Najlepsze dostępne techniki

Najlepsze dostępne techniki to rozwiązania techniczne i organizacyjne, które uznaje się za najbardziej skuteczne, rozwinięte i możliwe do zastosowania w danej działalności, aby osiągnąć wysoki poziom ochrony środowiska. Pojęcie to ma ustawowe znaczenie określone przez odesłanie do art. 3 pkt 10 ustawy Prawo ochrony środowiska. W ustawie Prawo wodne nie chodzi więc o dowolną nowoczesną technologię, lecz o rozwiązania oceniane według kryteriów wskazanych w przepisach ochrony środowiska.

Najlepsze dostępne techniki obejmują w szczególności:

• stosowane technologie oraz sposób projektowania, budowy, prowadzenia i zakończenia działalności,
• rozwiązania odpowiednio rozwinięte, aby można było wdrożyć je w danym sektorze działalności na warunkach uzasadnionych technicznie i ekonomicznie,
• techniki dostępne dla prowadzącego działalność, z uwzględnieniem kosztów ich zastosowania i osiąganych korzyści dla środowiska,
• rozwiązania pozwalające skutecznie ograniczać oddziaływanie działalności na środowisko, w tym emisje i inne niekorzystne skutki.

Określenie najlepsze nie oznacza rozwiązania absolutnie najnowszego ani najdroższego. Chodzi o technikę, która zapewnia szczególnie wysoki poziom ochrony środowiska, a jednocześnie jest rzeczywiście możliwa do zastosowania w określonej branży i w konkretnych warunkach. Ocena powinna uwzględniać między innymi charakter działalności, jej skalę, dostępność rozwiązania oraz relację między nakładami a efektami środowiskowymi.

W Prawie wodnym pojęcie to służy jako punkt odniesienia przy stosowaniu wymagań dotyczących ochrony wód i ograniczania negatywnego wpływu działalności na środowisko. Ma znaczenie praktyczne przy wyborze technologii, określaniu wymagań dla podmiotów korzystających ze środowiska oraz ocenie, czy stosowane rozwiązania odpowiadają aktualnemu poziomowi ochrony środowiska. Dzięki odesłaniu do przepisów Prawa ochrony środowiska pojęcie zachowuje jednolite znaczenie także wtedy, gdy jest używane w regulacjach dotyczących gospodarki wodnej.