„Minister właściwy” to określenie organu administracji rządowej, którego kompetencje obejmują daną dziedzinę spraw zgodnie z ustawą o działach administracji rządowej. Nie chodzi więc o wskazanie konkretnej osoby z imienia i nazwiska, lecz o urząd ministra odpowiedzialnego za określony dział administracji. To, który minister jest właściwy, wynika z przyporządkowania spraw do zakresu działania poszczególnych ministrów.

W ustawie o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji pojęcie to służy ustaleniu, który minister powinien wykonywać zadania przewidziane w przepisach dotyczących systemu. Dzięki takiemu odesłaniu przepisy nie muszą każdorazowo wymieniać nazwy urzędu ani być zmieniane wyłącznie dlatego, że zmieni się podział kompetencji między ministrami. Znaczenie praktyczne ma zatem zakres działu administracji, a nie samo brzmienie nazwy stanowiska.

**Najważniejsze elementy pojęcia:**
- odnosi się do ministra jako organu administracji rządowej,
- wskazuje ministra odpowiedzialnego za określoną dziedzinę,
- jego właściwość ustala się na podstawie przepisów o działach administracji rządowej,
- pozwala przypisać konkretnemu ministrowi zadania, uprawnienia lub obowiązki wynikające z innych przepisów.

Zwrot ten występuje także w wielu innych ustawach. Może wskazywać ministra odpowiedzialnego za sprawy budownictwa, planowania przestrzennego i mieszkalnictwa, pracy, informatyzacji, gospodarki wodnej, żeglugi śródlądowej albo inne dziedziny. W zależności od przepisu minister właściwy może między innymi wydawać rozporządzenia, określać wzory i sposób prowadzenia ewidencji, zatwierdzać dokumenty, uzgadniać plany lub wyrażać zgodę na określone działania. Znaczenie tego określenia każdorazowo zależy od zakresu spraw uregulowanych w danej ustawie.

o gospodarce nieruchomościami

Art. 53 ugn odnosi się do decyzji Ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa lub organu założycielskiego w akcie o utworzeniu państwowej osoby prawnej dotyczącej wyposażenia tej osoby w nieruchomości. Minister lub organ założycielski podejmuje decyzje dotyczące przekazania własności nieruchomości lub oddania nieruchomości w użytkowanie wieczyste, użytkowanie lub użyczenie na podstawie umowy notarialnej.

Przepis art. 53 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami (UGN) przewiduje kompetencje dla ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa lub organu założycielskiego w zakresie rozstrzygania o wyposażeniu nowo utworzonych państwowych osób prawnych w nieruchomości. W akcie o utworzeniu państwowej osoby prawnej minister lub organ założycielski określa, które nieruchomości będą przekazane tej osobie prawnej. Nieruchomości te mogą pochodzić zarówno z zasobów wymienionych w art. 52 UGN, jak i z zasobów określonych w art. 24a ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa.

W kontekście interpretacji tego przepisu, istotne jest, że minister lub organ założycielski ma szeroką swobodę w wyborze nieruchomości, które zostaną przekazane nowo utworzonej państwowej osobie prawnej. Nieruchomości te mogą obejmować zarówno grunty, budynki, jak i inne nieruchomości niezbędne do realizacji celów statutowych tej osoby prawnej.

Przepis art. 53 ust. 2 UGN określa sposób, w jaki następuje przeniesienie własności nieruchomości na państwową osobę prawną. Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa lub organ założycielski, realizując ustalenia zawarte w akcie o utworzeniu państwowej osoby prawnej, przenosi na tę osobę prawną własność nieruchomości lub oddaje jej nieruchomości gruntowe w użytkowanie wieczyste, użytkowanie, użyczenie. Procedura ta wymaga zawarcia umowy w formie aktu notarialnego.

Podkreślić należy, że forma aktu notarialnego jest wymagana dla ważności umowy przenoszącej własność nieruchomości lub oddającej nieruchomości gruntowe w użytkowanie wieczyste, użytkowanie czy użyczenie. Zapewnia to większą pewność obrotu prawnego i zabezpiecza interesy zarówno państwowej osoby prawnej, jak i Skarbu Państwa.

#### Wnioski praktyczne

Art. 53 ugn ustanawia istotne mechanizmy prawne, które mają na celu zapewnienie odpowiedniego wyposażenia nowo utworzonych państwowych osób prawnych w niezbędne do ich funkcjonowania nieruchomości. Z perspektywy praktycznej, kluczowe znaczenie ma tu akt o utworzeniu państwowej osoby prawnej, który powinien precyzyjnie określać nieruchomości przekazywane tej osobie prawnej. Działania ministra lub organu założycielskiego muszą być zgodne z tym aktem, a przeniesienie własności nieruchomości wymaga dopełnienia formalności notarialnych, co stanowi dodatkową gwarancję prawidłowości i legalności całego procesu.

W kontekście stosowania tego przepisu, istotne jest także uwzględnienie przepisów ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, które mogą mieć zastosowanie w odniesieniu do przekazywanych nieruchomości. Stąd, przepisy te powinny być stosowane komplementarnie, co zapewni spójność i efektywność procedur dotyczących gospodarowania nieruchomościami państwowymi.

Art. 55a. Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa ma możliwość nieodpłatnego przejęcia na rzecz Skarbu Państwa praw do nieruchomości państwowej osoby prawnej, która nie jest spółką, za jej zgodą lub za zgodą organu nadzorczego. Następnie te prawa mogą zostać przekazane na rzecz innej państwowej osoby prawnej lub na potrzeby jednostek określonych w art. 60 ust. 1.

Przepisy dotyczące przejęcia nieruchomości państwowych, takie jak art. 51 ust. 2, art. 51a lub art. 58 ust. 1, mają zastosowanie odpowiednio. Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa wykonuje uprawnienia przysługujące Skarbowi Państwa do nieruchomości przejętych, do czasu podjęcia decyzji dotyczącej ich zagospodarowania.

Decyzję o sposobie zagospodarowania nieruchomości przejętych podejmuje również minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa. Przed przejęciem praw do nieruchomości za zgodą państwowej osoby prawnej minister występuje o opinię do organu nadzorczego.

W przypadku przekazania praw do nieruchomości na rzecz innej państwowej osoby prawnej, ta osoba ponosi solidarną odpowiedzialność za zobowiązania powstałe do dnia przekazania, do wysokości wartości nieruchomości ustalonej według stanu z chwili przekazania i według cen z chwili zapłaty.

Jeśli państwowa osoba prawna, której prawa zostały odjęte, stanie się niewypłacalna, a egzekucja z jej majątku okaże się bezskuteczna, Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Przekazanie praw do nieruchomości może nastąpić na wniosek zainteresowanej państwowej osoby prawnej lub z urzędu.

Minister właściwy

Minister właściwy - definicja

Minister właściwy w przepisach

o gospodarce nieruchomościami16 przepisów