Materiale biologicznym

„Materiał biologiczny” to, w rozumieniu ustawy „Prawo własności przemysłowej”, taki materiał, który łączy w sobie dwie cechy. Po pierwsze, zawiera informację genetyczną, czyli zapis wpływający na dziedziczne właściwości organizmu lub innego układu biologicznego. Po drugie, musi mieć zdolność związaną z rozmnażaniem albo odtwarzaniem: może sam się reprodukować lub być odpowiedni do reprodukcji w systemie biologicznym.

Istotne jest więc nie tylko biologiczne pochodzenie materiału. O jego zakwalifikowaniu decyduje przede wszystkim to, czy przechowuje informację genetyczną oraz czy może uczestniczyć w procesie biologicznego powielania. Ustawa przewiduje przy tym dwie alternatywne możliwości dotyczące reprodukcji. Materiał nie musi samodzielnie się rozmnażać, jeżeli nadaje się do reprodukcji w odpowiednim systemie biologicznym.

Najważniejsze elementy pojęcia:

• obecność informacji genetycznej,
• zdolność do samoreprodukcji albo przydatność do reprodukcji w systemie biologicznym.

Tak rozumiane pojęcie służy ustaleniu, jakie materiały mieszczą się w zakresie regulacji ustawy. Pozwala odróżnić materiał biologiczny od innych substancji lub tworów wykorzystywanych w działalności technicznej, które nie mają informacji genetycznej albo nie mogą być powielane w sposób biologiczny. W praktyce ma znaczenie przy stosowaniu przepisów prawa własności przemysłowej dotyczących rozwiązań związanych z biologią i materiałem genetycznym. Ułatwia określenie, czy dany przedmiot lub element rozwiązania powinien być oceniany z uwzględnieniem szczególnych reguł odnoszących się do materiału biologicznego. Nie chodzi zatem wyłącznie o nazwę lub pochodzenie danego materiału, lecz o jego właściwości wskazane w ustawowej definicji.