Materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością

Pojęcie „materiały i wyroby przeznaczone do kontaktu z żywnością” oznacza kategorię materiałów oraz przedmiotów, których status prawny ustala się przez odwołanie do przepisów unijnych. Nie chodzi więc o każdy materiał lub wyrób, który może znajdować się w otoczeniu żywności, lecz o takie, do których znajduje zastosowanie rozporządzenie nr 1935/2004, zgodnie z zakresem określonym w art. 1 ust. 2 i 3 tego rozporządzenia.

Elementy pojęcia to przede wszystkim:

• istnienie materiału albo wyrobu,
• związek tego materiału lub wyrobu z kontaktem z żywnością,
• objęcie go zakresem wskazanego rozporządzenia na podstawie jego przepisów określających, kiedy rozporządzenie ma zastosowanie.

Ostatni element ma decydujące znaczenie. Sama nazwa materiału, jego przeznaczenie handlowe albo możliwość wykorzystania w pobliżu żywności nie przesądza jeszcze o zakwalifikowaniu go do tej kategorii. Konieczne jest ustalenie, czy w danym przypadku spełnione są warunki zastosowania rozporządzenia nr 1935/2004. Ustawa o bezpieczeństwie żywności i żywienia posługuje się zatem odesłaniem do regulacji unijnej, zamiast samodzielnie opisywać wszystkie rodzaje objętych nią materiałów i wyrobów.

Definicja pełni funkcję porządkującą. Wyznacza zakres podmiotowy przepisów, które dotyczą bezpieczeństwa materiałów i wyrobów pozostających w związku z żywnością. Dzięki temu wiadomo, do jakiej grupy należy odnieść wymagania przewidziane dla tej dziedziny oraz kiedy dany materiał lub wyrób powinien być oceniany w świetle przepisów dotyczących kontaktu z żywnością. W praktyce prawidłowe zakwalifikowanie przedmiotu wpływa na ustalenie, czy podlega on szczególnym regułom wynikającym z ustawy oraz z przepisów, do których ustawa odsyła. Znaczenie tego hasła jest więc przede wszystkim zakresowe: wskazuje, które materiały i wyroby mieszczą się w systemie regulacji dotyczących bezpieczeństwa żywności.