Nadzwyczajne wsparcie ze środków publicznych

Nadzwyczajne wsparcie ze środków publicznych to szczególna forma pomocy finansowej kierowanej do podmiotu lub grupy podmiotów, której celem jest utrzymanie albo przywrócenie ich stabilności ekonomicznej. Pojęcie zostało zdefiniowane w ustawie o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji.

Zakres tego pojęcia obejmuje przede wszystkim:

• pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,
• inne publiczne wsparcie finansowe udzielane na poziomie ponadnarodowym, jeżeli analogiczne wsparcie udzielone na poziomie krajowym byłoby uznane za pomoc państwa,
• działania podejmowane w celu utrzymania lub przywrócenia rentowności, płynności albo wypłacalności podmiotu lub grupy, do której podmiot należy.

Wsparcie może więc służyć poprawie zdolności podmiotu do dalszego funkcjonowania, odzyskaniu zdolności do regulowania zobowiązań lub zapobieżeniu utracie wypłacalności. O zakwalifikowaniu danego działania do tej kategorii decyduje nie tylko jego publiczne źródło, lecz także charakter pomocy, poziom, na którym jest udzielana, oraz jej cel gospodarczy.

Definicja obejmuje również działania wskazane w przepisach dotyczących rekapitalizacji niektórych instytucji oraz rządowych instrumentów stabilizacji finansowej. Dzięki temu pojęcie może odnosić się zarówno do klasycznej pomocy państwa, jak i do innych form publicznego finansowania, w tym udzielanego ponad granicami państwa.

W praktyce określenie, czy dane działanie stanowi nadzwyczajne wsparcie ze środków publicznych, ma znaczenie dla stosowania mechanizmów przewidzianych w ustawie, w szczególności przy ocenie sytuacji podmiotu i wyborze właściwych działań wobec niego. Pozwala ustalić, czy wsparcie finansowe należy traktować jako instrument służący stabilizacji podmiotu lub grupy w ramach systemu gwarantowania depozytów i przymusowej restrukturyzacji.