Kwalifikacje uregulowane

Kwalifikacje uregulowane to kwalifikacje, których istnienie, zasady uzyskiwania oraz sposób nadawania wynikają z odrębnych przepisów. Oznacza to, że nie są one tworzone wyłącznie przez instytucję, organizację lub pracodawcę według jej własnych zasad. Ich uzyskanie i potwierdzenie musi opierać się na wymaganiach określonych w przepisach właściwych dla danej kwalifikacji.

W definicji można wyróżnić kilka istotnych elementów:

• kwalifikacja musi być ustanowiona w przepisach innych niż regulacje dotyczące samego Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji,
• przepisy te powinny określać zasady jej nadawania,
• kwalifikacja nie może być kwalifikacją nadawaną w systemie oświaty ani w systemie szkolnictwa wyższego i nauki.

Pojęcie to służy w ustawie „Zintegrowany System Kwalifikacji” do wyodrębnienia szczególnej grupy kwalifikacji. Chodzi o kwalifikacje funkcjonujące na podstawie własnych, odrębnych regulacji, a więc poza dwoma wyraźnie wyłączonymi systemami edukacyjnymi. Nie każda kwalifikacja związana z wykonywaniem określonych zadań lub działalnością zawodową będzie zatem kwalifikacją uregulowaną. Konieczne jest, aby przepisy ustanawiały daną kwalifikację i wskazywały, w jaki sposób jest ona nadawana.

W praktyce zakwalifikowanie danego uprawnienia lub potwierdzenia kompetencji do tej kategorii pozwala ustalić, że podstawy jego uzyskania należy szukać w przepisach regulujących konkretny obszar, a nie w ogólnych zasadach obowiązujących w systemie oświaty lub szkolnictwa wyższego i nauki. Ma to znaczenie dla rozróżnienia kwalifikacji według podstawy prawnej ich ustanowienia oraz procedury nadawania. Sama nazwa kwalifikacji nie przesądza o jej charakterze, istotne jest to, czy spełnia oba warunki wskazane w definicji: została ustanowiona odrębnymi przepisami i jest nadawana zgodnie z określonymi w nich zasadami.