Nauczyciele szkół za granicą

„Nauczyciele szkół za granicą” to określenie używane w ustawie Karta Nauczyciela wobec nauczycieli, którzy prowadzą nauczanie języka polskiego, historii, geografii albo innych przedmiotów nauczanych po polsku poza polskim systemem oświaty. Chodzi więc o osoby uczące określonych treści w środowisku edukacyjnym działającym za granicą, a nie o wszystkich nauczycieli pracujących poza Polską.

Pojęcie obejmuje dwa podstawowe sposoby organizacji takiego nauczania:

• zajęcia w szkołach działających w ramach systemu oświaty innego państwa,
• zajęcia prowadzone w innych formach przez organizacje społeczne zarejestrowane za granicą.

Istotne są zatem zarówno przedmioty, których naucza dana osoba, jak i miejsce oraz forma prowadzenia zajęć. W przypadku innych przedmiotów niż język polski, historia i geografia znaczenie ma to, że są one nauczane w języku polskim. Nauczanie może odbywać się w formalnie funkcjonującej szkole należącej do systemu oświaty państwa, w którym działa, albo poza taką szkołą, w ramach innej formy edukacyjnej organizowanej przez zagraniczną organizację społeczną.

Definicja wyznacza grupę nauczycieli, do której mogą odnosić się przepisy Karty Nauczyciela dotyczące pracy dydaktycznej prowadzonej poza granicami kraju. Ma znaczenie porządkujące i kwalifikacyjne, ponieważ pozwala ustalić, czy dana osoba oraz sposób prowadzenia przez nią zajęć odpowiadają ustawowemu pojęciu nauczycieli szkół za granicą. Sama praca za granicą nie wystarcza do objęcia tym określeniem. Konieczne jest także nauczanie wskazanych przedmiotów lub innych przedmiotów w języku polskim oraz działanie w jednej z form organizacyjnych opisanych w ustawie.