Mały i średni przedsiębiorca

Pojęcie „mały i średni przedsiębiorca” w ustawie „Obrót instrumentami finansowymi” oznacza kategorię podmiotów ustalaną przede wszystkim na podstawie ich wielkości mierzonej rynkową kapitalizacją. Nie chodzi więc o samą nazwę przedsiębiorcy, lecz o spełnienie określonych kryteriów finansowych albo o zakwalifikowanie podmiotu na podstawie wskazanego przepisu prawa unijnego.

Podstawowym elementem definicji jest średnia rynkowa kapitalizacja niższa niż 200 000 000 euro. Ustala się ją na podstawie notowań z końca każdego z trzech ostatnich lat kalendarzowych, a następnie uwzględnia średnią z tego okresu. Jeżeli wartości są wyrażone w euro, przelicza się je na walutę polską według średniego kursu ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski na 31 grudnia danego roku. Oznacza to, że przy ocenie statusu przedsiębiorcy bierze się pod uwagę dane z kilku kolejnych lat, a nie wyłącznie jego sytuację w jednym momencie.

Definicja obejmuje również podmiot wskazany w art. 77 rozporządzenia 2017/565. W tym przypadku podstawą uznania za małego i średniego przedsiębiorcę jest odesłanie do regulacji unijnej, a nie samodzielne wyliczenie kapitalizacji według zasad opisanych w ustawie.

W praktyce pojęcie służy do określenia, czy dany przedsiębiorca lub podmiot należy do grupy małych i średnich przedsiębiorców na potrzeby stosowania przepisów dotyczących obrotu instrumentami finansowymi. Taka kwalifikacja może mieć znaczenie przy ustalaniu zakresu obowiązków, uprawnień albo sposobu stosowania poszczególnych regulacji wobec podmiotu. Dla prawidłowej oceny konieczne jest zatem sprawdzenie zarówno wartości rynkowej kapitalizacji i właściwego kursu walutowego, jak i tego, czy podmiot mieści się w kategorii określonej w art. 77 rozporządzenia 2017/565.