Przepis porządkuje **podział hydrograficzny kraju**, wskazując obszary dorzeczy, regiony wodne oraz zlewnie. Ustanawia dwa główne obszary dorzeczy, Wisły i Odry, a także części międzynarodowych dorzeczy: Dniestru, Dunaju, Banówki, Łaby, Niemna, Pregoły i Świeżej, znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W obszarze dorzecza Wisły wyodrębniono siedem regionów wodnych, między innymi Małej Wisły, Narwi, Bugu i Dolnej Wisły. Obszar dorzecza Odry obejmuje pięć regionów, w tym Górnej Odry, Warty i Noteci. Dla pozostałych obszarów dorzeczy przepis wskazuje właściwe regiony wodne, niekiedy dzieląc je na kilka jednostek, jak w przypadku dorzeczy Dunaju i Łaby. W ramach regionów wodnych wyodrębnia się zlewnie.

Istotnym elementem regulacji jest wskazanie zadań „Wód Polskich”. Podmiot ten ustala przebieg granic obszarów dorzeczy, regionów wodnych i zlewni oraz ewidencjonuje te granice w systemie informacyjnym gospodarowania wodami. Sposób ustalania i ewidencjonowania granic ma uwzględniać podział hydrograficzny kraju.

Przepis przewiduje również wydanie przez Radę Ministrów rozporządzeń dotyczących zlewni, ich przyporządkowania do regionów wodnych, przebiegu granic oraz przyporządkowania jednolitych części wód podziemnych i wód przybrzeżnych do obszarów dorzeczy. Przy określaniu zlewni uwzględnia się także zróżnicowanie warunków hydrologicznych i hydrogeologicznych, lokalizację jednolitych części wód podziemnych oraz sposób ich wykorzystania. Regulacja tworzy więc podstawową strukturę terytorialną gospodarowania wodami i określa zasady jej technicznego wyznaczania oraz ewidencjonowania.

Prawo wodne

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/1566/text/U/D20171566Lj.pdf

Przepis określa **zakres przestrzenny stosowania** regulacji dotyczących ochrony środowiska wód morskich oraz monitoringu wód morskich. Obejmuje on trzy podstawowe obszary: wody morza terytorialnego, wyłączną strefę ekonomiczną Rzeczypospolitej Polskiej oraz wody przybrzeżne. Wskazane przepisy stosuje się także do dna morskiego i skały macierzystej, ale tylko wtedy, gdy znajdują się one na obszarze morza terytorialnego, wyłącznej strefy ekonomicznej Rzeczypospolitej Polskiej albo wód przybrzeżnych.

Znaczenie przepisu polega na jednoznacznym wskazaniu, że regulacje dotyczące ochrony i monitoringu nie odnoszą się wyłącznie do samych wód. Ich zakres obejmuje również określone elementy znajdujące się pod wodami, czyli dno morskie i skałę macierzystą. Przepis wyznacza więc zarówno **obszary wodne**, na których stosuje się wskazane regulacje, jak i dodatkowe elementy środowiska objęte tym zakresem. W praktyce pozwala to ustalić, że przy stosowaniu przepisów o ochronie środowiska wód morskich i monitoringu wód morskich należy uwzględniać nie tylko morze terytorialne, wyłączną strefę ekonomiczną i wody przybrzeżne, lecz także dno morskie oraz skałę macierzystą położone w granicach tych obszarów.

Przepis określa obowiązek współpracy przy podejmowaniu działań służących osiągnięciu celów środowiskowych dla wód morskich oraz dobrego stanu środowiska wód morskich. Współpraca ta obejmuje również odpowiednie opracowanie, wdrożenie i przegląd podstawowych dokumentów oraz działań związanych z ochroną wód morskich.

Wymienione elementy to: wstępna ocena stanu środowiska wód morskich, zestaw właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich, zestaw celów środowiskowych dla wód morskich, program monitoringu wód morskich oraz program ochrony wód morskich. Przepis wskazuje, że działania dotyczące tych elementów nie powinny być prowadzone wyłącznie w ramach krajowych, lecz wymagają współpracy z określonymi podmiotami.

W szczególności współpraca ma odbywać się w ramach „Konwencji Helsińskiej”, a także z właściwymi organami innych państw członkowskich Unii Europejskiej położonych w regionie Morza Bałtyckiego. Obejmuje również właściwe organy państw spoza Unii Europejskiej, jeżeli państwa te graniczą z regionem Morza Bałtyckiego.

Znaczenie przepisu polega na wskazaniu międzynarodowego i regionalnego wymiaru ochrony środowiska wód morskich. Osiąganie celów środowiskowych, ocena stanu wód, ich monitoring oraz programowanie ochrony zostały powiązane ze współdziałaniem podmiotów działających w regionie Morza Bałtyckiego, niezależnie od tego, czy należą one do Unii Europejskiej.

Art. 150 określa zakres i sposób sporządzania wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich. Ocena ma charakter kompleksowy i obejmuje trzy podstawowe elementy: analizę cech oraz aktualnego stanu wód, analizę dominujących presji i oddziaływań, a także analizę ekonomiczną i społeczną użytkowania wód oraz kosztów degradacji środowiska.

Analiza stanu środowiska uwzględnia między innymi gatunki ptaków, ssaków, gadów i ryb morskich, typy siedlisk pelagicznych i bentosowych oraz strukturę i funkcjonowanie ekosystemów. Bierze pod uwagę także czynniki fizyczne, hydrologiczne, chemiczne i biologiczne, takie jak temperatura, zasolenie, prądy, zlodzenie, batymetria, zmętnienie, substancje biogenne, pH i produktywność ekosystemów.

Przepis wymaga rozpoznania presji pochodzenia lądowego i morskiego, z uwzględnieniem ich skutków kumulacyjnych i synergicznych. Wskazuje między innymi na substancje biogenne, materię organiczną, substancje szkodliwe, gatunki obce, działalność rybacką, zmiany dna morskiego, odpady, hałas oraz inne źródła energii.

W analizie uwzględnia się szeroki katalog sposobów użytkowania środowiska morskiego, obejmujący między innymi budowę i zmianę infrastruktury, wydobycie, wytwarzanie energii, rybołówstwo, akwakulturę, transport, działalność miejską i przemysłową, turystykę, obronę, edukację i badania. Znaczenie praktyczne ma również obowiązek określenia intensywności presji oraz ich zróżnicowania przestrzennego i czasowego, a w odpowiednich przypadkach także ich źródeł. Ocena powinna łączyć dane o stanie ekosystemu z informacjami o działalności człowieka wpływającej na wody morskie.

Przepis określa sposób opracowania, konsultowania, przekazania i aktualizacji wstępnej oceny stanu środowiska wód morskich. Za przygotowanie dokumentu odpowiada właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska, działając w uzgodnieniu z ministrami właściwymi do spraw gospodarki morskiej, rybołówstwa i gospodarki wodnej.

Ocena powstaje na podstawie analiz i zestawień przygotowywanych przez właściwe organy. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej opracowuje analizę dotyczącą art. 150 ust. 1 pkt 2, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej przygotowuje analizę, o której mowa w art. 150 ust. 1 pkt 3, a poszczególne zestawienia sporządzają ministrowie właściwi do spraw gospodarki wodnej, rybołówstwa i gospodarki morskiej. Dokumenty te są przekazywane wraz z danymi i informacjami wykorzystanymi przy ich opracowaniu oraz uzyskanymi w jego toku.

Przygotowanie oceny powinno uwzględniać współpracę z Komisją Ochrony Środowiska Morza Bałtyckiego, w szczególności dla zapewnienia zgodności metodologii w regionie Morza Bałtyckiego oraz uwzględnienia transgranicznych właściwości i oddziaływań na środowisko. Projekt oceny jest publikowany w Biuletynie Informacji Publicznej. Zainteresowani mogą w ciągu **21 dni** zgłaszać do niego uwagi pisemnie lub elektronicznie, a sposób ich uwzględnienia jest uzgadniany z właściwymi ministrami.

Po zakończeniu konsultacji ocena jest publikowana i przekazywana ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej. Minister przedkłada ją Komisji Europejskiej po uzyskaniu zgody Rady Ministrów. Ocena podlega przeglądowi co 6 lat, a w razie potrzeby także aktualizacji. Aktualizacja obejmuje podsumowanie zmian oraz prezentację aktualnych wyników monitoringu i stanu środowiska wód morskich.

Przepis określa, co składa się na zestaw właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich. Zestaw ten obejmuje przede wszystkim wskaźniki, ich jakościowe lub ilościowe własności oraz kryteria odnoszące się do jedenastu cech środowiska morskiego. Dotyczą one między innymi różnorodności biologicznej, gatunków obcych, populacji ryb i skorupiaków eksploatowanych komercyjnie, morskiego łańcucha pokarmowego, eutrofizacji, integralności dna morskiego, właściwości hydrograficznych, substancji zanieczyszczających, odpadów oraz energii wprowadzanej do wód, w tym podmorskiego hałasu.

Każda z tych cech została powiązana z pożądanym poziomem oddziaływania na środowisko. Przykładowo, eutrofizacja powinna być ograniczona do minimum, a stężenia substancji zanieczyszczających, ilość odpadów i poziom energii nie powinny powodować szkód ani negatywnego wpływu na środowisko wód morskich. Zestaw musi również określać sposób klasyfikacji wskaźników oraz sposób oceny stanu środowiska.

Jeżeli dana cecha nie ma zastosowania do wód regionu Morza Bałtyckiego, należy wskazać ten fakt i go uzasadnić. Przy opracowywaniu zestawu uwzględnia się między innymi stan rozpoznania procesów zachodzących w środowisku morskim, dostępne wyniki pomiarów i badań, możliwość różnicowania wskaźników zależnie od cech przestrzennych i właściwości wód, a także właściwości fizyczne, chemiczne i hydromorfologiczne, typy siedlisk oraz cechy biologiczne wód morskich. Przy wyznaczaniu własności wskaźników bierze się ponadto pod uwagę kryteria określone w decyzji Komisji, dominujące presje i oddziaływania oraz ich relację ze wskaźnikami i kryteriami. Przepis tworzy więc uporządkowaną podstawę opisu i oceny dobrego stanu środowiska wód morskich.

Przepis określa pełną procedurę opracowania, konsultowania, przedłożenia i przyjęcia „zestawu właściwości typowych dla dobrego stanu środowiska wód morskich”. Za przygotowanie projektu odpowiada właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska, który współpracuje z ministrem właściwym do spraw gospodarki morskiej, ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej oraz ministrem właściwym do spraw rybołówstwa.

Projekt jest publikowany w Biuletynie Informacji Publicznej, aby zainteresowani mogli zgłaszać uwagi pisemnie lub elektronicznie. Termin na ich przedstawienie wynosi 21 dni od dnia zamieszczenia projektu. Po zakończeniu konsultacji właściwy organ Inspekcji Ochrony Środowiska uzgadnia sposób uwzględnienia uwag z właściwymi ministrami i przekazuje projekt ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej.

Dalszy etap wymaga zgody Rady Ministrów wyrażonej w drodze uchwały. Po jej uzyskaniu minister przedkłada Komisji Europejskiej projekt wraz ze wstępną oceną stanu środowiska wód morskich, w terminie 3 miesięcy. Projekt zostaje przyjęty, jeżeli Komisja Europejska nie odrzuci go w całości ani w części w ciągu 6 miesięcy od przedłożenia. Następnie minister przyjmuje zestaw w drodze rozporządzenia, uwzględniając stanowisko Komisji Europejskiej.

Przepis przewiduje odrębny tryb postępowania w razie częściowego albo całkowitego odrzucenia projektu. W pierwszym przypadku opracowuje się poprawiony projekt, a w drugim nowy, z uwzględnieniem stanowiska Komisji Europejskiej. Zestaw podlega przeglądowi co 6 lat i w razie potrzeby aktualizacji. O aktualizacji minister informuje wskazane podmioty w terminie 3 miesięcy od jej dokonania, po uzyskaniu zgody Rady Ministrów. Do aktualizacji stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące pierwotnego opracowania i przyjęcia zestawu.

Przepis tworzy słownik pojęć używanych w ustawie. Jego znaczenie polega na ujednoliceniu rozumienia terminów dotyczących ochrony przeciwpowodziowej, gospodarowania wodami, stanu środowiska wodnego oraz korzystania z wód.

Zdefiniowano między innymi „budowle przeciwpowodziowe”, obejmujące takie obiekty jak kanały ulgi, poldery, zbiorniki, wały, falochrony i budowle regulacyjne, wraz z obiektami oraz nieruchomościami związanymi z ochroną przed powodzią. „Budowle piętrzące” to budowle umożliwiające stałe lub okresowe podnoszenie poziomu wód powierzchniowych. Przepis wyjaśnia także pojęcia „cieków naturalnych”, „kanałów”, „dorzecza”, „obszaru dorzecza” oraz „gruntów pokrytych wodami”.

Rozbudowana część przepisu dotyczy jakości wód. Określono w niej między innymi „dobry stan chemiczny”, „dobry stan ekologiczny”, „dobry potencjał ekologiczny”, „dobry stan ilościowy” oraz „dobry stan wód” powierzchniowych i podziemnych. Zdefiniowano również „cele środowiskowe dla wód morskich” i „dobry stan środowiska wód morskich”, odnosząc je do czystości, prawidłowego funkcjonowania ekosystemów oraz ograniczenia zanieczyszczeń.

Przepis obejmuje ponadto pojęcia związane z kąpielą, w tym „kąpielisko”, „miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli” i „klasyfikację wody w kąpielisku”, a także „koszty środowiskowe”, „koszty zasobowe”, „nawozy” i „nawozy naturalne”. Wskazuje również, czym są jednolite części wód podziemnych i powierzchniowych oraz obszary chronione. Dzięki tym definicjom dalsze przepisy mogą posługiwać się skrótowymi, ale precyzyjnie określonymi pojęciami.

Przepis ustanawia podstawową zasadę klasyfikacji wód. Zgodnie z nim wszystkie wody, które nie należą do dwóch wyraźnie wskazanych kategorii, są zaliczane do wód śródlądowych. Wyłączenie obejmuje **morskie wody wewnętrzne** oraz **wody morza terytorialnego**. Oznacza to, że o zakwalifikowaniu wody jako śródlądowej decyduje przede wszystkim brak przynależności do jednej z tych morskich kategorii.

Regulacja ma charakter definicyjny i porządkujący. Nie opisuje właściwości wód śródlądowych ani nie ustanawia szczegółowych zasad korzystania z nich. Wskazuje natomiast granicę między wodami śródlądowymi a wodami wyłączonymi z tego pojęcia. Dzięki temu przy stosowaniu przepisów posługujących się określeniem „wody śródlądowe” można ustalić jego zakres na podstawie kryterium przyjętego w tym przepisie.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że pozwala jednoznacznie przypisać daną wodę do odpowiedniej kategorii. Jeżeli nie jest ona morską wodą wewnętrzną ani wodą morza terytorialnego, na gruncie tej regulacji należy traktować ją jako wodę śródlądową. Przepis nie wprowadza dodatkowych warunków, wyjątków ani podziałów, dlatego jego treść opiera się na prostym rozróżnieniu: wody morskie wskazane w wyłączeniu albo pozostałe wody, uznane za śródlądowe.

Przepis określa, jakie rodzaje wód zalicza się do **wód powierzchniowych**. Wskazuje trzy kategorie: wody morza terytorialnego, morskie wody wewnętrzne oraz śródlądowe wody powierzchniowe. Tym samym tworzy podstawową definicję tego pojęcia na potrzeby ustawy i porządkuje wskazane w nim rodzaje wód według ich charakteru oraz położenia.

Znaczenie przepisu polega przede wszystkim na ustaleniu zakresu pojęcia „wody powierzchniowe”. Obejmuje ono zarówno określone wody morskie, jak i wody śródlądowe. W ramach pierwszej grupy przepis rozróżnia wody morza terytorialnego oraz morskie wody wewnętrzne, natomiast osobno wymienia śródlądowe wody powierzchniowe. Taki sposób wyliczenia pozwala jednoznacznie powiązać te trzy rodzaje wód z kategorią wód powierzchniowych.

Przepis ma charakter definicyjny i klasyfikacyjny. Nie określa zasad korzystania z tych wód, obowiązków podmiotów ani organów właściwych w sprawach gospodarki wodnej. Jego praktyczne zastosowanie polega na tym, że przy posługiwaniu się w ustawie terminem „wody powierzchniowe” należy uwzględniać właśnie wskazane rodzaje wód. Rozróżnienie to stanowi punkt wyjścia do odczytywania dalszych regulacji, w których występuje to pojęcie.

Przepis określa, czym są **wody przybrzeżne** oraz jak wyznacza się ich zewnętrzną granicę. Zgodnie z ust. 1 obejmują one obszar wód powierzchniowych rozciągający się od linii brzegu w kierunku morza. Zasadą jest, że granica ta przebiega w odległości jednej mili morskiej od linii podstawowej, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. Przepis nie obejmuje jednak morskich wód wewnętrznych Zatoki Gdańskiej ani przylegających do nich wód morza terytorialnego.

Ustęp 2 wprowadza odrębną regułę na wypadek, gdy zasięg wód przejściowych jest większy niż standardowy pas wód przybrzeżnych. W takiej sytuacji zewnętrzną granicę wód przybrzeżnych wyznacza zewnętrzna granica zasięgu wód przejściowych. Oznacza to, że szerokość obszaru wód przybrzeżnych nie zawsze kończy się na jednej mili morskiej od linii podstawowej. Może zostać wyznaczona szerzej, jeżeli przemawia za tym zasięg wód przejściowych.

W praktyce przepis służy do jednoznacznego określenia przestrzennego zakresu wód przybrzeżnych. Uwzględnia zarówno podstawową metodę wyznaczania granicy, opartą na odległości od linii podstawowej, jak i szczególną sytuację, w której granicę tę zastępuje granica zasięgu wód przejściowych. Jego znaczenie polega także na wyraźnym wskazaniu obszarów wyłączonych z tego określenia.

Przepis określa sposób ustalania granic pomiędzy trzema kategoriami wód: śródlądowymi wodami powierzchniowymi, morskimi wodami wewnętrznymi oraz wodami morza terytorialnego. Nie wyznacza tych granic bezpośrednio w swojej treści, lecz powierza ich określenie Radzie Ministrów. Ma to nastąpić w drodze rozporządzenia, a więc w akcie wykonawczym wydanym na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie.

Przy ustalaniu przebiegu granic Rada Ministrów ma kierować się dwoma wskazanymi kryteriami. Pierwszym jest **znaczenie gospodarcze** danych wód, drugim **sposób ich wykorzystywania**. Oznacza to, że rozporządzenie powinno uwzględniać zarówno rolę określonych obszarów wodnych w działalności gospodarczej, jak i faktyczne lub przewidziane sposoby korzystania z tych wód. Przepis wskazuje więc nie tylko organ właściwy do działania, lecz także podstawowe przesłanki, które mają wpływać na treść rozporządzenia.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na stworzeniu formalnej podstawy do jednoznacznego rozgraniczenia poszczególnych rodzajów wód. Takie rozgraniczenie porządkuje zakres stosowania przepisów odnoszących się do śródlądowych wód powierzchniowych, morskich wód wewnętrznych i wód morza terytorialnego. Szczegółowy przebieg granic ma wynikać z rozporządzenia, natomiast art. 28 wyznacza organ, formę działania i kryteria, które muszą zostać uwzględnione przy ich określaniu.

Przepis określa zakres powszechnego korzystania z wód oraz wskazuje, w jakich sytuacjach takie korzystanie może zostać rozszerzone na inne wody powierzchniowe. Zasadą jest, że każdemu przysługuje prawo do korzystania z publicznych śródlądowych wód powierzchniowych, morskich wód wewnętrznych oraz wód morza terytorialnego. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wtedy, gdy przepisy ustawy nie stanowią inaczej.

Powszechne korzystanie służy przede wszystkim zaspokajaniu potrzeb osobistych, potrzeb gospodarstwa domowego lub rolnego. Warunkiem jest korzystanie **bez stosowania specjalnych urządzeń technicznych**. Przepis obejmuje także wypoczynek, turystykę i sporty wodne. Amatorski połów ryb jest dopuszczalny na zasadach określonych w odrębnych przepisach, co oznacza, że jego zakres nie wynika wyłącznie z tego artykułu.

Szczególne uprawnienie przyznano radzie gminy. W drodze uchwały będącej aktem prawa miejscowego może ona wprowadzić powszechne korzystanie z wód powierzchniowych innych niż wskazane w ust. 1. Takie korzystanie może służyć wyłącznie potrzebom osobistym, gospodarstwa domowego lub rolnego, a uchwała powinna określać jego dopuszczalny zakres.

Rozwiązanie to pozwala objąć powszechnym korzystaniem także wody niewymienione w podstawowym katalogu, ale jednocześnie ogranicza cel takiego korzystania. Jeżeli gmina wprowadzi je na podstawie ust. 3, właścicielowi wód przysługuje odszkodowanie z budżetu gminy, na warunkach określonych w art. 469. Regulacja łączy więc dostęp do wód z określeniem granic korzystania oraz z mechanizmem rekompensaty dla właściciela.

Przepis określa, czym jest **szczególne korzystanie z wód**, i wskazuje sytuacje, które wykraczają poza powszechne oraz zwykłe korzystanie z wód. Tworzy przy tym katalog konkretnych rodzajów aktywności związanych z wodami.

Obejmuje on między innymi odwadnianie gruntów i upraw, użytkowanie wody ze stawów i rowów, a także wprowadzanie do cudzych urządzeń kanalizacyjnych ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. Za szczególne korzystanie uznaje również określone roboty lub obiekty budowlane, które zmniejszają naturalną retencję terenową, jeżeli dotyczą nieruchomości o powierzchni powyżej 3500 m i prowadzą do wyłączenia więcej niż 70% powierzchni z powierzchni biologicznie czynnej na obszarach nieujętych w systemy kanalizacji.

Katalog obejmuje także rybackie korzystanie ze śródlądowych wód powierzchniowych, żeglugę i spław, przerzuty wód oraz sztuczne zasilanie wód podziemnych. Wskazano w nim również wydobywanie z wód kamienia, żwiru, piasku i innych materiałów oraz wycinanie roślin z wód lub brzegu. Szczególnym korzystaniem jest ponadto chów ryb w sadzach, zapewnienie wody urządzeniom umożliwiającym migrację ryb oraz korzystanie z wód do nawadniania i działalności rolniczej w ilości większej niż średniorocznie 5 m na dobę.

Przepis obejmuje również korzystanie z wód na potrzeby działalności gospodarczej innej niż rolnicza, rolnicze wykorzystanie ścieków w ilości większej niż 5 m na dobę oraz chów lub hodowlę ryb i innych organizmów wodnych w sztucznych zbiornikach na wodach płynących. Pozycje 9 i 16 zostały oznaczone jako uchylone.

Przepis określa zakres stosowania ustawy do wód morza terytorialnego. Nie obejmuje on tego zakresu w sposób jednolity, lecz rozróżnia trzy obszary, w których ustawa znajduje zastosowanie bezpośrednio: **planowanie w gospodarowaniu wodami, ochronę przed zanieczyszczeniem ze źródeł lądowych oraz ochronę przed powodzią**.

W odniesieniu do planowania przepis wiąże stosowanie ustawy z działaniami dotyczącymi gospodarowania wodami. Obejmuje także ochronę morza terytorialnego przed zanieczyszczeniami, ale tylko wtedy, gdy ich źródła znajdują się na lądzie. Trzecim wyraźnie wskazanym obszarem jest ochrona przed powodzią.

W pozostałym zakresie ustawa może być stosowana do wód morza terytorialnego tylko wtedy, gdy przewiduje to jej dalsza treść. Oznacza to, że samo objęcie wód morza terytorialnego zakresem przepisu nie przesądza o stosowaniu wszystkich regulacji ustawy. Dla innych zagadnień konieczne jest odwołanie do szczegółowych przepisów ustawy, które mogą określać przypadki takiego zastosowania.

Znaczenie praktyczne przepisu polega więc na wyznaczeniu podstawowej granicy stosowania ustawy. W trzech wymienionych dziedzinach jej zastosowanie do wód morza terytorialnego wynika wprost z tego przepisu, natomiast w innych sprawach decydują regulacje szczegółowe. Flexyjny podział pozwala odróżnić zakres zastosowania ustawy wskazany bezpośrednio od zakresu zależnego od dodatkowych postanowień.

Przepis określa zakres wyłączenia spod stosowania ustawy w odniesieniu do określonych wód morskich oraz gruntów pokrytych tymi wodami. Nie obejmuje on „morskich wód wewnętrznych” ani „wód morza terytorialnego” w każdym przypadku, lecz tylko w takim zakresie, w jakim korzystanie z tych wód i gruntów zostało uregulowane w przepisach wskazanej ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej.

Kluczowe znaczenie ma więc zarówno rodzaj obszaru, jak i zakres regulacji zawartych w odrębnej ustawie. Samo położenie wód lub gruntu na obszarze objętym przepisem nie oznacza automatycznego wyłączenia wszystkich regulacji Prawa wodnego. Wyłączenie działa tylko w odniesieniu do tych kwestii dotyczących korzystania z wód oraz gruntów, które zostały uregulowane w przepisach o obszarach morskich i administracji morskiej.

Praktycznie przepis rozgranicza zakres zastosowania dwóch ustaw. W sprawach objętych regulacją morską zastosowanie znajduje wskazana ustawa szczególna, natomiast poza tym zakresem pozostają aktualne przepisy ustawy, w której zamieszczono ten artykuł. Rozwiązanie to zapobiega nakładaniu się regulacji dotyczących korzystania z morskich wód wewnętrznych, wód morza terytorialnego oraz gruntów pokrytych tymi wodami. W przepisie wskazano również pełną nazwę ustawy, do której należy odwołać się przy ustalaniu zakresu wyłączenia, wraz z datą jej uchwalenia oraz oznaczeniami publikacji.

Morza

Morza w przepisach

Prawo wodne16 przepisów