Przepis określa podstawowe czynności syndyka związane z majątkiem upadłego. Syndyk powinien niezwłocznie objąć ten majątek, czyli przejąć nad nim pieczę. Następnie ma nim zarządzać, a więc podejmować czynności dotyczące jego bieżącego funkcjonowania w zakresie wynikającym z przepisu. Na syndyku spoczywa również obowiązek zabezpieczenia majątku. Ma on chronić go przed zniszczeniem, uszkodzeniem oraz zabraniem przez osoby postronne. Ochrona obejmuje zatem zarówno ryzyko utraty lub pogorszenia stanu składników majątku, jak i ryzyko przejęcia ich przez osoby, które nie są do tego uprawnione. Przepis wskazuje także, że syndyk przystępuje do likwidacji majątku upadłego. Oznacza to, że po objęciu i zabezpieczeniu majątku podejmuje czynności zmierzające do jego likwidacji. Wszystkie wymienione działania należą do obowiązków syndyka, a objęcie majątku powinno nastąpić niezwłocznie.

Syndyk podejmuje czynności potrzebne do ujawnienia postanowienia o ogłoszeniu upadłości. Oznacza to, że powinien podjąć działania prowadzące do odnotowania tego postanowienia w odpowiednich księgach i rejestrach. Przepis nie wskazuje szczegółowo, jakie czynności mają zostać wykonane. Ich zakres zależy od tego, gdzie wpisany jest majątek upadłego. W pierwszej kolejności chodzi o księgę wieczystą. Syndyk podejmuje również niezbędne czynności w innych księgach i rejestrach, ale tylko takich, do których wpisany jest majątek upadłego. Przepis wiąże więc obowiązek syndyka z istnieniem wpisu dotyczącego majątku upadłego w konkretnej księdze albo rejestrze. Celem tych działań jest ujawnienie właśnie postanowienia o ogłoszeniu upadłości. Przepis nie określa osobno terminu wykonania czynności ani nie opisuje procedury dokonywania wpisu. Wskazuje natomiast, że to syndyk ma podjąć niezbędne działania, aby postanowienie zostało ujawnione w księdze wieczystej oraz w innych właściwych księgach i rejestrach.

Prawo upadłościowe

Przepis określa sposób, w jaki syndyk powinien wykonywać swoje obowiązki. Ma podejmować działania z należytą starannością, czyli w sposób odpowiedzialny i ukierunkowany na prawidłowe wykorzystanie majątku upadłego. Celem tych działań jest zaspokojenie wierzycieli w jak najwyższym stopniu. Najważniejsze znaczenie ma optymalne wykorzystanie majątku upadłego. Oznacza to, że działania syndyka powinny służyć jak najlepszemu osiągnięciu celu postępowania, którym jest zaspokojenie wierzycieli. Przepis nie ogranicza tego obowiązku do jednego rodzaju czynności, lecz odnosi go ogólnie do działań podejmowanych przez syndyka. Ustawa wskazuje w szczególności na potrzebę minimalizacji kosztów postępowania. Ograniczanie tych kosztów jest jednym ze sposobów optymalnego wykorzystania majątku upadłego. Im mniejsza część majątku zostanie przeznaczona na koszty postępowania, tym większa jego część może służyć zaspokojeniu wierzycieli. Przepis łączy więc staranność syndyka, gospodarowanie majątkiem oraz dążenie do możliwie wysokiego zaspokojenia wierzycieli.

Przepis dotyczy wierzytelności zabezpieczonej hipoteką albo wpisem w rejestrze na majątku upadłego, który znajduje się za granicą. Taką wierzytelność umieszcza się na liście pod warunkiem złożenia dowodu wykreślenia wpisu o zabezpieczeniu. Chodzi zatem o dokument potwierdzający usunięcie wpisu dotyczącego zabezpieczenia. Wymóg złożenia takiego dowodu odnosi się do umieszczenia wierzytelności na liście. Przepis wiąże tę czynność z wykreśleniem wpisu o zabezpieczeniu, jeżeli przedmiot zabezpieczenia znajduje się poza granicami kraju. Znaczenie ma zarówno rodzaj zabezpieczenia, czyli hipoteka albo wpis w rejestrze, jak i położenie majątku upadłego za granicą. Dowód wykreślenia wpisu nie jest wymagany, jeżeli postępowanie upadłościowe zostało uznane w kraju, w którym znajduje się przedmiot zabezpieczenia. Jest to wyjątek od podstawowej zasady. W takim przypadku sam fakt uznania postępowania upadłościowego w państwie położenia przedmiotu zabezpieczenia eliminuje obowiązek składania dowodu wykreślenia wpisu.

Przepis dotyczy sytuacji, w której w wtórnym postępowaniu upadłościowym ma zostać zawarty układ. Jednocześnie w zagranicznym głównym postępowaniu upadłościowym musi być przewidziana likwidacja majątku upadłego. Oba te warunki muszą wystąpić łącznie. W takiej sytuacji układ zawierany we wtórnym postępowaniu upadłościowym może mieć wyłącznie charakter likwidacyjny. Oznacza to, że przepis nie dopuszcza w tym przypadku układu o innym charakterze. Regulacja odnosi się więc do ograniczenia rodzaju układu ze względu na sposób zakończenia zagranicznego głównego postępowania upadłościowego.

Przepis pozwala sądowi oraz sędziemu-komisarzowi współpracować z sądem zagranicznym i zarządcą zagranicznym. Celem takiej współpracy jest sprawne prowadzenie postępowań upadłościowych. W ramach tych działań mogą oni zarówno przekazywać informacje, jak i zwracać się o ich udostępnienie. Oznacza to, że współpraca może polegać na wymianie danych potrzebnych do prowadzenia postępowania. Informacje mogą dotyczyć majątku upadłego oraz miejsca, w którym ten majątek się znajduje. Mogą także odnosić się do postępowań dotyczących upadłego, prowadzonych przed sądami, organami administracyjnymi, sądami administracyjnymi oraz sądami polubownymi. Przepis obejmuje więc różne rodzaje postępowań, a nie tylko sprawy upadłościowe. Wymiana informacji może również obejmować sposób zabezpieczenia i likwidacji majątku upadłego. Dopuszczalne jest także przekazywanie oraz uzyskiwanie informacji o zaspokojeniu poszczególnych wierzycieli. Wymienione rodzaje informacji są przykładami, na co wskazuje zwrot „w szczególności”. Przepis nie opisuje szczegółowej procedury współpracy, lecz wskazuje jej cel oraz podstawowe obszary.

Przepis ustanawia prostą zasadę: do masy upadłości nie włącza się składników mienia, które nie należą do majątku upadłego. O tym, czy dany składnik powinien znaleźć się w masie upadłości, decyduje więc jego przynależność do majątku upadłego. Jeżeli składnik mienia nie należy do majątku upadłego, podlega wyłączeniu z masy upadłości. Oznacza to, że nie powinien być traktowany jako element tej masy. Przepis obejmuje wszystkie składniki mienia spełniające wskazany warunek, bez rozróżnienia ich rodzaju. Regulacja oddziela zatem majątek upadłego od mienia, które do niego nie należy. Samo pozostawanie składnika w faktycznym związku z upadłym nie wystarcza, aby uznać go za część masy upadłości. Znaczenie ma to, czy składnik należy do majątku upadłego.

Jeżeli wierzytelność jest zabezpieczona hipoteką albo wpisem w rejestrze dotyczącym majątku upadłego znajdującego się za granicą, nie zostanie od razu ujęta na liście wierzytelności. Aby mogła się na niej znaleźć, trzeba przedstawić dowód, że wpis o tym zabezpieczeniu został wykreślony. Samo istnienie wierzytelności nie wystarcza więc do jej wpisania na listę.

Przepis wskazuje, jak dochodzi do objęcia majątku upadłego przez syndyka albo zarządcę. Jeżeli sytuacja tego wymaga, czynność wykonuje komornik. Podstawą jego działania jest postanowienie, w którym syndyk lub zarządca został wyznaczony. Oznacza to, że komornik nie działa tu na podstawie dowolnego dokumentu, lecz na podstawie tego konkretnego postanowienia, aby wprowadzić wskazaną osobę w posiadanie majątku upadłego.

Syndyk może zwracać się do urzędów, instytucji oraz osób posiadających informacje o majątku upadłego. Dzięki temu może gromadzić dane potrzebne do wykonywania swoich zadań. Jeżeli sprawa wymaga wiedzy z określonej dziedziny, syndyk może również skorzystać z pomocy innych osób mających odpowiednie przygotowanie zawodowe. Przepis pozwala mu więc zarówno pozyskiwać informacje, jak i korzystać ze specjalistycznego wsparcia.

Majątek upadłego

Majątek upadłego w przepisach

Prawo upadłościowe7 przepisów

Prawo upadłościowe3 przepisy