Art. 5 Kodeksu postępowania administracyjnego (KPA) pełni kluczową rolę w definiowaniu podstawowych pojęć używanych w przepisach dotyczących postępowania administracyjnego. Jego celem jest zapewnienie jasności i precyzji w interpretacji przepisów KPA, co jest niezbędne dla prawidłowego funkcjonowania administracji publicznej oraz dla ochrony praw obywateli.

1. **Ogólne odniesienie do przepisów o postępowaniu administracyjnym**:
   - Przepis ten wyjaśnia, że wszelkie odniesienia do przepisów o postępowaniu administracyjnym należy rozumieć jako odniesienia do przepisów KPA. Jest to istotne, ponieważ KPA stanowi podstawowy akt prawny regulujący procedury administracyjne w Polsce.

2. **Definicje kluczowych pojęć**:
   - **Kodeks**: Przez „kodeks” rozumie się Kodeks postępowania administracyjnego. Jest to ważne dla uniknięcia nieporozumień, gdyż w różnych kontekstach prawnych mogą istnieć inne kodeksy.
   - **Organy administracji publicznej**: Definicja ta obejmuje szeroki zakres podmiotów, w tym ministrów, centralne organy administracji rządowej, wojewodów, terenowe organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu terytorialnego oraz inne podmioty wymienione w art. 1 pkt 2 KPA. Tak szerokie ujęcie zapewnia, że wszystkie te podmioty są objęte przepisami KPA.
   - **Ministrowie**: Definicja ta obejmuje nie tylko ministrów kierujących określonymi działami administracji rządowej, ale także Prezesa i wiceprezesa Rady Ministrów pełniących funkcje ministra, przewodniczących komitetów wchodzących w skład Rady Ministrów oraz kierowników centralnych urzędów administracji rządowej. Jest to istotne dla precyzyjnego określenia, kto jest uprawniony do podejmowania decyzji administracyjnych.
   - **Organizacje społeczne**: Przez organizacje społeczne rozumie się organizacje zawodowe, samorządowe, spółdzielcze i inne organizacje społeczne. Definicja ta jest ważna, ponieważ organizacje te mogą mieć określone uprawnienia w postępowaniu administracyjnym.
   - **Organy jednostek samorządu terytorialnego**: Definicja ta obejmuje organy gminy, powiatu, województwa, związki gmin, związki powiatów, wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starostę, marszałka województwa oraz kierowników służb, inspekcji i straży działających w imieniu tych organów, a także samorządowe kolegia odwoławcze. Tak szerokie ujęcie zapewnia, że wszystkie te podmioty są objęte przepisami KPA.

Podsumowując, art. 5 KPA pełni kluczową rolę w zapewnieniu jasności i precyzji w interpretacji przepisów dotyczących postępowania administracyjnego. Dzięki precyzyjnym definicjom kluczowych pojęć, przepis ten przyczynia się do prawidłowego funkcjonowania administracji publicznej oraz ochrony praw obywateli.

Kodeks postępowania administracyjnego

Przepis określa przedmiot ustawy wprowadzającej, czyli zasady i tryb wprowadzenia w życie siedmiu wskazanych ustaw dotyczących organizacji administracji rządowej oraz funkcjonowania wybranych organów państwa. Nie reguluje bezpośrednio ich szczegółowych kompetencji, lecz wyznacza ramy wdrożenia rozwiązań przyjętych w tych ustawach.

Zakres przepisu obejmuje ustawy dotyczące:

- organizacji i trybu pracy Rady Ministrów oraz zakresu działania ministrów,
- urzędu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji,
- urzędu Ministra Gospodarki,
- urzędu Ministra Skarbu Państwa,
- urzędu Ministra Finansów oraz urzędów i izb skarbowych,
- Komitetu Integracji Europejskiej,
- Rządowego Centrum Studiów Strategicznych.

Znaczenie praktyczne tego przepisu polega na wskazaniu pełnego katalogu ustaw, których wejście w życie i stosowanie ma zostać uregulowane przez ustawę wprowadzającą. Obejmuje on zarówno przepisy odnoszące się do organizacji pracy Rady Ministrów i zakresu działania ministrów, jak i regulacje dotyczące poszczególnych urzędów, administracji skarbowej oraz wyspecjalizowanych instytucji rządowych. Dzięki temu przepis wyznacza zakres całej ustawy i pozwala ustalić, do jakich reform administracji publicznej oraz gospodarki odnoszą się jej dalsze regulacje. Wskazanie konkretnych ustaw ogranicza ten zakres do wymienionych obszarów i organów.

Przepisy wprowadzające ustawy reformujące funkcjonowanie gospodarki i administracji publicznej.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1996/497/text/U/D19960497Lj.pdf

Przepis porządkuje sposób wykonywania przez administrację rządową praw z akcji i udziałów należących do Skarbu Państwa. Nie dotyczy samego prawa własności tych akcji i udziałów, lecz zadań i kompetencji związanych z wykonywaniem praw przysługujących Skarbowi Państwa.

Zgodnie z ust. 1 do zakresu działania Ministra Skarbu Państwa przechodzą zadania i kompetencje, które przed wejściem w życie ustawy wykonywali: Minister Przemysłu i Handlu, Minister Przekształceń Własnościowych, Minister Współpracy Gospodarczej z Zagranicą, Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, Minister Spraw Wewnętrznych, Kierownik Centralnego Urzędu Planowania oraz Szef Urzędu Rady Ministrów. Wyliczenie obejmuje zarówno ministrów, jak i wskazane organy administracji.

Ust. 2 rozszerza ten mechanizm na prawa z akcji i udziałów pozostające wcześniej w zakresie innych naczelnych i centralnych organów administracji rządowej, a także innych organów administracji rządowej i państwowych jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej. W tym przypadku Minister Skarbu Państwa ma przejąć wykonywanie tych praw w terminie 12 miesięcy od dnia utworzenia tego organu.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na skupieniu w jednym organie kompetencji dotyczących wykonywania praw z akcji i udziałów należących do Skarbu Państwa. Ust. 1 wskazuje źródła kompetencji przechodzących do Ministra Skarbu Państwa, natomiast ust. 2 ustanawia dodatkowy termin przejęcia kompetencji od pozostałych wskazanych podmiotów.

Przepis upoważnia Radę Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, zasad przejęcia przez Ministra Skarbu Państwa określonych akcji i udziałów należących do Skarbu Państwa. Chodzi o akcje i udziały, z których prawa były dotychczas wykonywane przez wskazane organy lub jednostki.

Regulacja obejmuje dwie grupy przypadków. W punkcie 1 wskazano akcje i udziały, z których prawa wykonywali ministrowie, o których mowa w art. 10 ust. 1. W tym zakresie rozporządzenie ma określić **tryb przejęcia**, czyli sposób przeprowadzenia tej czynności.

Punkt 2 dotyczy akcji i udziałów, z których prawa wykonywały inne niż wymienione w art. 10 ust. 1 organy administracji rządowej oraz państwowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. W odniesieniu do tej grupy Rada Ministrów ma określić zarówno tryb, jak i terminy przejęcia. Oznacza to, że rozporządzenie powinno wskazać nie tylko sposób dokonania przejęcia, lecz także ramy czasowe jego przeprowadzenia.

Znaczenie przepisu polega na przekazaniu Radzie Ministrów kompetencji do uszczegółowienia organizacyjnych i czasowych aspektów przejmowania praw z akcji i udziałów przez Ministra Skarbu Państwa. Sam przepis rozróżnia przy tym zakres regulacji dla obu grup podmiotów, przewidując terminy wyłącznie w odniesieniu do drugiej z nich. Wspólnym elementem jest to, że chodzi o prawa wykonywane dotychczas przez organy administracji lub państwowe jednostki organizacyjne.

Przepis reguluje przekazanie Ministrowi Skarbu Państwa informacji, dokumentów i danych potrzebnych do wykonywania praw z akcji i udziałów, w odniesieniu do których określone organy i jednostki wykonywały uprawnienia wynikające z praw majątkowych Skarbu Państwa. Obowiązki te dotyczą organów i jednostek, o których mowa w art. 10 ust. 2.

W pierwszej kolejności, w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy, organy i jednostki mają przekazać Ministrowi informacje o akcjach i udziałach, wobec których wykonywały takie uprawnienia w dniu wejścia w życie ustawy. Przepis określa więc zarówno zakres przekazywanych danych, jak i termin wykonania tego obowiązku.

Drugi obowiązek powstaje **z dniem przejęcia przez Ministra Skarbu Państwa wykonywania praw z akcji i udziałów**. W tym momencie organy i jednostki przekazują Ministrowi dokumenty oraz niezbędne informacje dotyczące poszczególnych spółek. Chodzi o materiały, które umożliwiają wykonywanie praw z tych akcji i udziałów, a więc o dane i dokumentację związane z konkretnymi spółkami.

Zakres informacji przekazywanych na podstawie ust. 1 ma zostać określony przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia. Oznacza to, że ustawa wyznacza obowiązek i jego podstawowe ramy, natomiast szczegółowy zakres wymaganych informacji pozostawia do uregulowania w rozporządzeniu. W praktyce przepis porządkuje przejęcie obsługi praw z akcji i udziałów przez Ministra, zapewniając mu dostęp do informacji oraz dokumentów pozostających wcześniej w dyspozycji wskazanych organów i jednostek.

Przepis określa zasady przejęcia zadań i kompetencji organu założycielskiego przedsiębiorstw państwowych, które wcześniej należały do naczelnych i centralnych organów administracji rządowej. Co do zasady kompetencje te przejmują wojewodowie, jednak reguła ta podlega wyjątkom wskazanym w dalszych ustępach.

Wyłączenie obejmuje przedsiębiorstwa podległe Ministrowi Obrony Narodowej, przedsiębiorstwa podległe Ministrowi Sprawiedliwości, także te działające przy zakładach karnych, oraz przedsiębiorstwa utworzone w drodze ustaw. Oznacza to, że wobec tych podmiotów przejęcie kompetencji przez wojewodów nie następuje na zasadach określonych w ust. 1.

Ustęp 3 przewiduje ponadto możliwość czasowego wykonywania zadań i kompetencji organu założycielskiego przez inne organy administracji rządowej niż Minister Skarbu Państwa. Rozwiązanie to dotyczy przedsiębiorstw podległych naczelnym i centralnym organom administracji rządowej i ma charakter przejściowy.

Szczegółowe decyzje pozostawiono Radzie Ministrów. W drodze rozporządzenia ustali ona listę przedsiębiorstw, wobec których kompetencje będzie wykonywał Minister Skarbu Państwa, a także listę przedsiębiorstw objętych przejściowym wykonywaniem zadań przez inne organy. Rada Ministrów określi również zasady i tryb przejęcia kompetencji przez wojewodów oraz Ministra Skarbu Państwa. W szczególnie uzasadnionych przypadkach może ustalić dla określonych przedsiębiorstw późniejszy termin przekazania tych zadań.

W praktyce przepis porządkuje podział odpowiedzialności między wojewodów, Ministra Skarbu Państwa i inne organy administracji rządowej oraz tworzy podstawę do formalnego wskazania przedsiębiorstw i sposobu przekazania kompetencji.

Przepis określa sposób przejęcia zadań związanych z nadzorem nad jednostkami badawczo-rozwojowymi po zniesieniu określonych organów. Jego regulacja obejmuje dwa powiązane elementy: wskazanie podmiotów, które przejmują zadania, oraz określenie trybu ustalenia jednostek badawczo-rozwojowych objętych tym przejęciem.

Zgodnie z ust. 1 zadania zniesionych organów, o których mowa w art. 2 ust. 1 i 2, w zakresie sprawowania nadzoru nad jednostkami badawczo-rozwojowymi przejmują organy lub jednostki wskazane w art. 2 ust. 3-5. Przepis przesądza więc, że przejęcie dotyczy konkretnie nadzoru, a nie ogółu zadań zniesionych organów. Jednocześnie określa zarówno podmioty, których zadania podlegają przejęciu, jak i podmioty, które mają te zadania wykonywać.

Ust. 2 przewiduje wydanie przez Radę Ministrów rozporządzenia określającego listę jednostek badawczo-rozwojowych przejmowanych przez organy lub jednostki, o których mowa w ust. 1. Lista ta ma uszczegółowić zakres przejęcia w odniesieniu do poszczególnych jednostek. W praktyce przepis łączy zatem ustawowe wskazanie przejmujących zadań podmiotów z wykonawczym określeniem jednostek objętych tym rozwiązaniem.-vesm

Przepis określa, kto wykonuje prawa i obowiązki Skarbu Państwa wynikające z umów o oddanie mienia przedsiębiorstwa państwowego do odpłatnego korzystania, zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy. Zgodnie z ust. 1 przejmuje je Minister Skarbu Państwa. Przejęcie obejmuje zarówno uprawnienia, jak i obowiązki związane z tymi umowami, a więc dotyczy całej pozycji Skarbu Państwa wynikającej z danego stosunku umownego.

W ust. 2 wskazano obowiązek organizacyjny po stronie organu założycielskiego. Organ ten, jeżeli reprezentował Skarb Państwa przy zawieraniu umów, przekazuje je Ministrowi Skarbu Państwa. Przekazanie ma służyć przejęciu przez ministra wykonywania praw i obowiązków związanych z umowami, o których mowa w ust. 1.

Przepis przewiduje również doprecyzowanie procedury przejęcia. Na podstawie ust. 3 Rada Ministrów określi w drodze rozporządzenia szczegółowe zasady i tryb przejęcia przez Ministra Skarbu Państwa wykonywania praw i obowiązków. Ustawa wskazuje więc organ przejmujący, zakres przejęcia oraz podmiot zobowiązany do przekazania umów, natomiast szczegóły organizacyjne i proceduralne pozostawia rozporządzeniu. W praktyce art. 16 porządkuje zmianę podmiotu wykonującego prawa i obowiązki Skarbu Państwa w odniesieniu do wskazanej kategorii umów.

Przepis ustanawia rozwiązania przejściowe na okres poprzedzający wydanie lub nadanie nowych aktów dotyczących organizacji administracji rządowej. Jego podstawowym skutkiem jest zachowanie mocy dotychczasowych regulacji do czasu zastąpienia ich aktami przewidzianymi w przepisie.

Do czasu ustanowienia, na podstawie ustawy wskazanej w art. 1 pkt 1, nowych regulacji zachowują moc dotychczasowe przepisy dotyczące:
- regulaminu prac Rady Ministrów,
- organów wewnętrznych Rady Ministrów,
- aktów prawnych związanych z zakresem działania urzędu centralnego.

Zasada ta obowiązuje z zastrzeżeniem art. 19, co oznacza, że jej zastosowanie podlega ograniczeniu wynikającemu z tego przepisu. Rozwiązanie zapobiega powstaniu luki w regulacjach organizacyjnych do czasu ustanowienia nowych aktów.

Odrębnie uregulowano statuty ministerstw. Dotychczasowe statuty zachowują moc do czasu nadania ministerstwom statutów przez Prezesa Rady Ministrów. Przepis wiąże więc utratę mocy tych statutów z konkretnym zdarzeniem, czyli nadaniem nowych statutów.

Przepis obejmuje także akty powołania sekretarzy i podsekretarzy stanu oraz zakresy ich czynności. Zachowują one moc do wystąpienia jednego z dwóch zdarzeń: ustalenia zakresu czynności w trybie określonym w art. 37 ust. 2 ustawy wskazanej w art. 1 pkt 1 albo odwołania danego sekretarza lub podsekretarza stanu. W praktyce oznacza to utrzymanie dotychczasowych podstaw działania tych osób do czasu formalnego ustalenia nowych zakresów czynności albo zakończenia pełnienia funkcji.

Przepis określa zasady dalszego wykonywania zadań przez pełnomocników Rządu ustanowionych w urzędach wskazanych w art. 2 ust. 1. Do czasu odwołania pełnomocnicy zachowują swoje zadania w dotychczasowym zakresie. Oznacza to, że samo wejście w życie ustawy nie powoduje automatycznego zakończenia ich działalności ani ograniczenia powierzonych im obowiązków.

Jednocześnie przepis wyznacza Prezesowi Rady Ministrów termin trzech miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy na podjęcie dwóch działań:

1. ustalenie listy pełnomocników, których zadania podlegają zniesieniu,
2. określenie sposobu zapewnienia pełnomocnikom obsługi przez nowo utworzone urzędy, w zakresie określonym w art. 10 ust. 4 ustawy wskazanej w art. 1 pkt 1.

Regulacja łączy więc ciągłość wykonywania zadań z przygotowaniem zmian organizacyjnych. Do czasu odwołania pełnomocnicy działają na dotychczasowych zasadach, natomiast w wyznaczonym terminie ma zostać określone, które zadania zostaną zniesione oraz jak nowo utworzone urzędy zapewnią obsługę pełnomocników w przewidzianym zakresie. Praktyczne znaczenie przepisu polega na tym, że porządkuje on okres przejściowy związany ze zmianami w urzędach i wskazuje organ odpowiedzialny za ustalenie dalszego sposobu funkcjonowania pełnomocników.

Przepis wprowadza szeroką reorganizację wskazanych organów i urzędów. Jego podstawowym skutkiem jest jednoczesne zniesienie części dotychczasowych struktur oraz utworzenie nowych.

Zniesione zostają urzędy ministrów: Przemysłu i Handlu, Przekształceń Własnościowych, Współpracy Gospodarczej z Zagranicą, Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, Ministra - Szefa Urzędu Rady Ministrów, Ministra - Kierownika Centralnego Urzędu Planowania oraz Ministra Spraw Wewnętrznych. Odrębnie przepis znosi także Centralny Urząd Planowania i Urząd Rady Ministrów.

W ich miejsce tworzy się urzędy Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministra Gospodarki oraz Ministra Skarbu Państwa. Przepis ustanawia ponadto Komitet Integracji Europejskiej. Przewiduje również utworzenie urzędu Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast oraz urzędu Głównego Geodety Kraju, przy czym oba mają działać na podstawie odrębnych przepisów.

Uzupełnieniem zmian jest utworzenie Kancelarii Prezesa Rady Ministrów i Rządowego Centrum Studiów Strategicznych. **Znaczenie praktyczne przepisu** polega na określeniu nowego układu organizacyjnego, obejmującego likwidowane urzędy, nowe urzędy ministrów oraz dodatkowe instytucje. Sam przepis nie określa szczegółowych kompetencji utworzonych podmiotów, a w przypadku urzędów Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast oraz Głównego Geodety Kraju odsyła w tym zakresie do odrębnych przepisów.

Przepis reguluje sposób kierowania urzędami ministrów wskazanych w jego treści, to jest urzędami związanymi z administracją, gospodarką oraz Skarbem Państwa. Przewiduje, że kierowanie tymi urzędami może zostać powierzone kierownikom ministerstw. Nie chodzi więc o ogólne określenie zadań urzędów ani o zmianę ich właściwości, lecz o wskazanie osób, którym ma zostać powierzone wykonywanie funkcji kierowniczej.

Kluczowym warunkiem jest sposób powołania kierowników ministerstw. Mogą nimi zostać wyłącznie osoby powołane spośród osób, o których mowa w art. 18 ust. 2. Przepis ustanawia zatem odesłanie do innej regulacji, która określa krąg osób mogących pełnić tę funkcję. Sam art. 20 nie opisuje tych osób, nie wskazuje trybu ich wyboru ani nie określa czasu wykonywania kierowania urzędem.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na stworzeniu podstawy do obsadzenia funkcji kierowniczych w urzędach trzech wskazanych obszarów przez osoby należące do określonej kategorii. Rozwiązanie to łączy organizację kierowania urzędami z wymaganiem dotyczącym pochodzenia osób powoływanych na stanowiska kierowników ministerstw. Zakres regulacji jest ograniczony do powierzenia kierowania urzędami oraz wskazania wymogu odnoszącego się do osób, które mogą zostać w tym celu powołane.

Przepis określa kompetencje Prezesa Rady Ministrów związane z organizowaniem i likwidacją wskazanych urzędów. Jego regulacja obejmuje zarówno obowiązek powołania osób odpowiedzialnych za te procesy, jak i możliwość określenia szczegółowego trybu działania w drodze rozporządzenia.

Na podstawie ust. 1 Prezes Rady Ministrów **powołuje pełnomocników do organizacji urzędów** wskazanych w art. 2 ust. 3-5 i ust. 6 pkt 1. Jednocześnie powołuje likwidatorów urzędów wymienionych w art. 2 ust. 1 i 2. W odniesieniu do obu tych grup określa ich zadania i uprawnienia. Przepis nie opisuje ich szczegółowo, pozostawiając ich ustalenie Prezesowi Rady Ministrów.

Ust. 2 przewiduje upoważnienie fakultatywne, ponieważ Prezes Rady Ministrów „może określić” w rozporządzeniu:

- tryb likwidacji Ministerstw: Przemysłu i Handlu, Przekształceń Własnościowych, Współpracy Gospodarczej z Zagranicą, Spraw Wewnętrznych oraz Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, a także Centralnego Urzędu Planowania i Urzędu Rady Ministrów;
- tryb organizowania Ministerstw: Spraw Wewnętrznych i Administracji, Gospodarki oraz Skarbu Państwa;
- tryb organizowania urzędu Komitetu Integracji Europejskiej, urzędu Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast, Rządowego Centrum Studiów Strategicznych oraz Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu osób odpowiedzialnych za przeprowadzenie zmian oraz na stworzeniu podstawy do uregulowania w rozporządzeniu procedur likwidacyjnych i organizacyjnych. Zastosowanie ust. 2 zależy od decyzji Prezesa Rady Ministrów.

Przepis określa moment rozpoczęcia działalności Komitetu Integracji Europejskiej oraz sposób zapewnienia jego udziału w pracach w okresie, gdy nie powołano jeszcze wszystkich wskazanych ministrów. Komitet podejmuje działalność niezwłocznie po spełnieniu dwóch warunków: powołaniu Przewodniczącego Komitetu oraz powołaniu ministrów wchodzących w jego skład. Oznacza to, że przepis wiąże rozpoczęcie działalności zarówno z obsadzeniem funkcji przewodniczącego, jak i z powołaniem członków Komitetu określonych jako ministrowie wchodzący w jego skład.

Przewidziano również rozwiązanie przejściowe. Do czasu powołania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Ministra Gospodarki w pracach Komitetu może uczestniczyć inny minister. Nie następuje to automatycznie, ponieważ minister ten musi zostać wskazany przez Przewodniczącego Komitetu. Przepis nie określa dodatkowych wymagań dotyczących osoby wskazanego ministra ani formy takiego wskazania.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na połączeniu zasady szybkiego rozpoczęcia działalności Komitetu z możliwością jego funkcjonowania w okresie niepełnego obsadzenia składu. Czasowo dopuszczony udział innego ministra ma trwać do powołania obu wymienionych ministrów. Po ich powołaniu przestaje obowiązywać przesłanka zastosowania tego rozwiązania przejściowego. Normę można więc odczytać jako regulację dotyczącą organizacyjnego uruchomienia Komitetu i przejściowego uzupełnienia jego udziału ministerialnego.

Przepis określa, jakie zadania i kompetencje zostają skupione w zakresie działania Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Przejmowane uprawnienia należały wcześniej do kilku różnych organów i wynikały zarówno z ustaw oraz innych aktów prawnych mających moc ustawy, jak i z przepisów wydanych na podstawie zawartych w nich upoważnień.

Zakres przejęcia obejmuje zadania i kompetencje:
- Ministra Spraw Wewnętrznych, z zastrzeżeniem wyjątków przewidzianych w tej ustawie lub w przepisach odrębnych,
- ministra właściwego do spraw administracji,
- Ministra-Szefa Urzędu Rady Ministrów,
- Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa,
- Urzędu Rady Ministrów.

W przypadku zadań i kompetencji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa przepis wprowadza dodatkowe wyłączenie. Nie przechodzą te zadania i kompetencje, które na podstawie tej ustawy albo przepisów odrębnych zostały przekazane Prezesowi Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast lub innym organom administracji rządowej. Oznacza to, że przepis ustanawia generalną zasadę przeniesienia kompetencji do jednego ministra, ale pozostawia pierwszeństwo szczególnym regulacjom przewidującym inne rozwiązanie.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na uporządkowaniu właściwości organów administracji. Od chwili zastosowania tej regulacji zadania wcześniej przypisane wskazanym ministrom lub Urzędowi Rady Ministrów mają być wykonywane przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, chyba że konkretny zakres został wyłączony na podstawie tej ustawy lub przepisów odrębnych. Przepis obejmuje nie tylko kompetencje wskazane bezpośrednio w ustawach i aktach o mocy ustawy, lecz także te wynikające z aktów wydanych na podstawie ustawowych upoważnień.

Przepis wskazuje, kto koordynuje działania związane z podwyższaniem gotowości obronnej państwa. Funkcję tę pełnią ministrowie oraz wojewodowie. Oznacza to, że ich zadaniem jest współpraca i porządkowanie realizacji takich zadań zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu dotyczącym wykonywania zadań w ramach powszechnego obowiązku obrony. Sam przepis nie opisuje szczegółowo tych działań, lecz odsyła do tego rozporządzenia.

Ministrowie

Ministrowie w przepisach

Kodeks postępowania administracyjnego1 przepis

Przepisy wprowadzające ustawy reformujące funkcjonowanie gospodarki i administracji publicznej.14 przepisów

w sprawie gotowości obronnej państwa1 przepis