Łączna kwota ekspozycji na ryzyko

„Łączna kwota ekspozycji na ryzyko” to wartość ustalana według metody określonej w art. 92 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013. Nie jest to więc kwota wyznaczana swobodnie ani oceniana wyłącznie opisowo. Jej wysokość wynika z zastosowania wskazanego w tym przepisie sposobu obliczenia do danych dotyczących działalności i ryzyka podmiotu.

Sformułowanie „łączna” wskazuje, że chodzi o wynik zbiorczego ujęcia ekspozycji uwzględnianych w wymaganym rachunku, a nie o pojedynczą transakcję, aktywo czy rodzaj ryzyka rozpatrywany oddzielnie. Sama definicja zawarta w ustawie o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym, systemie gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji nie opisuje osobno wszystkich składników ani działań matematycznych prowadzących do uzyskania wyniku. Odsyła w tym zakresie do regulacji wskazanego rozporządzenia. To właśnie tam należy szukać szczegółowej podstawy obliczenia.

W tej ustawie pojęcie pełni funkcję określonego, jednolitego miernika. Dzięki odesłaniu do zewnętrznego przepisu jego ustalenie powinno opierać się na tych samych zasadach, niezależnie od tego, kto dokonuje obliczenia. Ogranicza to dowolność w określaniu rozmiaru ekspozycji na ryzyko i pozwala posługiwać się porównywalną wartością w ramach instrumentów przewidzianych w przepisach dotyczących gwarantowania depozytów oraz przymusowej restrukturyzacji.

W praktyce jest to zatem wartość techniczna i regulacyjna, a nie samodzielna ocena bezpieczeństwa podmiotu. Jej znaczenie polega na tym, że stanowi punkt odniesienia wszędzie tam, gdzie ustawa lub przepisy wykonawcze wiążą określone działania, obliczenia albo obowiązki z rozmiarem ekspozycji na ryzyko. Aby prawidłowo ustalić tę kwotę, trzeba zastosować reguły z art. 92 ust. 3 rozporządzenia nr 575/2013, a następnie wykorzystać uzyskany wynik w odpowiednim mechanizmie przewidzianym przez ustawę.