Morskie wody wewnętrzne

Morskie wody wewnętrzne to ustawowo wyodrębniona kategoria wód morskich, której zakres nie wynika wyłącznie z potocznego rozumienia położenia lub charakteru akwenu. W ustawie „Prawo wodne” pojęcie to zostało zdefiniowane przez odesłanie do art. 4 ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej. Oznacza to, że aby ustalić, czy dany obszar należy do morskich wód wewnętrznych, trzeba zastosować kryteria i granice określone w tym przepisie.

Najważniejszym elementem tego pojęcia jest więc prawne zakwalifikowanie określonych wód jako morskich wód wewnętrznych. Nie wystarcza samo stwierdzenie, że chodzi o wody położone przy brzegu albo związane z morzem. Znaczenie ma ich przyporządkowanie do kategorii wskazanej w ustawie regulującej polskie obszary morskie i administrację morską. Jest to zatem termin odsyłający, którego pełne znaczenie ustala się z uwzględnieniem innej ustawy, a nie wyłącznie na podstawie przepisów Prawa wodnego.

W Prawie wodnym pojęcie służy przede wszystkim do precyzyjnego określenia zakresu przepisów dotyczących wód. Pozwala odróżnić morskie wody wewnętrzne od innych rodzajów wód, w szczególności od śródlądowych wód powierzchniowych oraz wód morza terytorialnego. Takie rozróżnienie ma znaczenie praktyczne przy ustalaniu, jakie regulacje mają zastosowanie do danego akwenu, jakie organy i procedury mogą być właściwe oraz jak należy stosować przepisy dotyczące korzystania z wód, ich ochrony i zarządzania nimi.

Pojęcie pojawia się również w przepisach dotyczących bezpieczeństwa morskiego, między innymi przy określaniu warunków prowadzenia statku żeglugi śródlądowej na tych wodach. Ma także znaczenie przy ustalaniu granic między wodami śródlądowymi, morskimi wodami wewnętrznymi i wodami morza terytorialnego, a także w postępowaniach dotyczących mienia wydobytego, znalezionego lub uratowanego z morza.