Mała instalacja

„Mała instalacja” to ustawowo wyodrębniona kategoria instalacji odnawialnego źródła energii. Pojęcie określa przede wszystkim rozmiar instalacji, mierzony jej mocą, oraz w pewnym wariancie także sposób wytwarzania energii i parametry przyłączenia do sieci. Definicja znajduje się w ustawie o odnawialnych źródłach energii i służy uporządkowaniu instalacji OZE według ich skali.

Za małą instalację może zostać uznana instalacja spełniająca jeden z dwóch wariantów:

• instalacja, której łączna moc zainstalowana elektryczna jest większa niż 50 kW, ale nie przekracza 1 MW, jeżeli jest przyłączona do sieci elektroenergetycznej o napięciu znamionowym niższym niż 110 kV;
• instalacja wytwarzająca energię w skojarzeniu, czyli jednocześnie wytwarzająca energię elektryczną i cieplną, w której moc osiągalna cieplna jest większa niż 150 kW i mniejsza niż 3 MW, a łączna moc zainstalowana elektryczna mieści się powyżej 50 kW i nie przekracza 1 MW.

W pierwszym wariancie znaczenie mają trzy elementy: źródło musi być odnawialne, jego moc elektryczna musi mieścić się w określonym przedziale, a przyłączenie musi dotyczyć sieci o napięciu niższym niż 110 kV. W drugim wariancie oprócz elektrycznej mocy instalacji bada się także jej moc cieplną osiągalną w skojarzeniu. Oba kryteria mocy elektrycznej muszą być spełnione łącznie.

Granice wskazane w definicji mają charakter rozstrzygający. Instalacja o mocy elektrycznej równej 50 kW nie mieści się w tej kategorii, podobnie jak instalacja przekraczająca 1 MW. W przypadku mocy cieplnej istotne jest natomiast, aby była ona wyższa niż 150 kW i jednocześnie niższa niż 3 MW. Prawidłowe zakwalifikowanie instalacji ma znaczenie praktyczne, ponieważ przepisy dotyczące OZE mogą posługiwać się kategoriami instalacji o różnej skali. Pojęcie „mała instalacja” występuje również w regulacjach prawa energetycznego, gdzie zachowuje znaczenie dla określania statusu instalacji wykorzystującej odnawialne źródła energii.