Lokalnych paliwach stałych

„Lokalne paliwa stałe” to określona w ustawie „Prawo ochrony środowiska” kategoria paliw, której znaczenie zależy od kilku cech występujących łącznie. Nie chodzi o każde paliwo w postaci stałej ani o każdy surowiec spalany w pobliżu miejsca wydobycia. Paliwo musi spełniać wszystkie warunki wskazane w definicji.

Po pierwsze, musi być naturalnie występujące, czyli pochodzić z zasobów istniejących w przyrodzie, a nie być wyłącznie produktem wytworzonym w procesie przemysłowym. Po drugie, powinno być wydobywane lokalnie. Oznacza to związek między miejscem pozyskania paliwa a obszarem, na którym jest ono wykorzystywane, przy czym sama definicja nie określa szczegółowo granic tej lokalności. Po trzecie, paliwo musi być przeznaczone do spalania w źródle spalania paliw, które zostało specjalnie zaprojektowane dla tego rodzaju paliwa.

Ostatni element ma istotne znaczenie praktyczne. Nie wystarczy, że dane paliwo jest stałe i pochodzi z lokalnego wydobycia. Musi być także spalane w instalacji dostosowanej konstrukcyjnie do jego właściwości. Kwalifikacja zależy więc nie tylko od samego paliwa, lecz również od sposobu jego wykorzystania i rodzaju źródła spalania. Jeżeli którykolwiek z tych warunków nie jest spełniony, nie można uznać paliwa za lokalne paliwo stałe w rozumieniu tej definicji.

Znaczenie pojęcia w ustawie polega na wyodrębnieniu szczególnej kategorii paliw i związanych z nimi źródeł spalania na potrzeby przepisów dotyczących ochrony środowiska. Pozwala to oceniać określone paliwo nie tylko według jego postaci, lecz także pochodzenia i przeznaczenia technologicznego. W praktyce przy analizie, czy dane paliwo mieści się w tej kategorii, należy sprawdzić jego naturalne pochodzenie, lokalny charakter wydobycia oraz to, czy urządzenie spalające zostało specjalnie zaprojektowane do jego używania. Definicja odnosi się zatem do ściśle określonego połączenia paliwa, miejsca jego pozyskania i właściwego źródła spalania.