Przepis wyznacza zakres regulacji ustawy i wskazuje najważniejsze obszary związane z licencją doradcy restrukturyzacyjnego. Obejmuje zarówno uzyskanie licencji, jak i dalsze rozstrzygnięcia dotyczące praw wynikających z ustawy.

W szczególności ustawa określa:

- zasady uzyskiwania licencji,
- tryb jej przyznawania,
- tryb odmowy przyznania licencji,
- zasady cofania i zawieszania praw wynikających z ustawy,
- zasady sprawowania nadzoru nad działalnością osób posiadających licencję doradcy restrukturyzacyjnego.

Przepis rozróżnia więc zasady, czyli reguły dotyczące uzyskiwania licencji i nadzoru, od trybu podejmowania rozstrzygnięć w sprawie jej przyznania albo odmowy przyznania. Odnosi się również do sytuacji, w których prawa wynikające z ustawy mogą zostać cofnięte lub zawieszone. Regulacja obejmuje cały podstawowy zakres funkcjonowania licencji, od jej uzyskania, przez przyznanie, aż po działania dotyczące praw osoby posiadającej licencję oraz nadzór nad jej działalnością. Znaczenie praktyczne przepisu polega na wyznaczeniu granic przedmiotowych ustawy. Sam przepis nie przedstawia szczegółowych przesłanek uzyskania licencji ani nie określa konkretnych zasad prowadzenia nadzoru, lecz wskazuje, że te kwestie należą do materii regulowanej ustawą.

o licencji doradcy restrukturyzacyjnego

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2007/850/text/U/D20070850Lj.pdf

Przepis określa podstawowe zasady ubiegania się o przyznanie licencji doradcy restrukturyzacyjnego. Licencja jest przyznawana na wniosek osoby, która się o nią ubiega. Wniosek nie może zostać złożony później niż po upływie 2 lat od dnia złożenia egzaminu. Termin ten wyznacza ramy czasowe dla podjęcia czynności związanych z uzyskaniem licencji.

Do wniosku należy dołączyć dokumenty potwierdzające spełnienie wymogów wskazanych w art. 3 ust. 1 pkt 1, 4 i 6. Oznacza to, że sama treść wniosku nie jest wystarczająca, ponieważ konieczne jest również przedstawienie dokumentów odnoszących się do określonych wymogów. Przepis nie wskazuje w tym miejscu rodzaju tych dokumentów, odsyła natomiast do wymogów wymienionych w art. 3 ust. 1 pkt 1, 4 i 6.

Wnioskodawca musi ponadto złożyć dwa oświadczenia. Pierwsze dotyczy posiadania pełnej zdolności do czynności prawnych. Drugie potwierdza, że przeciwko wnioskodawcy nie jest prowadzone postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego ani o przestępstwo skarbowe. Oświadczenia te odnoszą się bezpośrednio do osobistej sytuacji osoby ubiegającej się o licencję i stanowią element wniosku.

W praktyce przepis wyznacza więc trzy grupy czynności: zachowanie terminu 2 lat od dnia złożenia egzaminu, dołączenie dokumentów dotyczących wymogów z art. 3 ust. 1 pkt 1, 4 i 6 oraz złożenie wymaganych oświadczeń. Przepis wiąże przyznanie licencji z kompletnym wnioskiem obejmującym wszystkie te elementy.

Przepis określa zakres uprawnień związanych z licencją doradcy restrukturyzacyjnego oraz obowiązki osoby, która ją posiada. Licencja uprawnia do wykonywania czynności:

- syndyka na podstawie Prawa upadłościowego,
- nadzorcy i zarządcy na podstawie Prawa restrukturyzacyjnego,
- zarządcy w egzekucji przez zarząd przymusowy na podstawie Kodeksu postępowania cywilnego.

Zakres licencji obejmuje więc czynności wykonywane w postępowaniach upadłościowych, restrukturyzacyjnych i określonych postępowaniach egzekucyjnych. Samo posiadanie licencji daje również możliwość wykonywania czynności doradztwa restrukturyzacyjnego. Przepis wyjaśnia, że mieszczą się w nich porady, opinie i wyjaśnienia, a także inne usługi dotyczące restrukturyzacji i upadłości.

Szczególne znaczenie ma regulacja dotycząca osoby fizycznej prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą. Jeżeli zostanie ona powołana do pełnienia funkcji w postępowaniu restrukturyzacyjnym, upadłościowym lub egzekucyjnym, wykonuje związane z tą funkcją czynności w ramach działalności gospodarczej.

Przepis nakłada ponadto na osobę fizyczną posiadającą licencję obowiązek kształcenia ustawicznego. Jego celem jest podnoszenie kwalifikacji i umiejętności zawodowych. W praktyce regulacja łączy zatem uprawnienia do wykonywania określonych funkcji i świadczenia usług z obowiązkiem stałego doskonalenia zawodowego.

Przepis określa warunki uzyskania licencji doradcy restrukturyzacyjnego przez osobę fizyczną. Wymogi dotyczą zarówno statusu osobistego i wykształcenia, jak i doświadczenia zawodowego, opinii oraz sytuacji prawnej kandydata.

Kandydat musi mieć obywatelstwo państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej albo państwa członkowskiego EFTA będącego stroną umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym. Powinien znać język polski w zakresie niezbędnym do wykonywania czynności syndyka, nadzorcy lub zarządcy, mieć pełną zdolność do czynności prawnych oraz ukończyć wyższe studia i uzyskać tytuł magistra lub równorzędny w jednym z tych państw.

Istotne są także wymogi dotyczące doświadczenia i nieskazitelności sytuacji prawnej. W okresie 15 lat przed złożeniem wniosku kandydat musi przez co najmniej 3 lata zarządzać majątkiem upadłego, przedsiębiorstwem lub jego wyodrębnioną częścią w Rzeczypospolitej Polskiej albo w państwie wskazanym w pkt 1. Musi posiadać nieposzlakowaną opinię, nie być karany za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, a także nie być podejrzanym ani oskarżonym o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe. Nie może również figurować w określonych rejestrach dotyczących niewypłacalności i zadłużenia.

Warunkiem końcowym jest złożenie z pozytywnym wynikiem egzaminu przed Komisją Egzaminacyjną powołaną przez Ministra Sprawiedliwości. W praktyce licencję może uzyskać wyłącznie osoba spełniająca wszystkie wymienione przesłanki. Pkt 11 w ust. 1 oraz ust. 2 zostały uchylone.

Przepis określa zasady organizacji egzaminu dla osób ubiegających się o licencję doradcy restrukturyzacyjnego. Egzamin musi odbywać się co najmniej dwa razy w ciągu roku. Informację o jego terminie Minister Sprawiedliwości ogłasza w Biuletynie Informacji Publicznej na swoich stronach podmiotowych oraz w dzienniku o zasięgu ogólnokrajowym, co najmniej trzy miesiące przed planowaną datą. Dzięki temu osoby zainteresowane uzyskaniem licencji powinny mieć odpowiedni czas na zapoznanie się z terminem egzaminu.

Za organizacyjne przygotowanie egzaminu odpowiada Minister Sprawiedliwości. Powołuje on, w drodze zarządzenia, siedmioosobową Komisję Egzaminacyjną, której członkowie muszą wyróżniać się wiedzą teoretyczną i praktyczną z zakresu objętego egzaminem. Kadencja członków trwa dwa lata, jednak mogą oni zostać wcześniej odwołani w razie niewykonywania lub niewłaściwego wykonywania obowiązków, niezdolności do ich wykonywania albo zrzeczenia się członkostwa. W takich sytuacjach skład Komisji jest uzupełniany.

Minister wyznacza spośród członków Komisji przewodniczącego i jego zastępcę. Przewodniczący kieruje pracami Komisji i sprawuje nad nimi nadzór, a zastępca wykonuje jego czynności podczas nieobecności. Przed każdym egzaminem powoływany jest także pięcioosobowy zespół przygotowujący pytania i zadania problemowe. Minister wyznacza jego przewodniczącego oraz określa w rozporządzeniu sposób przygotowywania, przechowywania i przekazywania materiałów, z uwzględnieniem potrzeby ochrony przed nieuprawnionym ujawnieniem. Zapewnia również obsługę biurową Komisji i zespołu.

Przepis określa zasady składania wniosku o dopuszczenie do egzaminu dla osoby ubiegającej się o licencję doradcy restrukturyzacyjnego. Wniosek składa się do Ministra Sprawiedliwości **najpóźniej 45 dni przed terminem rozpoczęcia egzaminu**. Termin ten ma istotne znaczenie, ponieważ złożenie wniosku po jego upływie skutkuje wydaniem przez przewodniczącego Komisji decyzji odmawiającej dopuszczenia do udziału w egzaminie. Od takiej decyzji przysługuje odwołanie do Ministra Sprawiedliwości.

Do wniosku należy dołączyć trzy dokumenty lub oświadczenia: kopię dokumentu potwierdzającego uzyskanie tytułu magistra albo odpowiednie zaświadczenie o ukończeniu studiów, oświadczenie, że wnioskodawca nie jest podejrzany ani oskarżony o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe, a także dowód uiszczenia opłaty egzaminacyjnej, o której mowa w art. 7 ust. 1.

Braki w wymaganych załącznikach nie powodują automatycznie zakończenia sprawy. Wnioskodawca jest wzywany do ich uzupełnienia w trybie określonym w art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Jeżeli braki nie zostaną uzupełnione, wniosek pozostawia się bez biegu, a osoba ubiegająca się o licencję jest o tym zawiadamiana listem poleconym za poświadczeniem odbioru. Przepis rozdziela zatem skutki braków formalnych od skutków przekroczenia terminu złożenia wniosku.

Przepis upoważnia Ministra Sprawiedliwości do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowych zasad organizacji egzaminu dla osoby ubiegającej się o licencję doradcy restrukturyzacyjnego. Zakres tego upoważnienia obejmuje dwa podstawowe obszary.

Po pierwsze, rozporządzenie ma wskazać sposób przeprowadzenia egzaminu, w tym warunki zapewniające osobie zdającej samodzielną pracę. Oznacza to, że regulacja wykonawcza powinna doprecyzować organizację egzaminu w sposób ograniczający możliwość korzystania z niedozwolonej pomocy i zapewniający jednolite warunki dla uczestników. W tym samym zakresie mają zostać określone szczegółowe czynności Komisji oraz jej przewodniczącego, a więc zadania osób odpowiedzialnych za przygotowanie i przebieg egzaminu.

Po drugie, Minister Sprawiedliwości określi wysokość oraz sposób wnoszenia opłaty egzaminacyjnej. Ustawa wyznacza maksymalny poziom tej opłaty, który nie może przekroczyć minimalnego wynagrodzenia za pracę. Przy ustalaniu jej wysokości należy uwzględnić rzeczywiste koszty przeprowadzenia egzaminu. Rozporządzenie ma również wskazać dopuszczalne formy uiszczenia opłaty.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że podstawowe ramy egzaminu wynikają z ustawy, natomiast szczegóły organizacyjne i finansowe zostaną określone w akcie wykonawczym. Przepis wyznacza więc zarówno zakres regulacji, którą ma wydać Minister, jak i granice dotyczące opłaty egzaminacyjnej.

Przepis określa przejściowe zasady dotyczące licencji i zezwoleń udzielonych przed wejściem w życie ustawy. Obejmuje wyłącznie te uprawnienia, które zostały wydane zgodnie z przepisami wykonawczymi ustanowionymi na podstawie art. 11 pkt 1 ustawy wskazanej w art. 31. Nie chodzi więc o wszystkie licencje i zezwolenia, lecz o dokumenty spełniające łącznie oba warunki wskazane w przepisie: zostały udzielone przed wejściem w życie ustawy oraz oparto je na określonej podstawie prawnej.

Najważniejszym skutkiem regulacji jest zachowanie ważności takich licencji i zezwoleń przez okres oznaczony w art. 100. Przepis wyznacza końcowy dzień ich obowiązywania, co zapewnia jednolite i czasowo ograniczone rozwiązanie dla uprawnień wydanych na podstawie wcześniejszych regulacji. Po upływie tego terminu art. 100 nie przewiduje dalszego zachowania ich ważności. Regulacja ma zatem charakter przejściowy, ponieważ odnosi się do uprawnień już udzielonych, a nie do licencji i zezwoleń wydawanych po wejściu w życie ustawy. Jej praktyczne znaczenie polega na wskazaniu, jak długo zachowują moc dokumenty wydane na podstawie przepisów, do których odsyłają art. 11 pkt 1 oraz art. 31.

o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2011/622/text/U/D20110622Lj.pdf

Przepis wprowadza kompleksowe zmiany w zasadach organizowania wyścigów konnych oraz uzyskiwania uprawnień związanych z ich prowadzeniem. Za organizatora uznaje podmiot wpisany do rejestru organizatorów wyścigów konnych, a wykonywanie tej działalności uzależnia od uzyskania wpisu.

Podmiot ubiegający się o wpis musi posiadać tor spełniający wymagania techniczne, zabezpieczenie finansowe oraz plany gonitw. Wniosek obejmuje między innymi dane podmiotu, numer identyfikacyjny, lokalizację toru uzgodnioną z właściwym organem gminy, informacje o zabezpieczeniu finansowym, rodzaju i liczbie gonitw, urządzeniach technicznych oraz planowanym terminie rozpoczęcia działalności. Do wniosku dołącza się oświadczenie o kompletności i prawdziwości danych oraz spełnianiu warunków ustawowych. W rejestrze ujawnia się podstawowe dane podmiotu, lokalizację toru i datę wpisu. Wysokość opłaty za wpis ma być różnicowana w zależności od przewidywanej liczby gonitw.

Prezes Klubu otrzymuje zadania związane z prowadzeniem rejestru, nadawaniem uprawnień, udzielaniem licencji i pozwoleń, powoływaniem komisji oraz organizowaniem szkoleń i egzaminów. Od decyzji dotyczących zakazu działalności, pozwolenia na kierowanie stajnią oraz poszczególnych licencji przewidziano odwołanie do ministra właściwego do spraw rolnictwa.

Dodany rozdział 3a szczegółowo określa warunki uzyskania pozwolenia na kierowanie stajnią oraz licencji na trenowanie koni, dosiadanie lub powożenie koni i pełnienie funkcji sędziego wyścigowego. Wymagania obejmują między innymi odpowiednie uprawnienia, egzaminy, wykształcenie lub staż, niekaralność, brak określonych kar dyscyplinarnych, a w przypadku jeźdźców także zaświadczenie lekarskie. Licencje są udzielane na dany rok kalendarzowy, przy czym uprawnienia mogą być nadawane na czas nieokreślony po spełnieniu wskazanych warunków.

Przepis ustanawia obowiązek regularnego przekazywania informacji między organizacjami zbiorowego zarządzania. Organizacja, która wykonuje zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi na podstawie umowy o reprezentacji, musi co najmniej raz w roku udostępnić drugiej organizacji, przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej, informacje dotyczące zarządzania za dany okres.

Zakres przekazywanych danych obejmuje co najmniej:

- wysokość przychodów z praw należnych organizacji oraz wysokość przychodów wypłaconych z tytułu korzystania z utworów lub przedmiotów praw pokrewnych, z podziałem na poszczególne pola eksploatacji;
- wysokość przychodów należnych, które do końca danego okresu nie zostały jeszcze wypłacone;
- wysokość potrąceń przeznaczonych na pokrycie kosztów zbiorowego zarządzania;
- wysokość potrąceń na działalność socjalną, kulturalną lub edukacyjną;
- informacje o licencjach udzielonych oraz o licencjach, których udzielenia odmówiono, w zakresie praw objętych umową o reprezentacji;
- uchwały przyjęte przez walne zebranie członków, jeżeli mają znaczenie dla zarządzania prawami objętymi tą umową.

Przepis określa więc zarówno częstotliwość, sposób przekazania, jak i minimalną treść informacji. W praktyce zapewnia organizacji, której prawa są reprezentowane, dostęp do danych o przychodach, wypłatach, nierozliczonych należnościach, potrąceniach, licencjach i istotnych decyzjach. Ułatwia to śledzenie sposobu wykonywania umowy o reprezentacji oraz rozliczeń związanych z powierzonymi prawami. Wymóg przekazywania informacji w formie elektronicznej porządkuje i usprawnia komunikację między organizacjami.

o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/1293/text/U/D20181293Lj.pdf

Przepis określa zasady wnoszenia pism procesowych i dokumentów w postępowaniu restrukturyzacyjnym. Co do zasady należy je składać wyłącznie za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe, z wykorzystaniem formularzy udostępnianych w tym systemie. Wyjątek dotyczy pism i dokumentów wskazanych w art. 196c. Dokumenty złożone poza systemem nie wywołują skutków prawnych, jakie ustawa wiąże z wniesieniem ich do sądu, nadzorcy, zarządcy albo właściwego organu. O takim skutku poucza się wnoszącego, chyba że jest nim nadzorca, zarządca albo organ, do którego odpowiednio stosuje się przepisy o nadzorcy lub zarządcy.

Pismo lub dokument elektroniczny musi zostać opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym, podpisem osobistym albo uwierzytelniony w sposób dostępny w systemie, który pozwala potwierdzić pochodzenie i integralność danych. Do pisma dołącza się elektroniczne załączniki. Jeżeli dokument powstał w formie papierowej, należy dołączyć jego elektroniczny odpis poświadczony albo elektroniczną kopię. W przypadku elektronicznej kopii oryginał dokumentu lub odpowiednio poświadczony odpis trzeba złożyć w sądzie restrukturyzacyjnym bez wezwania w ciągu 3 dni od wniesienia pisma.

Elektronicznego poświadczenia odpisu może dokonać także osoba posiadająca licencję doradcy restrukturyzacyjnego, jeżeli występuje jako uczestnik lub organ postępowania albo pełnomocnik. W odniesieniu do protokołu posiedzenia rady wierzycieli i uchwały rady uprawnienie to przysługuje również jej przewodniczącemu.

Każde pismo powinno zawierać dane pozwalające zidentyfikować wnoszącego, w szczególności imię i nazwisko albo nazwę, numer PESEL lub numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a także wskazane w przepisie dane adresowe i NIP, jeżeli go posiada. Można również podać telefon i adres poczty elektronicznej.

Prawo restrukturyzacyjne

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2015/978/text/U/D20150978Lj.pdf

Przepis określa, kto może pełnić funkcję nadzorcy albo zarządcy w postępowaniu restrukturyzacyjnym oraz jakie okoliczności wykluczają taką funkcję. Uprawnionym może być **osoba fizyczna** mająca pełną zdolność do czynności prawnych, licencję doradcy restrukturyzacyjnego i konto doradcy w systemie teleinformatycznym obsługującym postępowanie sądowe. Funkcję może również pełnić spółka handlowa, jeżeli wymagane osoby związane ze spółką mają tę licencję, a spółka posiada takie konto. Spółka zamierzająca wykonywać obowiązki w postępowaniach restrukturyzacyjnych ma obowiązek je założyć.

Przepis wskazuje także przeszkody osobiste i majątkowe. Funkcji nie może pełnić między innymi wierzyciel lub dłużnik dłużnika, osoba blisko z nim związana, osoba pozostająca z nim we wspólnym gospodarstwie domowym, a także osoba, która była przez dłużnika zatrudniona, świadczyła na jego rzecz pracę lub usługi, pełniła w jego strukturze określone funkcje albo posiadała ponad 5% udziałów lub akcji dłużnika. Wyłączenia obejmują również określone powiązania ze spółką powiązaną z dłużnikiem. Nie można ponadto powołać jako zarządcy osoby, która była nadzorcą w postępowaniu dotyczącym tego samego dłużnika.

Przeszkody wynikające z małżeństwa lub przysposobienia trwają także po ich ustaniu. Nadzorca i zarządca muszą złożyć do akt oświadczenie o braku przeszkód, najpóźniej przy podjęciu pierwszej czynności przed sądem lub sędzią-komisarzem. Jeżeli wymagana jest kwalifikacja doradcy restrukturyzacyjnego, odpowiednie uprawnienie mogą posiadać także wskazane osoby w spółce handlowej.

Przepis określa ochronę przedsiębiorstwa dłużnika w okresie rozpoznawania wniosku o otwarcie przyspieszonego postępowania układowego oraz w toku tego postępowania. Od dnia obwieszczenia zarządzenia o wpisaniu do repertorium wniosku złożonego przez dłużnika do dnia obwieszczenia prawomocnego zarządzenia o jego zwrocie, prawomocnego postanowienia o odrzuceniu albo oddaleniu wniosku lub o umorzeniu postępowania dotyczącego jego rozpoznania, wynajmujący albo wydzierżawiający nie może bez zezwolenia rady wierzycieli wypowiedzieć umowy najmu lub dzierżawy lokalu albo nieruchomości, w których prowadzone jest przedsiębiorstwo dłużnika. Jeżeli postępowanie zostanie otwarte, ochrona trwa do jego zakończenia albo do uprawomocnienia się postanowienia o jego umorzeniu.

Ograniczenie to obejmuje także określone umowy istotne dla funkcjonowania przedsiębiorstwa. Chodzi między innymi o umowy kredytu w zakresie środków udostępnionych przed otwarciem postępowania, leasingu, ubezpieczeń majątkowych, rachunku bankowego, poręczeń, licencji udzielonych dłużnikowi, a także gwarancji i akredytyw wystawionych przed otwarciem postępowania. Dotyczy również innych umów o podstawowym znaczeniu dla prowadzenia przedsiębiorstwa. Ich wykaz sporządza nadzorca sądowy i składa do akt w terminie trzech tygodni od dnia otwarcia postępowania.

Ochrona nie ma charakteru bezwzględnego. Nie stosuje się jej, gdy wypowiedzenie wynika z niewykonywania przez dłużnika po otwarciu postępowania zobowiązań nieobjętych układem albo z innej przyczyny przewidzianej w umowie, jeżeli przyczyna ta powstała po otwarciu postępowania. Przepis zabezpiecza więc ciągłość korzystania z lokali i podstawowych umów, jednocześnie pozostawiając możliwość wypowiedzenia w razie późniejszych naruszeń lub zdarzeń określonych w umowie.

Przepis określa sposób powoływania nadzorcy sądowego w przyspieszonym postępowaniu układowym i w postępowaniu układowym. Co do zasady powołuje go sąd w postanowieniu o otwarciu postępowania. Przy wyborze sąd uwzględnia liczbę innych spraw, w których dana osoba pełni funkcję nadzorcy sądowego, zarządcy albo syndyka, a także jej doświadczenie, dodatkowe kwalifikacje i specyfikę konkretnej sprawy. Te kryteria stosuje się odpowiednio również wtedy, gdy nadzorcą ma zostać spółka handlowa.

Szczególne wymagania dotyczą podmiotów o dużej skali działalności lub szczególnym znaczeniu. Jeżeli przedsiębiorca w co najmniej jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych zatrudniał średniorocznie co najmniej 250 pracowników, osiągnął obrót netto przekraczający równowartość 50 milionów euro albo miał aktywa przekraczające równowartość 43 milionów euro, sąd wyznacza osobę z licencją doradcy restrukturyzacyjnego i tytułem kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego. Takie wymaganie obejmuje również spółkę o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa oraz przedsiębiorcę o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym, jeżeli podmioty te znajdują się w odpowiednich wykazach.

Dłużnik może wskazać nadzorcę, jeżeli złoży wniosek i dołączy pisemną zgodę wierzyciela lub wierzycieli mających łącznie więcej niż 30% sumy wierzytelności. Zgoda nie obejmuje wierzycieli wskazanych w art. 80 ust. 3 oraz art. 116. Wskazana osoba musi spełniać wymogi z art. 24, a sąd może odmówić jej powołania, gdy istnieją uzasadnione przyczyny, w szczególności gdy nie daje ona oczywiście rękojmi należytego wykonywania obowiązków. Przepis łączy więc decyzję sądu z oceną kwalifikacji i obciążenia nadzorcy, a w określonych warunkach pozwala dłużnikowi wpływać na jego wybór.

Przepis określa skutki wejścia w życie ustawy dla osób posiadających licencję syndyka, osób ubiegających się o taką licencję oraz postępowań dotyczących wniosków złożonych przed tą datą. Jego celem jest uregulowanie przejścia od licencji syndyka do licencji doradcy restrukturyzacyjnego oraz wskazanie, jakie zasady stosuje się do spraw będących w toku.

Z dniem wejścia w życie ustawy licencja syndyka staje się licencją doradcy restrukturyzacyjnego. Przepis nie przewiduje w tym zakresie odrębnego wniosku ani dodatkowej czynności, lecz bezpośrednio określa zmianę statusu posiadanej licencji.

Odrębnie uregulowano wnioski, o których mowa w art. 10 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 440. Jeżeli zostały złożone i nie zostały rozpatrzone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się do nich tę ustawę w brzmieniu nadanym przez nową regulację. Oznacza to, że o sposobie rozpatrzenia takich nierozpoznanych wniosków decyduje nowe brzmienie przepisów, mimo że wnioski złożono wcześniej.

Przepis zachowuje również znaczenie czynności dokonanych przed wejściem ustawy w życie. Złożenie egzaminu dla osób ubiegających się o licencję syndyka przed tą datą uprawnia do ubiegania się o licencję doradcy restrukturyzacyjnego. Samo złożenie egzaminu nie jest równoznaczne z uzyskaniem licencji, lecz zapewnia podstawę do ubiegania się o nowy rodzaj licencji.♀♀♀

Przepis określa sposób powoływania zarządcy w postępowaniu sanacyjnym oraz kryteria, które sąd powinien uwzględnić przy wyborze tej osoby. Zarządca jest powoływany w postanowieniu o otwarciu postępowania sanacyjnego. Sąd bierze pod uwagę przede wszystkim liczbę innych postępowań, w których kandydat pełni funkcję nadzorcy sądowego, zarządcy albo syndyka, a także jego doświadczenie, dodatkowe kwalifikacje i specyfikę sprawy. Te zasady stosuje się odpowiednio także wtedy, gdy zarządcą ma być spółka handlowa.

W niektórych sprawach wymagane jest powołanie osoby posiadającej licencję doradcy restrukturyzacyjnego z tytułem kwalifikowanego doradcy restrukturyzacyjnego. Dotyczy to przedsiębiorców o określonej skali zatrudnienia, obrotów lub aktywów, spółek o istotnym znaczeniu dla gospodarki państwa umieszczonych w odpowiednim wykazie oraz przedsiębiorców realizujących zadania na rzecz Sił Zbrojnych wskazane w przepisie.

**Dłużnik może wskazać zarządcę**, jeżeli złoży wniosek wraz z pisemną zgodą wierzyciela lub wierzycieli mających łącznie więcej niż 30% sumy wierzytelności. Przy obliczaniu tego udziału pomija się wierzycieli wymienionych w art. 80 ust. 3 oraz art. 116. Wskazana osoba musi spełniać wymagania określone w art. 24, jednak sąd może odmówić jej powołania z uzasadnionych przyczyn, zwłaszcza gdy nie daje ona oczywiście rękojmi należytego wykonywania obowiązków.

Przepisy o zarządcy stosuje się odpowiednio także w przyspieszonym postępowaniu układowym i postępowaniu układowym. W praktyce regulacja łączy ocenę kwalifikacji i obciążenia zawodowego zarządcy z możliwością jego wskazania przez dłużnika, przy zachowaniu decydującej roli sądu.

Licencje

Licencje w przepisach

o licencji doradcy restrukturyzacyjnego7 przepisów

o ograniczaniu barier administracyjnych dla obywateli i przedsiębiorców2 przepisy

o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi1 przepis

Prawo restrukturyzacyjne6 przepisów