Przepis określa, jakie elementy musi obejmować czek. W dokumencie, w języku, w którym go wystawiono, trzeba umieścić słowo „czek”. Należy także wskazać bezwarunkowe polecenie zapłaty konkretnej sumy, nazwisko osoby zobowiązanej do zapłaty, miejsce płatności, a także datę i miejsce wystawienia. Dokument powinien być podpisany przez wystawcę. Przepis rozróżnia więc osobę wystawiającą czek od osoby, która ma zapłacić.

Prawo czekowe

Przepis dotyczy czeku, który został przekazany między miejscami stosującymi różne kalendarze. W takiej sytuacji dzień wystawienia czeku nie jest przyjmowany według kalendarza miejsca, w którym go wystawiono. Należy ustalić jego odpowiednik według kalendarza obowiązującego w miejscu płatności. Dzięki temu data wystawienia jest określana w sposób właściwy dla miejsca, w którym czek ma zostać zrealizowany.

Przepis określa, gdzie można zrealizować czek. Miejscem płatności może być miejscowość, w której trasat ma miejsce zamieszkania. Czek może też wskazywać miejsce zamieszkania innej osoby albo inną miejscowość. W pierwszym przypadku obowiązuje jednak dodatkowy warunek: osoba trzecia musi być bankierem. Oznacza to, że nie każda osoba może zostać wskazana jako podmiot, w którego miejscu zamieszkania czek ma być płatny.

Przepis wskazuje, jakie elementy powinien zawierać weksel własny. W dokumencie musi znaleźć się nazwa „weksel”. Powinna ona być umieszczona w samym tekście dokumentu i zapisana w języku, w którym weksel został wystawiony. Weksel własny zawiera także bezwarunkowe przyrzeczenie zapłaty określonej sumy pieniężnej. Oznacza to, że dokument ma obejmować przyrzeczenie zapłacenia konkretnej kwoty, bez uzależniania zapłaty od dodatkowego warunku. Należy w nim również wskazać termin płatności oraz miejsce, w którym płatność ma nastąpić. Dokument powinien określać osobę, na rzecz której zapłata ma być dokonana, albo osobę, na której zlecenie ma nastąpić zapłata. Ponadto trzeba oznaczyć datę i miejsce wystawienia weksla. Weksel własny zawiera również podpis jego wystawcy. Przepis wymienia więc zarówno treść zobowiązania, jak i dane pozwalające określić czas, miejsce oraz osoby związane z zapłatą i wystawieniem dokumentu.

Prawo wekslowe

Przepis wskazuje, że zapłata weksla nie musi odbywać się wyłącznie w miejscu zamieszkania trasata, czyli osoby wskazanej jako zobowiązana do zapłaty. Miejscem płatności może być także miejscowość, w której mieszka osoba trzecia, albo inna, dowolnie wskazana miejscowość. Oznacza to, że treść weksla może przewidywać miejsce zapłaty inne niż miejscowość zamieszkania trasata.

Jeżeli waluta wskazana na wekslu nie jest walutą obowiązującą w miejscu płatności, suma wekslowa może zostać zapłacona w walucie krajowej. Jej wysokość ustala się według wartości waluty wskazanej na wekslu z dnia płatności. Wartość waluty zagranicznej określa się zgodnie ze zwyczajami przyjętymi w miejscu płatności. Jeżeli dłużnik opóźnia się z zapłatą, posiadacz weksla może żądać zapłaty w walucie krajowej. Może wybrać obliczenie należności według kursu z dnia płatności albo według kursu z dnia zapłaty. Wystawca może jednak zastrzec na wekslu, że suma do zapłaty zostanie obliczona według określonego w nim kursu. W takim przypadku zastosowanie ma kurs wskazany przez wystawcę. Od opisanych zasad należy odróżnić zastrzeżenie, że zapłata ma nastąpić rzeczywiście w oznaczonej walucie zagranicznej. Wtedy nie stosuje się reguł dotyczących zapłaty w walucie krajowej. Jeżeli waluta wskazana na wekslu ma w kraju wystawienia i w kraju płatności tę samą nazwę, ale różną wartość, przyjmuje się, że chodziło o walutę miejsca płatności.

Jeżeli weksel nie zostanie przedstawiony do zapłaty w terminie wskazanym w art. 38, każdy dłużnik może złożyć sumę wekslową do depozytu sądu znajdującego się w miejscu płatności weksla. Oznacza to, że dłużnik nie musi przechowywać tej sumy ani przekazywać jej bezpośrednio posiadaczowi. Złożenie odbywa się na koszt i ryzyko posiadacza weksla.

Przepis wskazuje, którego prawa należy użyć do oceny skutków podpisów złożonych na wekslu. W przypadku akceptanta decydujące jest prawo obowiązujące w miejscu płatności weksla. Natomiast wobec innych osób podpisanych na wekslu stosuje się prawo kraju, w którym dana osoba złożyła podpis. Oznacza to, że dla różnych osób związanych z tym samym wekslem może być właściwe inne prawo, zależnie od ich roli i miejsca podpisania.

Jeżeli weksel zaginął albo został skradziony, o tym, jakie działania należy w takiej sytuacji podjąć, decyduje prawo państwa, w którym weksel ma być zapłacony. Kluczowe znaczenie ma więc miejsce płatności wskazane dla danego weksla. Przepis nie opisuje konkretnych działań, które należy podjąć, lecz wskazuje, według jakiego prawa trzeba ustalić właściwe środki w razie zaginięcia lub kradzieży dokumentu.

Miejsce płatności

Miejsce płatności w przepisach

Prawo czekowe3 przepisy

Prawo wekslowe6 przepisów