Monitorowanie

Monitorowanie to pojęcie, które w ustawie o Krajowej Sieci Onkologicznej oznacza systematyczne sprawdzanie, czy leczenie onkologiczne jest skuteczne i bezpieczne. Nie ogranicza się ono do obserwacji pacjenta w czasie terapii. Obejmuje zarówno okres, w którym leczenie jest prowadzone, jak i czas po jego zakończeniu, trwający 5 lat.

Istotą monitorowania jest weryfikacja dwóch podstawowych elementów:

• skuteczności leczenia, czyli oceny, czy przynosi ono zamierzony efekt,
• bezpieczeństwa leczenia, czyli sprawdzania, czy jego przebieg nie wiąże się z zagrożeniami wymagającymi uwzględnienia.

Czynności te powinny być prowadzone zgodnie z kluczowymi zaleceniami wskazanymi w art. 24 ust. 1 tej ustawy. Oznacza to, że monitorowanie nie jest dowolnym ani przypadkowym gromadzeniem informacji, lecz odbywa się według określonych zaleceń odnoszących się do opieki onkologicznej. Obejmuje cały wskazany okres, a więc także obserwację po zakończeniu terapii.

W praktyce monitorowanie służy uzyskaniu uporządkowanej wiedzy o przebiegu i rezultatach leczenia oraz o jego bezpieczeństwie. Ma znaczenie dla oceny jakości opieki onkologicznej, pozwala odnosić przebieg leczenia do przyjętych zaleceń i wspierać jednolite podejście do obserwacji pacjentów. Ustawowe ujęcie tego pojęcia wskazuje więc nie tylko na samą czynność kontrolną, lecz także na jej zakres czasowy, przedmiot i sposób prowadzenia.

Termin „monitorowanie” występuje również w innych ustawach, w których odnosi się do obserwowania, oceny lub nadzorowania określonych procesów i zagrożeń. Dotyczy między innymi komórek rozrodczych i zarodków, jakości oraz bezpieczeństwa transportu, stanu wód i substancji szkodliwych dla środowiska, realizacji planów publicznych, bezpieczeństwa produktów, a także działalności jednostek notyfikowanych. W tych regulacjach jego szczegółowe znaczenie zależy od przedmiotu monitorowania, jednak wspólnym elementem pozostaje systematyczne pozyskiwanie informacji i ich ocena.