Syndyk powinien niezwłocznie zawiadomić o upadłości wierzycieli, których adresy wynikają z ksiąg upadłego. Informację otrzymują także komornicy prowadzący egzekucję przeciwko upadłemu oraz jego małżonek. Do zawiadomienia syndyk dołącza pouczenie o wskazanych przepisach. W piśmie do wierzycieli wyjaśnia między innymi zasady zaskarżenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości, podaje swoje imię i nazwisko albo nazwę, adres do zgłoszenia wierzytelności oraz termin dokonania takiego zgłoszenia lub sposób jego obliczenia. Wskazuje także rachunek bankowy, na który należy wpłacić zryczałtowane koszty. Małżonek upadłego otrzymuje pouczenie dotyczące przepisów o majątku wspólnym i jego podziale, wskazanych w ustawie. Syndyk zawiadamia również placówki pocztowe o ogłoszeniu upadłości. Przesyłki adresowane do upadłego są przekazywane syndykowi. W ciągu siedmiu dni od ich otrzymania syndyk informuje upadłego o przesyłkach, które nie dotyczą masy upadłości albo nie muszą być zatrzymane, i umożliwia ich odebranie. Przesyłkę uznaje się za doręczoną upadłemu po upływie trzydziestu dni od dnia doręczenia jej syndykowi. Jeżeli upadły ma adres do doręczeń elektronicznych, syndyk zawiadamia o upadłości ministra właściwego do spraw informatyzacji, a korespondencja kierowana na ten adres ma być przekazywana także na adres elektroniczny syndyka. Ponadto syndyk zawiadamia banki i inne instytucje, z którymi upadły zawarł umowę dotyczącą skrytki sejfowej albo w których złożył pieniądze lub inne przedmioty. Wzywa też przedsiębiorstwa przewozowe, spedycyjne i domy składowe, w których mogą znajdować się towary upadłego lub przesyłki do niego, aby przekazały je syndykowi. Podmioty te nie powinny wykonywać poleceń kierowanych do nich przez upadłego.

Prawo upadłościowe

**Przepis nie obowiązuje.** Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 października 1934 r. - Prawo upadłościowe utraciło moc z dniem 1 października 2003 r. Obowiązującym dziś aktem o upadłości jest [ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe](/prawo-upadlosciowe). Poniższe omówienie opisuje stan prawny z okresu, w którym przepis obowiązywał, i służy do czytania dawnych akt oraz starszego orzecznictwa.

Przepis przewidywał, że małżonek upadłego mógł żądać wyłączenia z masy upadłości rzeczy, które zostały do niej zaliczone, ale stanowiły jego majątek odrębny. Chodziło więc o składniki należące wyłącznie do małżonka, a nie do upadłego. Samo zaliczenie rzeczy do masy upadłości nie przesądzało według tego przepisu, że rzecz pozostawała w masie, jeżeli małżonek wykazywał, że była jego majątkiem odrębnym. Druga podstawa żądania dotyczyła rzeczy zaliczonych do masy upadłości, gdy zgodnie z przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego istniały podstawy do ograniczenia odpowiedzialności z majątku wspólnego. Przepis wiązał zatem możliwość żądania wyłączenia nie tylko z charakterem rzeczy jako majątku odrębnego, lecz także z określoną sytuacją dotyczącą odpowiedzialności z majątku wspólnego. W obu przypadkach małżonek upadłego mógł wystąpić z żądaniem wyłączenia rzeczy, które znalazły się w masie upadłości.

Małżonek upadłego

Małżonek upadłego w przepisach

Prawo upadłościowe1 przepis

Prawo upadłościowe1 przepis