Lokalna sieć ciepłownicza

Lokalna sieć ciepłownicza to, w rozumieniu ustawy o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków, system służący do przekazywania ciepła z lokalnego źródła lub lokalnych źródeł do budynków. Istotą tego pojęcia jest połączenie dwóch elementów: sieci ciepłowniczej oraz źródła ciepła znajdującego się lokalnie względem obsługiwanych obiektów.

Nie jest to więc samo urządzenie wytwarzające ciepło, takie jak kocioł lub inne źródło, ani pojedyncza instalacja znajdująca się w jednym budynku. O lokalnej sieci ciepłowniczej można mówić wtedy, gdy istnieje układ służący dostarczaniu ciepła do budynków, a ciepło pochodzi z lokalnych źródeł. Sieć pełni zatem funkcję pośrednią: łączy miejsce wytwarzania ciepła z budynkami, które z tego ciepła korzystają. Określenie „lokalna” wskazuje na charakter źródła i zasięg systemu, ale sama definicja nie określa jego rozmiaru, długości ani liczby obsługiwanych budynków.

W praktyce pojęcie pozwala odróżnić niewielki lub miejscowy system zaopatrywania budynków w ciepło od instalacji, w której ciepło jest wytwarzane i wykorzystywane wyłącznie w jednym obiekcie. Nie przesądza natomiast o technologii wytwarzania ciepła, rodzaju paliwa ani o własności sieci lub źródła.

W tej ustawie definicja ma znaczenie porządkujące. Umożliwia ustalenie, czy dany układ dostarczania ciepła mieści się w kategorii lokalnej sieci ciepłowniczej, gdy przepisy posługują się tym pojęciem. Ma to znaczenie przy opisywaniu sposobu ogrzewania budynków i ocenie rozwiązań związanych z ograniczaniem zużycia energii oraz emisji. Prawidłowe rozpoznanie takiej sieci wymaga przede wszystkim sprawdzenia, czy ciepło jest przesyłane do budynków za pomocą sieci oraz czy pochodzi z lokalnych źródeł ciepła.