Leczenie kardiologiczne

„Leczenie kardiologiczne” to, w rozumieniu ustawy „o Krajowej Sieci Kardiologicznej”, nie tylko pojedynczy zabieg lub konkretna metoda terapii. Pojęcie obejmuje świadczenia opieki zdrowotnej ukierunkowane na osobę, u której występuje choroba układu krążenia, oraz na osiągnięcie określonych celów związanych z jej stanem zdrowia.

Z ustawowej definicji wynikają trzy zasadnicze kierunki takiego leczenia:

• dążenie do wyleczenia choroby układu krążenia,
• poprawa rokowania, czyli perspektyw zdrowotnych świadczeniobiorcy,
• poprawa jakości życia i zapewnienie opieki długoterminowej.

Oznacza to, że leczenie kardiologiczne ma służyć nie tylko usunięciu samej choroby, lecz także ograniczeniu jej wpływu na dalsze życie pacjenta. Uwzględnia więc zarówno cel terapeutyczny, jakim jest wyleczenie, jak i działania nakierowane na lepszy przebieg choroby, funkcjonowanie świadczeniobiorcy oraz jego długofalowe potrzeby zdrowotne. Istotne jest przy tym, że chodzi o świadczenia pozostające w związku z chorobą układu krążenia i udzielane świadczeniobiorcy z taką chorobą.

Definicja wskazuje zatem szeroki, celowościowy charakter tego pojęcia. Nie opisuje konkretnego rodzaju świadczenia ani jednej procedury medycznej, lecz określa, czemu świadczenia mają służyć. Dzięki temu termin może obejmować różne formy opieki, o ile ich celem jest leczenie choroby układu krążenia, poprawa rokowania lub jakości życia albo zapewnienie opieki długoterminowej.

W ustawie „o Krajowej Sieci Kardiologicznej” pojęcie to wyznacza zakres świadczeń odnoszących się do opieki nad pacjentami z chorobami układu krążenia. Ma więc znaczenie przy odczytywaniu przepisów, które posługują się tym terminem, oraz przy ustalaniu, czy dane świadczenie jest związane z celami leczenia kardiologicznego wskazanymi w ustawie. W praktyce podkreśla ono potrzebę patrzenia na opiekę nad pacjentem całościowo, z uwzględnieniem zarówno aktualnego leczenia, jak i dalszego przebiegu choroby oraz długoterminowej jakości życia.