Międzynarodowy bunkier morski

Międzynarodowy bunkier morski to ustawowo wyodrębniona ilość paliwa dostarczonego statkom, które uczestniczą w międzynarodowej żegludze morskiej albo śródlądowej. Chodzi więc o paliwo przeznaczone do wykorzystania przez jednostki pływające podczas przewozów lub innych form żeglugi o charakterze międzynarodowym, niezależnie od bandery, pod którą statek się porusza.

Aby dana ilość paliwa mieściła się w tym pojęciu, muszą być spełnione łącznie określone przesłanki:

• paliwo musi zostać dostarczone statkowi;
• statek może prowadzić żeglugę morską albo śródlądową;
• żegluga musi mieć charakter międzynarodowy;
• statek może podlegać dowolnej banderze.

Definicja wskazuje również wyłączenia. Do międzynarodowego bunkra morskiego nie zalicza się paliwa zużywanego przez statki rybackie, kutry rybackie, łodzie rybackie ani jednostki sił zbrojnych. Oznacza to, że o zakwalifikowaniu paliwa decyduje nie tylko jego dostarczenie na statek i rodzaj prowadzonej żeglugi, lecz także przeznaczenie jednostki, która je zużywa.

Pojęcie pochodzi z ustawy „o zapasach ropy naftowej, produktów naftowych i gazu ziemnego oraz zasadach postępowania w sytuacjach zagrożenia bezpieczeństwa paliwowego państwa i zakłóceń na rynku naftowym”. Służy w niej do precyzyjnego określenia jednej z kategorii paliw związanych z żeglugą międzynarodową. Dzięki temu można odróżnić paliwo dostarczane takim statkom od paliw wykorzystywanych przez jednostki rybackie i wojskowe, które zostały z definicji wyłączone.

W praktyce pojęcie ma znaczenie przy ustalaniu, jakie ilości paliwa należy uwzględniać w ramach regulacji dotyczących zapasów paliwowych, bezpieczeństwa paliwowego państwa oraz reagowania na zakłócenia rynku naftowego. Nie oznacza ono konkretnego rodzaju paliwa ani urządzenia służącego do jego przechowywania. Jest to kategoria ilościowa i funkcjonalna, odnosząca się do paliwa dostarczonego określonym statkom i wykorzystywanego w określonym rodzaju żeglugi.