Lokal kwaterunkowy

Lokal kwaterunkowy to szczególna kategoria lokalu mieszkalnego wyróżniona w ustawie o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków. Nie chodzi o każdy lokal wynajmowany przez gminę ani o każdy lokal zajmowany na podstawie dawnego przydziału. Aby lokal został uznany za kwaterunkowy, muszą być spełnione określone przesłanki dotyczące zarówno podstawy najmu, jak i zasad ustalania czynszu.

Po pierwsze, lokal musi być lokalem w rozumieniu ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Po drugie, najem powinien zostać nawiązany na podstawie administracyjnej decyzji o przydziale albo na podstawie innego tytułu prawnego, jeszcze zanim w danej miejscowości wprowadzono publiczną gospodarkę lokalami lub szczególny tryb najmu. Istotne jest więc historyczne pochodzenie stosunku najmu, a nie tylko obecny sposób korzystania z mieszkania.

Kolejnym warunkiem jest charakter czynszu. W okresie określonym w ustawie czynsz za lokal musiał mieć status czynszu regulowanego. Oznacza to, że jego wysokość nie była pozostawiona swobodnym ustaleniom stron, lecz podlegała ustawowym ograniczeniom. Limit mógł wynosić najwyżej 3% wartości odtworzeniowej lokalu w skali roku, a możliwość podwyższania czynszu była ograniczona do 10% dotychczasowej wysokości w skali roku.

Znaczenie praktyczne tego pojęcia polega na tym, że pozwala wyodrębnić lokale objęte dawnym, szczególnie ograniczonym systemem najmu i czynszu. Przy ocenie, czy dany lokal ma taki status, trzeba sprawdzić podstawę nawiązania najmu, moment jej powstania, zasady obowiązujące w danej miejscowości oraz historię czynszu. Sam fakt, że lokal jest stary, znajduje się w zasobie gminy albo był kiedyś przydzielany decyzją, nie przesądza jeszcze o spełnieniu ustawowej definicji. Pojęcie ma znaczenie przy stosowaniu przepisów ustawy dotyczących wsparcia termomodernizacji i remontów.