Narodowy cel wskaźnikowy

Narodowy Cel Wskaźnikowy to określony w ustawie „o biokomponentach i biopaliwach ciekłych” minimalny poziom wykorzystania odnawialnych składników paliw w transporcie. W praktyce jest to wskaźnik pokazujący, jaka część paliw zużywanych w transporcie powinna przypadać na inne paliwa odnawialne oraz biokomponenty zawarte w stosowanych paliwach.

Przy ustalaniu tego poziomu uwzględnia się kilka elementów:

• rodzaj składników, czyli inne paliwa odnawialne i biokomponenty,
• miejsce wykorzystania, a więc wszystkie rodzaje transportu, przy czym podstawą obliczeń jest zużycie w transporcie drogowym i kolejowym,
• okres rozliczeniowy, którym jest rok kalendarzowy,
• podstawę porównania, czyli ogólną ilość paliw ciekłych i biopaliw ciekłych zużytych w tym transporcie,
• sposób obliczania, oparty na wartości opałowej paliw.

Wskaźnik nie oznacza więc po prostu ilości biokomponentów wyrażonej w jednostkach objętości. Znaczenie ma ich udział energetyczny, ustalany przez odniesienie do wartości opałowej. Pozwala to porównywać różne paliwa i ich składniki z uwzględnieniem ilości energii, którą mogą dostarczyć.

Narodowy Cel Wskaźnikowy pełni w ustawie funkcję miernika udziału odnawialnych składników w paliwach wykorzystywanych do transportu. Jego konstrukcja łączy wymagany minimalny udział z rzeczywistym rocznym zużyciem paliw ciekłych i biopaliw ciekłych w transporcie drogowym oraz kolejowym. Dzięki temu poziom wskaźnika odnosi się do faktycznej struktury zużycia paliw w danym roku kalendarzowym, a nie do jednej, z góry określonej ilości paliwa.

W znaczeniu praktycznym pojęcie służy do określenia, jak duże powinno być wykorzystanie odnawialnych paliw i biokomponentów w sektorze transportu, a także do oceny, czy osiągnięto wymagany ustawą minimalny udział. Jest to zatem zarówno pojęcie techniczne, związane z obliczaniem udziału według wartości opałowej, jak i podstawowy miernik realizacji celu ustawy w zakresie wykorzystywania odnawialnych składników paliw.