Najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości pestycydów

Najwyższy dopuszczalny poziom pozostałości pestycydów, oznaczany skrótem NDP, to prawnie określona granica ilości pozostałości pestycydu, która może znajdować się w żywności lub paszy pochodzenia roślinnego albo zwierzęcego, a także na powierzchni takich produktów. Pojęcie nie oznacza więc całkowitego zakazu obecności pozostałości, lecz wskazuje maksymalny poziom, którego nie powinno się przekraczać.

W ustawie „Bezpieczeństwo żywności i żywienia” termin ten nie jest definiowany samodzielnie przez opis właściwości chemicznych pestycydu ani przez ogólną ocenę ryzyka. Ustawa odsyła do definicji zawartej w art. 3 ust. 2 lit. d rozporządzenia nr 396/2005. Oznacza to, że znaczenie NDP należy odczytywać łącznie z tym rozporządzeniem, które stanowi podstawę ustalenia najwyższych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy oraz na ich powierzchni.

Najważniejsze elementy pojęcia to:

• istnienie pozostałości pestycydu w produkcie lub na jego powierzchni,
• określenie najwyższego poziomu, który jest prawnie dopuszczalny,
• odniesienie do żywności i paszy pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego,
• stosowanie jednolitego znaczenia wynikającego z przepisów unijnych.

NDP pełni funkcję punktu odniesienia przy stosowaniu przepisów o bezpieczeństwie żywności i żywieniu. Pozwala ocenić, czy obecność pozostałości pestycydów mieści się w granicach uznanych za dopuszczalne, czy też została przekroczona. Ma to znaczenie przy badaniu próbek, urzędowej kontroli żywności i pasz oraz ocenie, czy dany produkt spełnia wymagania związane z bezpieczeństwem i może pozostawać w obrocie. W praktyce wartość NDP zależy od rodzaju produktu i pozostałości, dlatego jej ustalenie wymaga sięgnięcia do właściwych regulacji, a nie tylko do samego ogólnego określenia „najwyższy dopuszczalny poziom”. Terminem tym posługują się przepisy ustawy oraz regulacje dotyczące pozostałości pestycydów w żywności, paszy i na ich powierzchni.