Agent nie zostaje bez wynagrodzenia tylko dlatego, że umowa milczy o sposobie jego ustalenia. Domyślnym rozwiązaniem jest prowizja, a gdy nie umówiono także jej wysokości, przepis wskazuje kolejne sposoby jej wyliczenia.

### Najważniejsze punkty

- Brak określenia sposobu wynagrodzenia w umowie nie oznacza nieodpłatności; agentowi należy się prowizja.
- Prowizja jest zdefiniowana przez sposób obliczania: jej wysokość zależy od liczby albo wartości zawartych umów.
- Gdy wysokość prowizji nie została umówiona, punktem odniesienia jest stawka zwyczajowo przyjęta w stosunkach danego rodzaju.
- Zwyczaj ustala się dla miejsca działalności prowadzonej przez agenta, a nie dla siedziby dającego zlecenie.
- Jeżeli ustalenie zwyczaju jest niemożliwe, prowizja należy się w odpowiedniej wysokości, przy uwzględnieniu okoliczności bezpośrednio związanych z wykonaniem zleconych czynności.

### W praktyce

Kolejność jest sztywna: najpierw umowa, potem zwyczaj miejscowy, a dopiero na końcu ocena słusznościowa. Spory najczęściej dotyczą właśnie tego, czy w danej branży i miejscu istnieje utrwalona stawka, bo jej wykazanie zamyka drogę do swobodnego szacowania wynagrodzenia.

Kodeks cywilny

Art. 760^2 Kodeksu cywilnego reguluje obowiązki dającego zlecenie (zleceniodawcy) wobec agenta w kontekście przekazywania niezbędnych informacji i dokumentów oraz informowania o istotnych kwestiach związanych z realizacją umowy agencyjnej. Przepis ten ma na celu zapewnienie transparentności i efektywności współpracy między stronami umowy agencyjnej.

#### Obowiązek przekazywania dokumentów i informacji

Pierwsza część art. 760^2 § 1 Kodeksu cywilnego nakłada na dającego zlecenie obowiązek przekazywania agentowi dokumentów i informacji niezbędnych do prawidłowego wykonania umowy. Jest to kluczowy element współpracy, ponieważ agent, działając w imieniu zleceniodawcy, musi mieć dostęp do wszelkich danych, które umożliwią mu skuteczne i zgodne z prawem działanie. Dokumenty te mogą obejmować m.in. specyfikacje produktów, cenniki, warunki umów, a także wszelkie inne informacje, które mogą mieć wpływ na realizację zlecenia.

#### Obowiązek informowania o przyjęciu lub odrzuceniu propozycji umowy

Kolejny obowiązek, wynikający z art. 760^2 § 2, dotyczy konieczności zawiadomienia agenta w rozsądnym czasie o przyjęciu lub odrzuceniu propozycji zawarcia umowy oraz o niewykonaniu umowy, przy której zawarciu agent pośredniczył lub którą zawarł w imieniu dającego zlecenie. Jest to istotne z punktu widzenia agenta, który musi być na bieżąco informowany o statusie negocjacji i realizacji umów, aby móc odpowiednio reagować i podejmować dalsze działania.

#### Obowiązek informowania o zmianach w liczbie lub wartości umów

Art. 760^2 § 3 wprowadza obowiązek zawiadomienia agenta o tym, że liczba umów, których zawarcie przewiduje zleceniodawca, lub wartość ich przedmiotu będzie znacznie niższa niż ta, której agent mógłby się normalnie spodziewać. Taka informacja jest kluczowa dla agenta, który może na jej podstawie dostosować swoje działania i plany operacyjne. Brak takiej informacji może prowadzić do nieefektywności i strat po stronie agenta.

#### Sankcja nieważności sprzecznych postanowień umowy

Ostatnia część art. 760^2 stanowi, że postanowienia umowy sprzeczne z treścią § 1-3 są nieważne. Oznacza to, że strony umowy agencyjnej nie mogą w sposób skuteczny wyłączyć ani ograniczyć obowiązków określonych w tym artykule. Jest to przepis o charakterze bezwzględnie obowiązującym, co ma na celu ochronę interesów agenta i zapewnienie uczciwości w relacjach umownych.

### Podsumowanie

Art. 760^2 Kodeksu cywilnego wprowadza istotne obowiązki informacyjne dla dającego zlecenie, które mają na celu zapewnienie efektywnej i transparentnej współpracy z agentem. Przepis ten chroni agenta przed nieuczciwymi praktykami zleceniodawcy i zapewnia mu dostęp do niezbędnych informacji, co jest kluczowe dla prawidłowego wykonania umowy agencyjnej. Nieważność postanowień umowy sprzecznych z tym artykułem podkreśla wagę tych obowiązków i ich bezwzględnie obowiązujący charakter.

Art. 25^1 Kodeksu pracy wprowadza istotne ograniczenia dotyczące zatrudnienia na podstawie umów o pracę na czas określony. Przepis ten ma na celu zapobieganie nadużywaniu umów terminowych przez pracodawców oraz zapewnienie pracownikom większej stabilności zatrudnienia.

1. **Ograniczenie czasowe i ilościowe**:
   - Zgodnie z § 1, okres zatrudnienia na podstawie umowy o pracę na czas określony nie może przekraczać 33 miesięcy, a łączna liczba takich umów zawieranych między tymi samymi stronami stosunku pracy nie może przekraczać trzech. Przekroczenie tych limitów skutkuje automatycznym przekształceniem umowy na czas określony w umowę na czas nieokreślony.

2. **Przekształcenie umowy**:
   - Jeżeli strony uzgodnią przedłużenie umowy o pracę na czas określony poza wskazany okres 33 miesięcy, od dnia następującego po dniu, w którym miało nastąpić jej rozwiązanie, uważa się, że została zawarta nowa umowa o pracę na czas określony. W przypadku przekroczenia limitu trzech umów, czwarta umowa automatycznie przekształca się w umowę na czas nieokreślony.

3. **Wyjątki od ograniczeń**:
   - Przepis § 1 nie ma zastosowania w kilku określonych sytuacjach, które uzasadniają zawarcie umowy na czas określony:
     - Zastępstwo pracownika w czasie jego usprawiedliwionej nieobecności.
     - Wykonywanie pracy o charakterze dorywczym lub sezonowym.
     - Wykonywanie pracy przez okres kadencji.
     - Obiektywne przyczyny leżące po stronie pracodawcy, które muszą być zgłoszone do właściwego okręgowego inspektora pracy w terminie 5 dni roboczych od zawarcia umowy.

4. **Przedłużenie umowy do dnia porodu**:
   - Przepisów § 1 i 3 nie stosuje się w przypadku przedłużenia umowy o pracę do dnia porodu zgodnie z art. 177 § 3 Kodeksu pracy. Jest to szczególne rozwiązanie mające na celu ochronę praw pracowniczych kobiet w ciąży.

5. **Obowiązek informacyjny pracodawcy**:
   - W przypadku zawarcia umowy na czas określony z obiektywnych przyczyn leżących po stronie pracodawcy, pracodawca ma obowiązek zawiadomić właściwego okręgowego inspektora pracy o zawarciu takiej umowy w terminie 5 dni roboczych, podając przyczyny jej zawarcia.

Podsumowując, Art. 25^1 Kodeksu pracy wprowadza mechanizmy mające na celu ograniczenie nadużywania umów na czas określony, co ma na celu zwiększenie stabilności zatrudnienia pracowników. Przepis ten wprowadza również wyjątki, które pozwalają na elastyczność w zatrudnieniu w określonych sytuacjach, jednocześnie nakładając na pracodawców obowiązki informacyjne w celu zapewnienia transparentności i zgodności z przepisami prawa pracy.

Liczba umów

Liczba umów w przepisach

Kodeks cywilny2 przepisy

Kodeks pracy1 przepis