Redaktor naczelny musi opublikować sprostowanie w tej samej formie, w której ukazał się materiał prasowy. W elektronicznej formie dziennika lub czasopisma należy to zrobić w ciągu 3 dni roboczych od otrzymania sprostowania. W dzienniku sprostowanie powinno znaleźć się w najbliższym numerze przygotowywanym do druku. Jeżeli nie jest to technicznie możliwe, może zostać opublikowane w następnym numerze, jednak nie później niż w ciągu 7 dni od jego otrzymania. W czasopiśmie publikuje się je w najbliższym przygotowywanym numerze albo w numerze następnym. W przekazie zawierającym dźwięk lub obraz i dźwięk sprostowanie powinno pojawić się w najbliższym przekazie tego samego rodzaju. Jeżeli możliwy termin publikacji przekracza 6 miesięcy, na żądanie osoby, która nadesłała sprostowanie, trzeba dodatkowo opublikować je w ciągu miesiąca od otrzymania, w odpowiednim ze względu na odbiorców dzienniku. Koszty publikacji ponosi wydawca prasy, w której zamieszczono materiał. Strony mogą jednak na piśmie ustalić inne terminy. W drukach periodycznych sprostowanie powinno ukazać się w tym samym dziale i taką samą czcionką jak materiał, którego dotyczy, pod widocznym tytułem „Sprostowanie”. W przekazie dźwiękowym lub audiowizualnym należy je wyraźnie zapowiedzieć oraz nadać w przekazie tego samego rodzaju i o tej samej porze. Bez zgody osoby, która nadesłała sprostowanie, nie można skracać jego tekstu ani wprowadzać w nim innych zmian. Sprostowania nie wolno komentować w tym samym numerze, przekazie ani tego samego dnia w elektronicznej formie dziennika lub czasopisma. Możliwa jest jedynie prosta zapowiedź polemiki lub wyjaśnień.

Prawo prasowe

Za naruszenie prawa związane z opublikowaniem materiału prasowego co do zasady odpowiada się według ogólnych reguł. Sam fakt, że naruszenie nastąpiło w publikacji prasowej, nie oznacza więc automatycznie zastosowania szczególnych zasad. Należy jednak uwzględnić wyjątki przewidziane w Prawie prasowym. Jeżeli ustawa nie wprowadza odmiennego rozwiązania, obowiązują zasady ogólne.

Przepis odnosi się do przypadku, gdy za przestępstwo związane z opublikowaniem materiału prasowego zapadnie skazanie. Wtedy sąd może orzec przepadek tego materiału. Oznacza to, że przepadek nie następuje automatycznie wraz ze skazaniem i nie jest obowiązkowym rozstrzygnięciem sądu. Jest to dodatkowa możliwość przewidziana w związku ze skazaniem za przestępstwo popełnione przez opublikowanie materiału prasowego.

Za naruszenie prawa spowodowane opublikowaniem materiału prasowego odpowiadają osoby, które doprowadziły do jego opublikowania. Przepis wymienia autora, redaktora oraz każdą inną osobę, jeżeli to jej działanie spowodowało publikację. Odpowiedzialność tych osób nie wyłącza odpowiedzialności wydawcy, co oznacza, że wydawca również może ponosić odpowiedzialność cywilną za takie naruszenie. W zakresie odpowiedzialności majątkowej odpowiedzialność autora, redaktora, innej osoby, która spowodowała opublikowanie materiału, oraz wydawcy jest solidarna. Oznacza to, że osoby te odpowiadają wobec osoby uprawnionej w ramach jednej, wspólnej odpowiedzialności majątkowej. Przepis nie ogranicza tej odpowiedzialności wyłącznie do osoby, która bezpośrednio przygotowała materiał albo dokonała jego publikacji. Te same zasady stosuje się odpowiednio, gdy do naruszenia prawa doszło wskutek ujawnienia materiału prasowego przed jego opublikowaniem. W takim przypadku znaczenie ma samo ujawnienie materiału przed publikacją, a nie tylko jego późniejsze opublikowanie. Odpowiedzialność może więc dotyczyć zarówno naruszenia związanego z publikacją, jak i naruszenia wynikającego z wcześniejszego ujawnienia materiału.

Jeżeli redaktor naczelny odmówił opublikowania sprostowania, zainteresowany podmiot wskazany w art. 31a ust. 1 lub 2 może wytoczyć powództwo o jego opublikowanie. Takie powództwo jest również możliwe wtedy, gdy sprostowanie nie ukazało się w terminie określonym w art. 32 ust. 1-3 albo zostało opublikowane z naruszeniem art. 32 ust. 4 lub 5. Przepis przyznaje więc uprawnienie do dochodzenia opublikowania sprostowania w trzech sytuacjach: odmowy publikacji, braku publikacji w wymaganym terminie albo publikacji dokonanej niezgodnie ze wskazanymi wymaganiami. Uprawnienie to przysługuje zainteresowanemu podmiotowi, o którym mowa w art. 31a ust. 1 lub 2. Roszczenie o opublikowanie sprostowania nie jest bezterminowe. Wygasa, jeżeli nie będzie dochodzone w ciągu roku od dnia opublikowania materiału prasowego. Przepis wskazuje zatem, że początek tego rocznego okresu wyznacza dzień publikacji materiału prasowego, a nie dzień odmowy opublikowania sprostowania ani dzień, w którym sprostowanie powinno się ukazać.

Przepis chroni swobodę decyzji dziennikarza dotyczącą publikacji i interwencji prasowej. Przestępstwo popełnia ten, kto stosuje przemoc albo groźbę bezprawną, aby zmusić dziennikarza do opublikowania materiału, powstrzymania się od jego publikacji, podjęcia interwencji lub rezygnacji z niej. Za takie działanie grozi kara pozbawienia wolności do 3 lat. Odpowiedzialność dotyczy więc użycia tych środków w celu wywarcia wpływu na decyzję dziennikarza.

Przepis dotyczy dwóch sytuacji: rozpowszechniania materiału prasowego objętego przepadkiem oraz udostępniania prasy, która została zabezpieczona jako dowód rzeczowy. W obu przypadkach osoba rozpowszechniająca taki materiał lub prasę może ponieść odpowiedzialność karną. Ustawa przewiduje za to dwa rodzaje sankcji do wyboru: grzywnę albo karę ograniczenia wolności. Przepis nie wskazuje, że obie kary stosuje się jednocześnie.

Jeżeli redaktor bez zamiaru popełnienia przestępstwa dopuści do opublikowania materiału prasowego, który zawiera cechy przestępstwa wskazanego w art. 37a, może ponieść odpowiedzialność karną. Przepis przewiduje dwie możliwe sankcje: grzywnę albo karę ograniczenia wolności. Odpowiedzialność dotyczy więc nieumyślnego dopuszczenia do publikacji, a nie samego świadomego działania.

Przepis określa, czego dotyczy ustawa: prasowej działalności wydawniczej i dziennikarskiej. Prasą są publikacje periodyczne, czyli ukazujące się cyklicznie, co najmniej raz w roku. Nie mogą one tworzyć zamkniętej, jednorodnej całości. Powinny mieć stały tytuł albo nazwę, kolejny numer oraz datę. Do prasy zaliczają się między innymi dzienniki, czasopisma, serwisy agencyjne, biuletyny, programy radiowe i telewizyjne oraz kroniki filmowe. Pojęcie prasy obejmuje również środki masowego przekazywania wykorzystujące druk, obraz, dźwięk lub inną technikę. Dotyczy to także rozgłośni oraz zakładowych tele- i radiowęzłów, jeżeli rozpowszechniają publikacje periodyczne. Prasą są ponadto zespoły ludzi i pojedyncze osoby zajmujące się działalnością dziennikarską. Dziennik to ogólnoinformacyjny druk albo przekaz dźwiękowy lub dźwiękowo-obrazowy, który ukazuje się częściej niż raz w tygodniu. Czasopismo ukazuje się nie częściej niż raz w tygodniu, ale nie rzadziej niż raz w roku. Te zasady stosuje się odpowiednio do innych przekazów dźwiękowych i dźwiękowo-obrazowych. Materiałem prasowym jest każdy opublikowany albo przekazany do opublikowania tekst lub obraz o charakterze informacyjnym, publicystycznym, dokumentalnym albo innym. Nie ma znaczenia jego forma, rodzaj, przeznaczenie, sposób przekazu ani autorstwo. Dziennikarz redaguje, tworzy lub przygotowuje takie materiały, pracując dla redakcji albo działając na jej rzecz i z jej upoważnienia. Redaktor decyduje lub współdecyduje o publikacji materiałów, redaktor naczelny może decydować o całokształcie działalności redakcji, a redakcja organizuje przygotowanie materiałów, w tym ich zbieranie, ocenianie i opracowywanie.

Materiał prasowy

Materiał prasowy w przepisach

Prawo prasowe9 przepisów