Miejscowość pobliska

„Miejscowość pobliska” to pojęcie używane do określenia, czy miejsce zamieszkania żołnierza znajduje się w zasięgu uznawanym za odpowiedni względem miejsca pełnienia służby. Ustawowa definicja znajduje się w ustawie „o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej” i opiera się przede wszystkim na czasie przejazdu, a nie na odległości mierzonej w linii prostej.

Za miejscowość pobliską uznaje się miejscowość, z której można dotrzeć do miejsca pełnienia służby i wrócić, korzystając z lądowego publicznego transportu zbiorowego, w czasie nieprzekraczającym łącznie 2 godzin. Pod uwagę bierze się najkrótszy czas wskazany w rozkładzie jazdy. W obliczeniu uwzględnia się również przesiadki, dlatego znaczenie ma cały zaplanowany przejazd, a nie tylko czas spędzony w jednym pojeździe.

Dla ustalenia tego czasu porównuje się stację lub przystanek położony najbliżej miejsca pełnienia służby ze stacją lub przystankiem najbliższym miejscu zamieszkania. Nie dolicza się natomiast czasu potrzebnego na dojście lub dojazd do tych punktów w obrębie miejscowości zamieszkania i miejscowości, w której żołnierz wykonuje obowiązki służbowe. Definicja odnosi się więc do przejazdu między wyznaczonymi punktami komunikacyjnymi, a nie do pełnego czasu podróży od drzwi domu do miejsca służby.

W praktyce pojęcie służy do oceny, czy zamieszkanie w danej miejscowości pozostaje komunikacyjnie związane z miejscem służby. Może mieć znaczenie przy ustalaniu uprawnień żołnierza związanych z zakwaterowaniem oraz innych świadczeń lub rozwiązań zależnych od położenia miejsca zamieszkania. Podobne pojęcie występuje także w przepisach dotyczących Policji, między innymi przy regulowaniu prawa policjanta do lokalu mieszkalnego, tymczasowej kwatery oraz równoważnika, gdy policjant lub jego rodzina nie mają mieszkania w wymaganej lokalizacji.