiących lub sprawujących opiekę nad własnymi dziećmi w domach matki i dziecka. Jest to wyraz szczególnej ochrony tych grup skazanych, wynikającej z ich specyficznych potrzeb i sytuacji życiowej.

#### § 3. Kara izolacji

W § 3 szczegółowo opisano warunki stosowania kary izolacji (pkt 8). Kara ta jest stosowana wobec skazanych, którzy dopuścili się naruszenia nietykalności cielesnej lub czynnej napaści na funkcjonariusza albo pracownika zakładu karnego. Może być również wymierzona za inne poważne naruszenia dyscypliny i porządku w zakładzie karnym.

Kara izolacji polega na osadzeniu skazanego pojedynczo w celi oraz uniemożliwieniu mu kontaktu z innymi skazanymi. W trakcie jej wykonywania skazany jest pozbawiony możliwości korzystania z:

- Widzeń i samoinkasujących aparatów telefonicznych.
- Sprzętu audiowizualnego i komputerowego.
- Bezpośredniego uczestniczenia w nabożeństwach, spotkaniach religijnych i nauce religii (z wyjątkiem sytuacji, gdy skazany żąda uczestnictwa w nabożeństwie w warunkach uniemożliwiających kontakt z innymi skazanymi).
- Udziału w zajęciach kulturalno-oświatowych, z zakresu kultury fizycznej i sportu (z wyjątkiem korzystania z książek i prasy).
- Dokonywania zakupów artykułów żywnościowych i wyrobów tytoniowych.
- Uczestniczenia w nauczaniu i zatrudnieniu poza celą.
- Korzystania z własnej odzieży, obuwia oraz wyrobów tytoniowych.

### Podsumowanie

Art. 143 k.k.w. stanowi kompleksowy katalog kar dyscyplinarnych, które mogą być stosowane wobec skazanych w celu utrzymania porządku i dyscypliny w zakładach karnych. Przepis ten uwzględnia również szczególne potrzeby niektórych grup skazanych, takich jak kobiety ciężarne, karmiące czy sprawujące opiekę nad dziećmi, co jest wyrazem humanitarnego podejścia do wykonywania kar. Kara izolacji, jako najcięższa forma kary dyscyplinarnej, jest szczegółowo uregulowana, co ma na celu zapewnienie jej stosowania w sposób zgodny z prawami człowieka i zasadami humanitaryzmu.

Kodeks karny wykonawczy

Przepis określa, kiedy publiczne placówki oświatowe organizują naukę religii. Publiczne przedszkola i szkoły podstawowe robią to na życzenie rodziców. Oznacza to, że w tych placówkach decyzja w tej sprawie należy do rodziców. W publicznych szkołach ponadpodstawowych nauka religii jest organizowana na życzenie rodziców albo samych uczniów. Przepis wskazuje więc dwie grupy osób, które mogą wyrazić takie życzenie. Po osiągnięciu przez ucznia pełnoletności to on sam decyduje o pobieraniu nauki religii. Szczegółowe warunki i sposób wykonywania przez szkoły zadań związanych z organizowaniem nauki religii określa minister właściwy do spraw oświaty i wychowania. Robi to w drodze rozporządzenia, w porozumieniu z władzami Kościoła Katolickiego, Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego oraz innych kościołów i związków wyznaniowych.

Nauka religii

Nauka religii w przepisach

Kodeks karny wykonawczy1 przepis

o systemie oświaty1 przepis