Medycyna laboratoryjna

Medycyna laboratoryjna to wyodrębniona dziedzina medycyny, która koncentruje się na badaniu materiałów biologicznych. Jej podstawowym zadaniem jest ustalanie, z czego taki materiał się składa oraz jakie ma określone właściwości i wartości mierzalne. Zakres tego zadania obejmuje trzy rodzaje informacji: biologiczne, chemiczne i fizyczne. Oznacza to, że w ramach medycyny laboratoryjnej analizuje się zarówno cechy związane z procesami zachodzącymi w organizmie, jak i obecność lub poziom określonych składników oraz właściwości możliwe do opisania za pomocą pomiaru.

Istotą tego pojęcia jest połączenie dwóch elementów. Po pierwsze, chodzi o konkretną dziedzinę medycyny, a więc obszar wiedzy i działań związanych z ochroną zdrowia. Po drugie, jej przedmiotem są materiały biologiczne oraz informacje uzyskiwane przez określanie ich składu i parametrów. Definicja nie ogranicza tej dziedziny do jednego rodzaju materiału, jednej metody ani jednego rodzaju oznaczeń. Obejmuje różne analizy, o ile służą poznaniu biologicznych, chemicznych lub fizycznych właściwości badanego materiału.

W ustawie „Medycyna laboratoryjna” definicja wyznacza podstawowe znaczenie tego terminu. Pozwala wskazać, jakie działania i jaki zakres wiedzy mieszczą się w pojęciu medycyny laboratoryjnej, a także odróżnić je od czynności, których przedmiotem nie jest określanie właściwości materiałów biologicznych. Dzięki temu termin może być stosowany jako punkt odniesienia przy opisywaniu zakresu regulacji ustawy oraz związanych z nią czynności.

W praktyce medycyna laboratoryjna dostarcza uporządkowanych informacji o badanym materiale biologicznym. Wyniki takich działań pozwalają opisać jego skład i parametry w sposób możliwie obiektywny i porównywalny. Znaczenie tej dziedziny polega więc na tym, że przekłada obserwacje dotyczące materiału biologicznego na dane, które mogą być wykorzystywane w ramach działań medycznych.