Art. 93f Kodeksu karnego wprowadza obowiązek stawiennictwa i poddania się terapii dla sprawców, wobec których sąd orzekł takie środki. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że osoby, które popełniły przestępstwa związane z zaburzeniami psychicznymi, seksualnymi lub uzależnieniami, będą miały możliwość rehabilitacji i reintegracji społecznej.

#### 1. Obowiązek stawiennictwa

Sprawca, wobec którego orzeczono terapię, ma obowiązek stawiennictwa we wskazanej przez sąd placówce. Jest to kluczowy element, który ma na celu zapewnienie, że terapia będzie skuteczna. Obowiązek ten jest szczegółowo określony przez lekarza psychiatrę, seksuologa lub terapeutę, co pozwala na indywidualne dostosowanie terapii do potrzeb sprawcy.

#### 2. Rodzaje terapii

Przepis wyróżnia kilka rodzajów terapii, które mogą być orzeczone przez sąd:

- **Terapia farmakologiczna zmierzająca do osłabienia popędu seksualnego**: Jest to szczególnie istotne w przypadku sprawców przestępstw seksualnych, gdzie kontrola popędu seksualnego może być kluczowa dla zapobieżenia recydywie.

- **Psychoterapia**: Ma na celu poprawę funkcjonowania sprawcy w społeczeństwie poprzez pracę nad jego problemami psychicznymi i emocjonalnymi.

- **Psychoedukacja**: Skupia się na edukacji sprawcy w zakresie jego problemów i sposobów radzenia sobie z nimi, co może przyczynić się do lepszego zrozumienia własnych zachowań i ich konsekwencji.

#### 3. Terapia uzależnień

W przypadku sprawców uzależnionych od alkoholu, środków odurzających lub innych podobnie działających środków, sąd może orzec terapię uzależnień. Sprawca ma obowiązek stawiennictwa w placówce leczenia odwykowego i poddania się leczeniu uzależnienia. Jest to istotne dla zapobieżenia dalszemu popełnianiu przestępstw związanych z uzależnieniem.

#### 4. Skutki niestawiennictwa

Niestawiennictwo w wyznaczonych terminach może prowadzić do poważnych konsekwencji prawnych dla sprawcy. Może to być traktowane jako naruszenie warunków orzeczonej terapii, co może skutkować zastosowaniem dodatkowych środków karnych lub nawet pozbawieniem wolności.

#### 5. Znaczenie społeczne

Art. 93f Kodeksu karnego ma na celu nie tylko karanie sprawców, ale również ich rehabilitację i reintegrację społeczną. Terapia może przyczynić się do zmniejszenia ryzyka recydywy i poprawy jakości życia sprawcy, co jest korzystne zarówno dla niego, jak i dla społeczeństwa.

#### 6. Wnioski

Art. 93f Kodeksu karnego jest przepisem, który podkreśla znaczenie terapii w procesie resocjalizacji sprawców przestępstw. Obowiązek stawiennictwa i poddania się terapii jest kluczowy dla skuteczności tego środka. Przepis ten stanowi ważny element systemu prawnego, który ma na celu nie tylko karanie, ale również pomoc w rehabilitacji i reintegracji społecznej sprawców przestępstw.

Kodeks karny

Przepis wskazuje, że pobyt nieletniego w zakładzie leczniczym powinien być organizowany według zasad właściwych dla stacjonarnej opieki psychiatrycznej i leczenia uzależnień. Oznacza to, że szczegółowe reguły dotyczące pobytu nie wynikają z odrębnego, dowolnego modelu przewidzianego dla nieletnich, lecz mają odpowiadać warunkom stosowanym przy takich świadczeniach udzielanych stacjonarnie. Przepis nie określa jednak tych warunków samodzielnie.

Leczenie uzależnień

Leczenie uzależnień w przepisach

Kodeks karny1 przepis

w sprawie komisji do spraw środka leczniczego dla nieletnich, trybu wykonywania środka leczniczego oraz warunków zabezpieczenia zakładów leczniczych1 przepis