Lokator

Lokator to w polskim prawie najemca lokalu albo osoba używająca lokalu na podstawie innego tytułu prawnego niż prawo własności. Termin ten ma przede wszystkim znaczenie w odniesieniu do lokali służących zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych. Nie oznacza więc wyłącznie osoby, która zawarła umowę najmu, lecz może obejmować także osobę korzystającą z lokalu na podstawie innego, prawnie uznanego uprawnienia do jego używania.

Najważniejsze cechy:

• lokator korzysta z lokalu na podstawie określonego tytułu prawnego, na przykład umowy najmu albo spółdzielczego prawa do lokalu;
• lokatorem nie jest właściciel lokalu używający go na podstawie prawa własności;
• samo faktyczne zamieszkiwanie w lokalu nie zawsze wystarcza do uznania danej osoby za lokatora;
• status lokatora może wynikać zarówno z prawa prywatnego, jak i z innych uregulowanych prawnie form korzystania z lokalu.

Pojęcie to jest szczególnie istotne w ustawie o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego. Przepisy te regulują między innymi ochronę prawa do używania lokalu, zasady najmu, obowiązki lokatora i wynajmującego, wypowiedzenie stosunku prawnego oraz postępowanie w sprawach opróżnienia lokalu. W określonych sytuacjach ochrona prawa lokatora do używania lokalu jest zbliżona do ochrony prawa własności.

Termin występuje również w regulacjach dotyczących gospodarowania nieruchomościami, mieszkaniowego zasobu gminy i społecznych form rozwoju mieszkalnictwa. Może mieć znaczenie przy ustalaniu uprawnień osób zajmujących lokal, ocenie skutków sprzedaży nieruchomości, stosowaniu przepisów o najmie oraz określaniu zakresu ochrony osób zagrożonych utratą mieszkania. Znaczenie prawne słowa „lokator” zależy od konkretnego przepisu, jednak zasadniczo odnosi się ono do osoby mającej prawne uprawnienie do korzystania z lokalu, inne niż własność.