Art. 3 ust. 1 zawiera słownik pojęć używanych w ustawie o nasiennictwie. Definiuje przede wszystkim odmianę jako zbiorowość roślin wyróżniającą się określonymi właściwościami, odmienną od innych zbiorowości i niezmienioną po rozmnożeniu. Szczególne znaczenie mają także odmiana mieszańcowa, jej składnik, odmiana regionalna oraz odmiana amatorska. Przepis wyjaśnia również pojęcie populacji miejscowej i „zachowania odmiany”, czyli działalności służącej utrzymaniu jej charakterystycznych właściwości, wyrównania i trwałości.

Rozbudowana definicja „materiału siewnego” obejmuje rośliny i ich części przeznaczone między innymi do siewu, sadzenia lub rozmnażania. W jej ramach wyróżniono materiał roślin rolniczych i warzywnych, materiał szkółkarski, materiał rozmnożeniowy i nasadzeniowy roślin warzywnych oraz ozdobnych, a także materiał rozmnożeniowy winorośli. Przepis określa również kategorie materiału, w tym elitarny, kwalifikowany, standardowy, handlowy i materiał siewny odmiany regionalnej. Wskazuje ich pochodzenie, sposób wytworzenia oraz przeznaczenie, a także definiuje materiał mateczny i stopień kwalifikacji.

Znaczenie praktyczne mają definicje podmiotów i czynności związanych z nasiennictwem. „Hodowca” i „zachowujący odmianę” to nie zawsze ta sama osoba, natomiast producent wytwarza materiał siewny, prowadzący obrót nim dysponuje, a dostawca zajmuje się określonymi rodzajami materiału lub ich obrotem. „Obrót” obejmuje oferowanie, sprzedaż, dostawę albo inne dysponowanie materiałem, ale nie dotyczy materiału przeznaczonego między innymi do oceny, przerobu, celów naukowych lub hodowli. Przepis określa ponadto partię materiału, próbę urzędową, nieprofesjonalnego odbiorcę oraz wykazy odmian i systemy OECD. Dzięki temu wskazuje, jak rozumieć podstawowe role, rodzaje materiału i czynności przy stosowaniu dalszych przepisów ustawy.

o nasiennictwie

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2012/1512/text/U/D20121512Lj.pdf

Przepis określa zasady składania wniosku o dokonanie oceny polowej materiału szkółkarskiego kategorii „elitarny” lub „kwalifikowany”, pochodzącego z plantacji szkółkarskich prowadzonych przez dostawcę. Wniosek składa się do wojewódzkiego inspektora właściwego ze względu na położenie plantacji. Termin złożenia musi umożliwiać przeprowadzenie oceny polowej, a jego szczegółowe określenie następuje w przepisach wydanych na podstawie art. 72 pkt 1.

Wniosek sporządza się na formularzu udostępnionym na stronie internetowej administrowanej przez wojewódzki inspektorat ochrony roślin i nasiennictwa. Może on zostać złożony również za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 71a ust. 1, razem z wymaganymi załącznikami. W treści wniosku podaje się dane dostawcy, a także dokładne położenie plantacji, w tym miejscowość, gminę, powiat oraz symbole województwa i powiatu. Należy również wskazać rodzaj, ilość i powierzchnię materiału, jego gatunek, odmianę, podkładkę, wstawkę, wiek, formę, kategorię, kolejne rozmnożenie, pochodzenie oraz przewidywaną liczbę etykiet urzędowych.

Do wniosku dołącza się, zależnie od sytuacji, oświadczenie zachowującego odmianę, odpowiedni dokument potwierdzający wcześniejszą ocenę lub etykietę urzędową, dokument zakupu oraz informację o wynikach oceny laboratoryjnej. Jeżeli składający nie zgadza się z wynikiem oceny polowej lub laboratoryjnej, może zwrócić się do Głównego Inspektora o ponowne dokonanie oceny. Przepis porządkuje więc zarówno wymagania formalne, jak i sposób zakwestionowania wyniku oceny.

w sprawie opłat związanych z oceną materiału siewnego

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/2354/text/O/D20172354.pdf

Nasiennictwo i szkółkarstwo

Nasiennictwo i szkółkarstwo w przepisach

o nasiennictwie2 przepisy

w sprawie opłat związanych z oceną materiału siewnego3 przepisy