Lesie pierwotnym

Pojęcie „lesie pierwotnym” oznacza szczególną kategorię lasu, który zachował naturalny charakter i funkcjonuje bez istotnej ingerencji człowieka. Definicja ustawowa z ustawy „Rachunkowość.” wskazuje, że chodzi o las złożony z gatunków rodzimych, czyli takich, które występują w danym środowisku w sposób naturalny, a nie zostały tam wprowadzone jako obce. Samo występowanie rodzimych gatunków nie jest jednak wystarczające.

Aby można było mówić o lesie pierwotnym w rozumieniu tego przepisu, muszą być spełnione łącznie także dwa pozostałe warunki:

• nie mogą być widoczne wyraźne ślady działalności człowieka,
• procesy ekologiczne zachodzące w lesie nie mogły zostać w istotnym stopniu zaburzone.

Pierwszy warunek odnosi się do dostrzegalnych oznak ludzkiej ingerencji. Drugi dotyczy funkcjonowania samego ekosystemu, w tym naturalnych zależności i procesów zachodzących w lesie. Ustawa nie wymaga więc całkowitego braku jakiegokolwiek wpływu człowieka, lecz wyklucza takie oddziaływania, które wyraźnie zmieniłyby naturalny przebieg procesów ekologicznych. Również brak widocznych śladów działalności człowieka nie przesądza samodzielnie o uznaniu danego obszaru za las pierwotny, jeżeli jego procesy przyrodnicze zostały wcześniej poważnie naruszone.

Definicja służy wyznaczeniu jednolitego znaczenia tego pojęcia na potrzeby stosowania ustawy. Pozwala odróżnić las zachowujący naturalne cechy od lasu, który wprawdzie może zawierać rodzime gatunki, ale został wyraźnie przekształcony przez człowieka albo utracił naturalny sposób funkcjonowania. W praktyce przy ocenie konkretnego obszaru trzeba zatem brać pod uwagę zarówno jego skład gatunkowy, jak i widoczne oznaki ingerencji oraz stan procesów ekologicznych. Wszystkie te elementy mają znaczenie razem, ponieważ dopiero ich łączne występowanie odpowiada ustawowemu rozumieniu „lesie pierwotnym”.