Mały statek

Mały statek to, w rozumieniu ustawy „Nowość Żegluga śródlądowa”, statek o niewielkich wymiarach i ograniczonym zanurzeniu, który spełnia jednocześnie dwa warunki techniczne. Po pierwsze, długość jego kadłuba musi być mniejsza niż 20 m. Po drugie, iloczyn długości, szerokości i zanurzenia nie może przekraczać 100 m³. Do uznania statku za mały konieczne jest więc spełnienie obu tych przesłanek, a nie tylko jednej z nich.

Najważniejsze elementy definicji:

• brana jest pod uwagę długość kadłuba, a nie ogólnie rozumiana długość statku,
• wymagane jest nieprzekroczenie granicy 20 m,
• dodatkowo oblicza się iloczyn długości, szerokości i zanurzenia, który nie może być większy niż 100 m³,
• znaczenie ma również przeznaczenie albo sposób wykorzystania statku.

Sama zgodność z wymaganiami dotyczącymi wymiarów nie wystarcza w każdym przypadku. Ustawa wyłącza z tej kategorii określone rodzaje statków, niezależnie od długości kadłuba oraz wyniku obliczenia ich parametrów. Wyłączenie obejmuje promy, statki przeznaczone do przewozu więcej niż 12 pasażerów, holowniki i pchacze, lodołamacze, a także statki przeznaczone lub używane do prac technicznych, utrzymania szlaków żeglugowych albo eksploatacji złóż kruszyw. Oznacza to, że statek może spełniać oba kryteria wymiarowe, lecz nie będzie małym statkiem, jeżeli należy do jednej z wymienionych grup.

Definicja ma charakter porządkujący. Pozwala ustalić, które jednostki są traktowane w ustawie jako małe statki, a tym samym prawidłowo określić zakres stosowania przepisów odnoszących się do tej kategorii. Przy ocenie konkretnego statku trzeba zatem sprawdzić zarówno jego parametry techniczne, jak i rodzaj, przeznaczenie lub faktyczny sposób używania. Kryteria te ograniczają ryzyko uznania za mały statek jednostki, która ze względu na wykonywane zadania lub funkcję powinna być kwalifikowana odmiennie.