Przepis określa zasady poruszania się po lesie pojazdami, jazdy konnej, postoju oraz organizowania imprez. Jego podstawową regułą jest ograniczenie ruchu pojazdów silnikowych, zaprzęgowych i motorowerów. Po lesie mogą one poruszać się drogami publicznymi, a drogami leśnymi tylko wtedy, gdy zostały oznakowane drogowskazami dopuszczającymi ruch. Wyjątek dotyczy osób z niepełnosprawnościami poruszających się pojazdami przystosowanymi do ich potrzeb.

Jazda konna jest dopuszczalna wyłącznie po drogach leśnych wyznaczonych przez nadleśniczego. Również postój pojazdów na drogach leśnych został ograniczony, można zatrzymywać je tylko w miejscach oznakowanych. Oznacza to, że samo istnienie drogi leśnej nie wystarcza ani do legalnego przejazdu, ani do postoju.

Ustęp 3 przewiduje wyłączenia dla osób wykonujących czynności służbowe, gospodarcze, ratownicze, kontrolne, badawcze lub związane z ochroną przyrody. Obejmują one między innymi pracowników nadleśnictw, osoby zwalczające pożary i prowadzące działania ratownicze, funkcjonariuszy odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i porządek publiczny, osoby wykonujące gospodarkę łowiecką, właścicieli lasów działających we własnych lasach oraz osoby prowadzące określone badania, szkolenia i prace urządzeniowe. Wyłączenie odnosi się do przepisów wskazanych w ust. 3, w tym do ust. 1, art. 26 ust. 2 i 3 oraz art. 28.

Organizacja w lesie imprezy sportowej albo innej imprezy masowej wymaga zgody właściciela lasu. Przepis łączy więc ochronę zasad korzystania z dróg leśnych z określeniem wyjątków dla zadań publicznych i gospodarczych oraz z kontrolą wydarzeń organizowanych na obszarze leśnym.

o lasach.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1991/444/text/U/D19910444Lj.pdf

Przepis określa sposób kierowania Lasami Państwowymi oraz zakres zadań Dyrektora Generalnego. Lasami Państwowymi kieruje Dyrektor Generalny przy pomocy dyrektorów regionalnych dyrekcji Lasów Państwowych. Dyrektora Generalnego powołuje i odwołuje minister właściwy do spraw środowiska, natomiast Dyrektor Generalny powołuje i odwołuje część osób pełniących funkcje kierownicze w strukturze Lasów Państwowych.

Do kluczowych kompetencji Dyrektora Generalnego należy reprezentowanie Skarbu Państwa w stosunkach cywilnoprawnych w zakresie jego działania. Dyrektor Generalny inicjuje, koordynuje i nadzoruje działalność dyrektorów regionalnych dyrekcji oraz kierowników innych jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych o zasięgu krajowym. Może także tworzyć, łączyć, dzielić i likwidować jednostki organizacyjne o zasięgu krajowym, a także zarządzać określonymi gruntami i innymi nieruchomościami.

Przepis obejmuje również zadania związane z prowadzeniem polityki i organizacji leśnictwa. Dyrektor Generalny organizuje przedsięwzięcia dotyczące ochrony lasów, racjonalnej gospodarki leśnej i rozwoju leśnictwa, planowanie urządzeniowe oraz prognozowanie w leśnictwie. Nadzoruje i koordynuje kształcenie kadr oraz popularyzację wiedzy leśnej, a także inicjuje, popiera i finansuje badania z zakresu leśnictwa.

Znaczenie praktyczne ma również kompetencja do wyrównywania niedoborów środków finansowych w nadleśnictwach i regionalnych dyrekcjach, wynikających ze zróżnicowanych warunków gospodarki leśnej, oraz organizowania wspólnych przedsięwzięć jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych. Linked? Need no English. Also appointments include deputies in agreement with minister, chief inspector, regional directors, heads national units. Need include. Replace last sentence. Ensure char >=800. This is ~1500. Let's final corrected with appointment details.

Przepis określa najważniejsze zadania i kompetencje dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych. Jego rola obejmuje zarówno reprezentowanie Skarbu Państwa, jak i organizowanie, nadzorowanie oraz wspieranie działalności jednostek działających w regionie.

Do dyrektora należy reprezentowanie Skarbu Państwa w stosunkach cywilnoprawnych w zakresie działania regionalnej dyrekcji, a także w sprawach wynikających z postępowania regulacyjnego dotyczącego stosunku Państwa do kościołów i innych związków wyznaniowych. Za zgodą Dyrektora Generalnego dyrektor może tworzyć, łączyć, dzielić i likwidować regionalne jednostki organizacyjne. Zarządza również nieruchomościami nabytymi lub wydzielonymi na potrzeby regionalnej dyrekcji.

Przepis przyznaje dyrektorowi kompetencje kadrowe. Powołuje on i odwołuje zastępców dyrektora, po uzgodnieniu z Dyrektorem Generalnym, a także nadleśniczych i kierowników określonych jednostek organizacyjnych. Inicjuje, koordynuje i nadzoruje działalność nadleśniczych oraz kierowników jednostek o zasięgu regionalnym.

Znaczenie praktyczne mają także zadania związane z zarządzaniem środkami finansowymi przeznaczonymi na wyrównywanie niedoborów w nadleśnictwach, organizowaniem wspólnych przedsięwzięć w zakresie ochrony lasu i racjonalnej gospodarki leśnej oraz prowadzeniem szkoleń, doradztwa i działalności usługowej w zakresie leśnictwa. Dyrektor wykonuje ponadto zadania dotyczące zapobiegania rozprzestrzenianiu się inwazyjnych gatunków obcych, w zakresie określonym w ustawie o gatunkach obcych. Pkt 6 został uchylony, więc nie ustanawia obecnie zadania dyrektora.

Przepis określa pozycję i podstawowe zadania nadleśniczego, zarówno w odniesieniu do nadleśnictwa, jak i do lasów niestanowiących własności Skarbu Państwa. Nadleśniczy samodzielnie prowadzi gospodarkę leśną w nadleśnictwie na podstawie planu urządzenia lasu i odpowiada za stan lasu.

Do jego najważniejszych kompetencji należy reprezentowanie Skarbu Państwa w stosunkach cywilnoprawnych w zakresie działania nadleśnictwa, kierowanie nadleśnictwem oraz bezpośredni zarząd lasami, gruntami i innymi nieruchomościami pozostającymi w zarządzie Lasów Państwowych. Nadleśniczy organizuje pracę jednostki, ustala jej strukturę, w tym podział na leśnictwa, zatrudnia i zwalnia pracowników, a także inicjuje, koordynuje i nadzoruje ich działalność. Odpowiada również za ochronę mienia i zwalczanie szkodnictwa leśnego.

Przepis przewiduje pomoc dla właścicieli lasów prywatnych, udzielaną na ich wniosek. Może ona obejmować doradztwo dotyczące zalesiania i gospodarki leśnej oraz odpłatne udostępnienie sadzonek i specjalistycznego sprzętu. W szczególnie uzasadnionych przypadkach możliwe jest nieodpłatne udostępnienie sadzonek na ponowne wprowadzenie roślinności leśnej, jeżeli wniosek właściciela jest poparty opinią wójta, burmistrza albo prezydenta miasta i spełnione są wskazane w przepisie podstawy planistyczne.

Na podstawie umowy z właścicielem lasu nadleśniczy może także organizować wykonywanie zadań gospodarczych, włącznie ze sprzedażą drewna. Na wniosek właściciela gruntu sporządza ponadto plany zalesienia lub określonych inwestycji oraz potwierdza ich wykonanie, gdy działania są realizowane zgodnie z przepisami dotyczącymi wskazanych programów wsparcia. W praktyce przepis łączy więc funkcję zarządczą nadleśniczego z określonymi formami pomocy i obsługi właścicieli lasów prywatnych.

Przepis określa, kto może nosić mundur leśnika, kto ponosi koszty jego umundurowania oraz kto ustala wygląd mundurów i oznak. Podstawową kategorię osób uprawnionych stanowią pracownicy Lasów Państwowych. Uprawnienie to nie jest jednak ograniczone wyłącznie do tej grupy.

Mundur leśnika mogą również nosić pracownicy Ministerstwa Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, jeżeli zajmują się nadzorem nad gospodarką leśną. Dotyczy to także pracowników starostw, którzy bezpośrednio sprawują taki nadzór w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa. Kolejną grupę tworzą dyrektorzy, nauczyciele i uczniowie średnich leśnych szkół zawodowych. Uprawnienie obejmuje ponadto pracowników leśnych zakładów doświadczalnych szkół wyższych oraz pracowników instytutów badawczych, których działalność statutowa służy leśnictwu.

**Koszty umundurowania** co do zasady ponoszą osoby uprawnione na podstawie ust. 1 i 2. Przepis przewiduje jednak zastrzeżenie odnoszące się do art. 46 ust. 1 pkt 1, co oznacza, że zasada ta podlega wskazanemu tam wyjątku lub odmiennemu uregulowaniu.

Szczegółowe wzory mundurów leśnika i oznak nie wynikają bezpośrednio z tego przepisu. Ich określenie powierzono ministrowi właściwemu do spraw środowiska, który ma ustalić je w drodze rozporządzenia. W praktyce przepis wyznacza więc krąg osób uprawnionych, zasady ponoszenia kosztów oraz podstawę do ujednolicenia wyglądu umundurowania i oznak.

Przepis określa zasady sprzedaży przez Lasy Państwowe nieruchomości mieszkalnych, samodzielnych lokali mieszkalnych, zwanych „lokalami”, oraz gruntów z budynkami mieszkalnymi w budowie, jeżeli są one nieprzydatne Lasom Państwowym. Cenę ustala się według przepisów o gospodarce nieruchomościami. Sprzedaż lokalu obejmuje także grunty i przynależności niezbędne do korzystania z niego, a grunty związane z budynkiem podlegają ujawnieniu jako zabudowane.

Najszersze uprawnienia przyznano pracownikom i byłym pracownikom Lasów Państwowych, którzy mają co najmniej trzyletni staż, są najemcami lokalu i w nim mieszkają. Z wyjątkami wskazanymi w przepisie mają oni pierwszeństwo nabycia, a cena może zostać obniżona o 6% za każdy rok zatrudnienia i o 3% za każdy rok najmu, maksymalnie o 95%. Należność może być rozłożona na 60 rat miesięcznych. Dla emeryta lub rencisty cena wynosi 5% wartości lokalu. Podobne zasady obejmują określone osoby bliskie zmarłego pracownika lub byłego pracownika, a także osoby zatrudnione w wymienionych jednostkach leśnictwa.

Osoby korzystające z obniżki muszą liczyć się z obowiązkiem zwrotu zwaloryzowanej bonifikaty, jeżeli przed upływem 5 lat sprzedadzą lokal albo przeznaczą go na inne cele niż mieszkalne. Wyjątkiem jest zbycie na rzecz osoby bliskiej. Inni najemcy mogą nabyć zajmowany lokal po co najmniej trzech latach najmu, z obniżką 3% za każdy rok, nie więcej niż 45%.

Wykazy lokali sporządzają dyrektorzy regionalnych dyrekcji Lasów Państwowych, a sprzedaż wymaga opinii związków zawodowych, zatwierdzenia i ogłoszenia. Jeżeli uprawnieni nie skorzystają z prawa nabycia, lokal może zostać przekazany gminie. Wolne lokale i budynki w budowie, przy wielu ofertach, są sprzedawane w przetargu ograniczonym. Szczegółowy tryb sprzedaży określa minister właściwy do spraw środowiska.

Przepis określa kompetencję ministra właściwego do spraw środowiska w zakresie podjęcia działań zmierzających do opracowania narodowego programu leśnego. Chodzi o dokument o charakterze strategicznym, ukierunkowany na rozwój leśnictwa w Polsce.

Użycie zwrotu „może podjąć działania” oznacza, że przepis przyznaje ministrowi możliwość działania, a nie nakłada na niego bezwzględnego obowiązku opracowania programu. Zakres tej kompetencji obejmuje działania prowadzące do przygotowania programu, lecz sam przepis nie wskazuje ich rodzaju, etapów ani terminu. Nie określa również treści programu, podmiotów uczestniczących w jego opracowaniu ani formy, w jakiej miałby zostać przyjęty.

Kluczowe znaczenie ma określenie narodowego programu leśnego jako „strategicznego programu rozwoju leśnictwa w Polsce”. Wskazuje ono, że program ma służyć wyznaczaniu kierunku rozwoju leśnictwa w skali całego kraju. Przepis wiąże więc kompetencję ministra z działaniem o szerokim, ogólnokrajowym i strategicznym charakterze, a nie z rozstrzyganiem pojedynczych spraw dotyczących konkretnych lasów lub określonych podmiotów.

W praktyce regulacja tworzy podstawę do rozpoczęcia przez ministra prac nad dokumentem planistycznym dotyczącym rozwoju leśnictwa. Samo upoważnienie nie przesądza jednak, czy działania zostaną podjęte, kiedy to nastąpi ani jaki będzie ostateczny kształt narodowego programu leśnego.

Przepis określa podstawowe zasady prowadzenia trwale zrównoważonej gospodarki leśnej. Jej podstawą jest plan urządzenia lasu albo uproszczony plan urządzenia lasu. Gospodarka ta ma uwzględniać jednocześnie cele przyrodnicze, ochronne, społeczne i gospodarcze.

W szczególności chodzi o zachowanie lasów oraz ich korzystnego wpływu na klimat, powietrze, wodę, glebę, warunki życia i zdrowia człowieka oraz równowagę przyrodniczą. Ochroną objęto także szczególnie cenne lasy i ekosystemy leśne, między innymi ze względu na różnorodność przyrodniczą, leśne zasoby genetyczne, walory krajobrazowe i potrzeby nauki. Przepis wskazuje ponadto na ochronę gleb i terenów narażonych na zanieczyszczenie lub uszkodzenie, a także terenów o szczególnym znaczeniu społecznym. Odrębny cel stanowi ochrona wód powierzchniowych i głębinowych oraz retencji zlewni. Produkcja drewna i innych surowców oraz produktów ubocznego użytkowania lasu jest dopuszczona w ramach racjonalnej gospodarki.

Dla lasów stanowiących rezerwaty przyrody oraz wchodzących w skład parków narodowych znaczenie mają zasady określone w przepisach o ochronie przyrody. Gospodarka w lasach wpisanych do rejestru zabytków oraz na terenach, na których znajdują się wpisane do tego rejestru zabytki archeologiczne, wymaga uzgodnienia z wojewódzkim konserwatorem zabytków i uwzględnienia przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Przepis reguluje również zamówienia publiczne na usługi z zakresu leśnictwa. Ich udzielanie ma gwarantować uczciwą konkurencję, przejrzystość i równe traktowanie. Podmiot prowadzący gospodarkę leśną publikuje informację o zamówieniu w swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, a następnie niezwłocznie podaje informację o jego udzieleniu, wskazując wykonawcę, albo informację o nieudzieleniu zamówienia.

Przepis ustanawia Krajową Komisję Nasiennictwa Leśnego jako organ opiniodawczo-doradczy działający przy Ministrze. Komisja ma wspierać realizację zadań związanych z selekcją leśną i nasiennictwem leśnym poprzez udział osób uznanych za ekspertów w tych dziedzinach. Jej skład jest ściśle określony i obejmuje czterech stałych członków: dwóch przedstawicieli Ministra, przedstawiciela Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych oraz przedstawiciela Dyrektora Instytutu Badawczego Leśnictwa.

Przewodniczącego Komisji powołuje i odwołuje Minister. Może on wybrać przewodniczącego wyłącznie spośród dwóch grup członków wskazanych w ust. 2 pkt 1 i 3, czyli przedstawicieli Ministra oraz przedstawiciela Dyrektora Instytutu Badawczego Leśnictwa. Rozwiązanie to określa zarówno sposób obsadzenia funkcji przewodniczącego, jak i krąg osób, spośród których można dokonać wyboru.

W posiedzeniach mogą brać udział także osoby spoza składu Komisji, jeżeli zostaną zaproszone przez jej przewodniczącego. Ich udział ma jednak charakter wyłącznie pomocniczy, ponieważ nie przysługuje im prawo głosu. Oznacza to, że nie uczestniczą one w podejmowaniu stanowisk Komisji na równi z jej członkami.

Przepis określa również zamknięty katalog przyczyn ustania członkostwa. Członkostwo kończy się w razie śmierci członka, jego rezygnacji albo odwołania przez organ lub jednostkę, których jest przedstawicielem. Regulacja porządkuje więc skład Komisji, zasady jej reprezentacji oraz udział ekspertów i innych zaproszonych osób w jej pracach.

o leśnym materiale rozmnożeniowym.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2001/761/text/U/D20010761Lj.pdf

Przepis określa zakres informacji ujawnianych w każdej z części Krajowego Rejestru, o których mowa w art. 15 ust. 3. Rejestr ma zapewniać identyfikację leśnego materiału podstawowego, jego właściciela lub zarządcy, miejsca położenia oraz podstawy wpisu. W tym celu zamieszcza się między innymi numer rejestrowy, numery i daty decyzji o rejestracji oraz o wykreśleniu, dane właściciela lub zarządcy, nazwę botaniczną, rodzaj i przeznaczenie materiału.

Zakres danych obejmuje także szczegółową lokalizację, wysokość położenia, zajmowaną powierzchnię, informacje o autochtonicznym albo nieautochtonicznym oraz rodzimym albo nierodzimym charakterze materiału. Jeżeli jest znane, podaje się jego pochodzenie pierwotne, a w razie braku takiej wiedzy, informację o nieznanym pochodzeniu. Rejestr zawiera również opis warunków glebowych i klimatycznych, numery świadectw pochodzenia oraz ilość wyprodukowanego leśnego materiału rozmnożeniowego, wyrażoną w kilogramach lub sztukach.

Część danych zależy od rodzaju rejestrowanego materiału. Przy plantacjach nasiennych ujawnia się informacje o przerzedzaniu i stosowanych kryteriach. Przy drzewach matecznych podaje się dane dotyczące zapylania, udziału poszczególnych drzew, ich liczby i oznaczenia. W przypadku mieszanek klonów rejestr obejmuje między innymi skład mieszanki, proporcje, kryteria wyboru oraz dane pozwalające zidentyfikować klony i osobniki użyte do ich produkcji. W części IV dodatkowo ujawnia się informację o modyfikacji genetycznej leśnego materiału podstawowego. Przepis przewiduje także zamieszczanie danych określonych w rozporządzeniu wskazanym w art. 15 ust. 6.

Przepis określa sytuacje, w których do określonego leśnego materiału rozmnożeniowego nie stosuje się przepisów ustawy. Wyłączenie obejmuje dwa przypadki:

- materiał, o którym mowa w art. 2 pkt 1 lit. b i c, jeżeli nie jest przeznaczony do celów leśnych;
- materiał przeznaczony na eksport lub reeksport do państw niebędących członkami Unii Europejskiej.

Decydujące znaczenie ma więc zarówno rodzaj materiału wskazany w art. 2 pkt 1 lit. b i c, jak i jego przeznaczenie. W pierwszym przypadku materiał pozostaje poza zakresem ustawy tylko wtedy, gdy nie służy celom leśnym. W drugim przypadku wyłączenie wiąże się z przeznaczeniem na eksport lub reeksport do państw spoza Unii Europejskiej.

Ustęp 2 wprowadza dodatkowy obowiązek dotyczący materiału wyłączonego na podstawie ust. 1 pkt 1. Jeżeli taki materiał znajduje się w posiadaniu dostawcy razem z leśnym materiałem rozmnożeniowym przeznaczonym do celów leśnych, powinien być opatrzony etykietą o treści „Nie dla leśnictwa”. Etykieta pełni funkcję jednoznacznego oznaczenia materiału, który nie jest przeznaczony do celów leśnych, zwłaszcza gdy jest przechowywany lub oferowany obok materiału objętego tym przeznaczeniem. Przepis rozdziela zatem zakres stosowania ustawy od obowiązku identyfikacyjnego, który zależy od wspólnego posiadania obu rodzajów materiału przez dostawcę.

Przepis wskazuje zachowania związane z obrotem i wykorzystaniem leśnego materiału rozmnożeniowego, które naruszają wymagania określone w ustawie. Obejmuje zarówno działalność dostawców, jak i sposób przeznaczania materiału do uprawy w lasach lub na gruntach przeznaczonych do zalesienia.

Wymienione zostały następujące przypadki:

- prowadzenie obrotu materiałem wyprodukowanym z leśnego materiału podstawowego, który nie został zarejestrowany w Krajowym Rejestrze,
- wprowadzanie materiału do obrotu bez świadectwa pochodzenia i bez etykiety „Nie dla leśnictwa”,
- wprowadzanie materiału do obrotu z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 38,
- prowadzenie obrotu przez osobę lub podmiot nieujęty w rejestrze dostawców,
- wykorzystywanie materiału do uprawy w lasach albo na gruntach przeznaczonych do zalesienia z pominięciem zasad regionalizacji nasiennej określonych w art. 52 ust. 1 oraz na podstawie art. 52 ust. 2.

Znaczenie przepisu polega na objęciu kontrolą kilku etapów postępowania z leśnym materiałem rozmnożeniowym. Wymaga on, aby materiał pochodził z zarejestrowanego źródła, miał odpowiednie świadectwo i oznaczenie, a jego obrót był prowadzony przez dostawcę wpisanego do właściwego rejestru. Odrębnie zabezpiecza prawidłowe wykorzystanie materiału w leśnictwie, uzależniając je od zasad regionalizacji nasiennej. Przepis porządkuje więc wymagania dotyczące pochodzenia, dokumentacji, oznakowania, statusu dostawcy oraz miejsca i sposobu wykorzystania materiału.

Przepis określa wymagania dotyczące wniosku o zmianę przeznaczenia gruntów, o którym mowa w art. 7 ust. 4, w odniesieniu do gruntów wskazanych w art. 7 ust. 2. Wniosek powinien wyjaśniać potrzebę takiej zmiany oraz obejmować wykaz gruntów wraz z informacjami o klasach bonitacyjnych gruntów rolnych i typach siedliskowych gruntów leśnych. Konieczne jest także przedstawienie ekonomicznego uzasadnienia projektowanego przeznaczenia. Uzasadnienie to powinno uwzględniać w szczególności sumę należności i opłat rocznych oraz przewidywany rozmiar strat, jakie rolnictwo i leśnictwo poniosą wskutek niekorzystnego oddziaływania inwestycji.

Do wniosku należy dołączyć mapę gminy lub miasta. Mapa powinna oznaczać między innymi grunty zabudowane, klasy bonitacyjne gruntów rolnych, typy siedliskowe gruntów leśnych oraz granice gruntów objętych wnioskiem. Musi być wykonana w skali odpowiadającej części graficznej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dla gruntów leśnych mapa powinna dodatkowo zawierać treść mapy gospodarczej lasów. Przepis przewiduje wyjątki dotyczące oznaczania niektórych gruntów, wskazanych w art. 2 ust. 1 pkt 3 i 4 oraz ust. 2 pkt 1.

Szczególne wymogi dotyczą wniosków odnoszących się do obszaru ponad 10 ha, przeznaczonego na cele inwestycji górniczych. Oprócz podstawowych danych trzeba wówczas przedstawić warianty rekultywacji i zagospodarowania gruntów w trakcie oraz po zakończeniu działalności przemysłowej, wraz z kosztami każdego wariantu i przewidywanymi stratami rolnictwa i leśnictwa. Organ wyrażający zgodę może w szczególnie uzasadnionym przypadku odstąpić od wymagania uzasadnienia ekonomicznego oraz rozwiązań wariantowych. Regulacja porządkuje zatem zakres dokumentacji i danych niezbędnych do oceny planowanej zmiany przeznaczenia gruntów.

o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/1995/78/text/U/D19950078Lj.pdf

Przepis określa zasady kontroli stosowania ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wskazuje zarówno organy i podmioty uprawnione do prowadzenia kontroli, jak i zakres ich uprawnień. Kontrolę sprawują Minister Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej, Minister Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa, marszałkowie województw oraz podmioty wymienione w art. 5, art. 15 ust. 5 i art. 16 ust. 5.

Osoby przeprowadzające kontrolę mogą wejść na grunt oraz na teren zakładu przemysłowego. Mają również prawo przeglądać dokumenty i żądać sporządzenia ich odpisów, sprawdzać tożsamość osób w związku z kontrolą, żądać wyjaśnień i uzyskiwać informacje. Zakres kontroli może obejmować także pobieranie próbek gleby lub roślin do analizy. Uprawnienia te tworzą zestaw instrumentów pozwalających sprawdzić zarówno sposób użytkowania gruntu, jak i dokumentację oraz informacje związane ze stosowaniem ustawy.

Szczególna zasada dotyczy gruntów użytkowanych na cele obronności lub bezpieczeństwa państwa. Kontrolę takich gruntów można przeprowadzić dopiero po uprzednim uzgodnieniu jej zakresu z jednostką nadrzędną użytkownika tych gruntów. Przepis nie wyłącza więc kontroli w tym obszarze, ale uzależnia jej przeprowadzenie od wcześniejszego uzgodnienia zakresu. W praktyce art. 26 wyznacza ramy działania kontrolujących i określa granicę proceduralną dotyczącą gruntów związanych z obronnością lub bezpieczeństwem państwa.

Przepis określa zasady zmiany przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Co do zasady taka zmiana, jeżeli wymaga zgody, jest dokonywana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzanym na podstawie przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Reguła ta nie ma zastosowania do terenów, dla których miejscowego planu się nie sporządza.

Rodzaj wymaganej zgody zależy od kategorii gruntu:
- dla gruntów rolnych będących użytkami rolnymi klas I-III wymagana jest zgoda ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, z wyjątkiem gruntów położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy,
- dla gruntów leśnych stanowiących własność Skarbu Państwa wymagana jest zgoda Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa lub upoważnionej przez niego osoby,
- dla pozostałych gruntów leśnych wymagana jest zgoda marszałka województwa, wyrażana po uzyskaniu opinii izby rolniczej.

Zgoda ministra właściwego do spraw rozwoju wsi nie jest potrzebna przy przeznaczaniu na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych klas I-III położonych na obszarze uzupełnienia zabudowy, w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wniosek o zgodę składa wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Przy gruntach leśnych Skarbu Państwa dołącza się opinię dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, a przy gruntach parków narodowych, opinię dyrektora parku. Termin na wyrażenie zgody wynosi 120 dni od otrzymania wniosku. Brak zgody albo odmowy w tym terminie jest traktowany jako wyrażenie zgody. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta jest stroną postępowania. Marszałek województwa przekazuje właściwemu ministrowi wniosek dotyczący gruntów wskazanych w ust. 2 pkt 1 i 2 wraz ze swoją opinią, w terminie 30 dni od jego złożenia.

Przepis określa przedmiot ustawy, którym jest wyrażenie zgody na dokonanie przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikacji Konwencji o Europejskim Instytucie Leśnictwa. Oznacza to, że ustawa odnosi się do konkretnej umowy międzynarodowej, wskazanej w jej nazwie, oraz do czynności ratyfikacji dokonywanej przez głowę państwa.

Kluczowym elementem przepisu jest zgoda ustawowa. Nie jest ona równoznaczna z samym dokonaniem ratyfikacji, lecz stanowi wyraźne zaakceptowanie możliwości przeprowadzenia tej czynności przez Prezydenta. Przepis nie opisuje treści Konwencji, nie przedstawia zadań Europejskiego Instytutu Leśnictwa i nie reguluje szczegółowych skutków jej stosowania.

Znaczenie praktyczne art. 1 polega na wskazaniu, że ratyfikacja Konwencji wymaga zgody wyrażonej w ustawie. Po stronie Prezydenta pozostaje dokonanie ratyfikacji, natomiast przepis przesądza, że może ona zostać przeprowadzona w odniesieniu do Konwencji o Europejskim Instytucie Leśnictwa. Ustawa pełni zatem funkcję akceptacyjną i koncentruje się wyłącznie na umożliwieniu dokonania ratyfikacji przez właściwy organ. W jej treści nie ma dodatkowych regulacji dotyczących wykonywania Konwencji ani innych czynności związanych z jej obowiązywaniem.

o ratyfikacji Konwencji o Europejskim Instytucie Leśnictwa, sporządzonej w Joensuu dnia 28 sierpnia 2003 r.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2008/877/text/T/D20080877L.pdf

Leśnictwo

Leśnictwo w przepisach

o lasach.8 przepisów

o leśnym materiale rozmnożeniowym.4 przepisy

o ochronie gruntów rolnych i leśnych.3 przepisy

o ratyfikacji Konwencji o Europejskim Instytucie Leśnictwa, sporządzonej w Joensuu dnia 28 sierpnia 2003 r.1 przepis