Miernik

„Miernik” w rozumieniu ustawy „o Krajowej Sieci Kardiologicznej” to określona cecha dotycząca opieki kardiologicznej, którą można poddać pomiarowi, a następnie wykorzystać przy ustalaniu wskaźnika jakości tej opieki. Nie chodzi więc o ogólną ocenę ani o sam wskaźnik, lecz o konkretny element rzeczywistości, możliwy do uchwycenia i wyrażenia w sposób pozwalający na dalsze obliczenia.

Pojęcie to obejmuje trzy podstawowe przesłanki:

• musi istnieć cecha związana z opieką kardiologiczną,
• cecha ta musi nadawać się do pomiaru,
• uzyskany pomiar musi służyć obliczeniu wskaźnika jakości opieki kardiologicznej.

Miernik pełni zatem funkcję składnika, na podstawie którego buduje się ocenę jakości. Sam w sobie nie przesądza jeszcze o poziomie tej jakości. Dostarcza natomiast danych potrzebnych do wyliczenia wskaźnika, który może syntetycznie przedstawiać określony aspekt opieki. Dzięki temu ocena nie opiera się wyłącznie na ogólnym wrażeniu, lecz na cechach możliwych do zmierzenia i uwzględnienia w przyjętym sposobie obliczeń.

Znaczenie praktyczne tego pojęcia polega na wyznaczeniu, jakie elementy opieki mogą być brane pod uwagę przy ocenie jej jakości w ramach Krajowej Sieci Kardiologicznej. To, czy dana cecha jest miernikiem, zależy nie tylko od tego, że można ją zmierzyć, ale również od jej przeznaczenia. Musi ona być powiązana z obliczaniem wskaźnika jakości opieki kardiologicznej. Cecha niemająca takiego zastosowania nie spełnia ustawowego znaczenia miernika.

W efekcie miernik stanowi ogniwo między obserwowanym lub ocenianym elementem opieki a końcowym wskaźnikiem jakości. Pozwala wskazać, jakie dane są wykorzystywane do oceny, oraz porządkuje sposób ustalania jakości opieki kardiologicznej na potrzeby ustawy.