Międzynarodowa żegluga pasażerska

„Międzynarodowa żegluga pasażerska” to pojęcie używane w ustawie „o bezpieczeństwie morskim” do określenia określonego rodzaju przewozu pasażerów drogą morską. Chodzi o żeglugę wykonywaną na wodach morskich przy użyciu statku pasażerskiego, która nie mieści się w kategorii pasażerskiej żeglugi krajowej.

Definicja obejmuje więc trzy podstawowe elementy:

• przedmiot żeglugi, czyli przewóz lub przemieszczanie się pasażerów,
• miejsce wykonywania żeglugi, czyli wody morskie,
• środek transportu, którym jest statek pasażerski.

Dodatkowym, rozstrzygającym kryterium jest odróżnienie tej żeglugi od pasażerskiej żeglugi krajowej. Oznacza to, że ustawodawca posługuje się pojęciem „międzynarodowa” przede wszystkim jako kategorią przeciwstawną wobec żeglugi krajowej. Sama definicja nie opisuje szczegółowo trasy, portów ani państw, z którymi związany jest rejs. Dla zakwalifikowania konkretnego przypadku istotne jest natomiast ustalenie, czy dana żegluga odbywa się na wodach morskich, jest wykonywana przez statek pasażerski i nie ma charakteru krajowej żeglugi pasażerskiej.

W praktyce pojęcie pozwala odróżnić rodzaje działalności pasażerskiej na morzu i uporządkować zakres stosowania przepisów dotyczących bezpieczeństwa morskiego. Kwalifikacja rejsu do tej kategorii może mieć znaczenie przy ustalaniu, jakie wymagania oraz procedury przewidziane w ustawie odnoszą się do statku, jego eksploatacji i przewozu pasażerów. Nie jest to zatem określenie potoczne, lecz termin porządkujący zakres regulacji ustawowej. W każdym przypadku ocena powinna uwzględniać łącznie charakter statku, miejsce wykonywania żeglugi oraz to, czy rejs można uznać za pasażerską żeglugę krajową.