Narodowy cel redukcyjny

Narodowy Cel Redukcyjny to określony w ustawie o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw minimalny poziom ograniczenia emisji gazów cieplarnianych związanych z wykorzystaniem określonych paliw i nośników energii w transporcie. Pojęcie opisuje więc nie konkretny rodzaj paliwa ani pojedynczą instalację, lecz wymagany efekt środowiskowy, który należy osiągnąć w odniesieniu do emisji powstających w całym cyklu życia danego produktu lub energii.

W definicji można wyróżnić kilka podstawowych elementów:

• przedmiot redukcji, czyli emisje gazów cieplarnianych;
• zakres oceny, obejmujący cały cykl życia paliwa lub energii, a nie wyłącznie emisje powstające podczas ich spalania albo bezpośredniego wykorzystania;
• minimalny poziom ograniczenia, co oznacza wartość progową, a nie dowolnie ustalony cel;
• sposób wyrażenia, czyli odniesienie redukcji do jednostki energii;
• rodzaje paliw i energii, których pojęcie dotyczy.

Zakres ten obejmuje paliwa ciekłe, biopaliwa ciekłe, gaz skroplony LPG, sprężony gaz ziemny CNG, skroplony gaz ziemny LNG, olej przeznaczony do silników statków żeglugi śródlądowej oraz wodór stosowany w transporcie. Obejmuje także energię elektryczną wykorzystywaną w pojazdach samochodowych. Dzięki takiemu wyliczeniu Narodowy Cel Redukcyjny może odnosić się do różnych technologii i nośników energii używanych w transporcie, nie ograniczając się wyłącznie do tradycyjnych paliw ciekłych.

Praktyczne znaczenie tego pojęcia polega na stworzeniu wspólnego miernika oceny wpływu paliw i energii na emisję gazów cieplarnianych. Wartość odnoszona do jednostki energii pozwala porównywać rozwiązania o różnym pochodzeniu i różnej postaci, a uwzględnienie całego cyklu życia umożliwia szerszą ocenę ich oddziaływania na klimat. W ramach ustawy Narodowy Cel Redukcyjny służy zatem jako punkt odniesienia przy ocenie, czy emisje związane z paliwami i energią stosowanymi w transporcie zostały ograniczone do wymaganego, minimalnego poziomu.