Kwalifikacje sektorowe

Kwalifikacje sektorowe to określony w ustawie „Zintegrowany System Kwalifikacji” rodzaj kwalifikacji zawodowych, tworzony z myślą o potrzebach konkretnej branży albo sektora. Ich istotą jest połączenie zawodowego charakteru z dostosowaniem do specyfiki danego obszaru działalności. Oznacza to, że kwalifikacja powinna odpowiadać na rzeczywiste potrzeby określonego sektora i uwzględniać właściwe dla niego wymagania.

Definicja obejmuje kilka elementów, które muszą wystąpić łącznie:

• kwalifikacja ma charakter zawodowy,
• nie jest uregulowana w odrębnych przepisach,
• odpowiada potrzebom konkretnej branży lub sektora i uwzględnia jego specyfikę,
• jest nadawana przez podmiot działający statutowo w obszarze tej branży lub sektora,
• podmiot ten ma uprawnienie do certyfikowania danej kwalifikacji sektorowej na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy,
• potwierdzeniem jej nadania jest certyfikat kwalifikacji sektorowej.

W praktyce oznacza to, że o sektorowym charakterze kwalifikacji nie decyduje samo jej powiązanie z określonym zawodem. Znaczenie ma również jej związek z konkretnym sektorem, sposób opracowania oraz to, kto może ją certyfikować. Kwalifikacja jest formalnie potwierdzana przez uprawniony podmiot, a osoba, której ją nadano, otrzymuje certyfikat kwalifikacji sektorowej.

Pojęcie służy w ustawie do wyodrębnienia kwalifikacji zawodowych odpowiadających na wyspecjalizowane potrzeby poszczególnych branż. Pozwala wskazać, że dana kwalifikacja została przygotowana z uwzględnieniem warunków i wymagań właściwych dla określonego sektora, a także że została nadana w procedurze przewidzianej dla kwalifikacji sektorowych. Jej znaczenie praktyczne wiąże się więc z uporządkowaniem takich kwalifikacji oraz z możliwością jednoznacznego potwierdzenia ich uzyskania za pomocą odpowiedniego certyfikatu.