Międzynarodowy znak towarowy

Międzynarodowy znak towarowy to szczególna kategoria znaku towarowego, której status wynika ze sposobu uzyskania rejestracji. W rozumieniu ustawy „Prawo własności przemysłowej” jest nim znak, dla którego rejestrację przeprowadzono w procedurze przewidzianej w Porozumieniu lub Protokole. O zakwalifikowaniu znaku jako międzynarodowego decyduje więc nie sama treść oznaczenia, jego właściciel ani miejsce prowadzenia działalności, lecz zastosowany tryb rejestracyjny.

Pojęcie obejmuje dwa podstawowe elementy:

• istnienie znaku towarowego, czyli oznaczenia rozpatrywanego jako znak przeznaczony do odróżniania towarów lub usług;
• rejestrację tego znaku zgodnie z zasadami określonymi w Porozumieniu lub Protokole.

Samo używanie oznaczenia w obrocie, jego zgłoszenie albo zainteresowanie ochroną w więcej niż jednym państwie nie wystarcza do uznania go za międzynarodowy znak towarowy w rozumieniu tej definicji. Konieczne jest formalne zarejestrowanie znaku w określonym trybie. Pojęcie opisuje zatem prawną kategorię znaku i wskazuje na źródło oraz charakter procedury, w której uzyskano rejestrację.

W ustawie termin ten służy odróżnieniu znaków zarejestrowanych w trybie przewidzianym przez Porozumienie lub Protokół od znaków uzyskanych w innych procedurach, w szczególności od rejestracji dokonywanych wyłącznie na podstawie krajowych przepisów. Ma to znaczenie praktyczne przy ustalaniu, jakie regulacje dotyczą danego znaku i jak należy oceniać jego status w systemie ochrony własności przemysłowej. Nazwa „międzynarodowy” wskazuje na wykorzystanie szczególnego, ponadkrajowego mechanizmu rejestracji, ale nie oznacza, że każdy znak używany poza jednym państwem automatycznie uzyskuje taki status. W każdym przypadku rozstrzygające jest spełnienie przesłanki rejestracji w trybie wskazanym w definicji.