Kwalifikacje rzemieślnicze

Kwalifikacje rzemieślnicze to szczególny rodzaj kwalifikacji zawodowych, którego znaczenie określa ustawa o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji. Są one związane z rzemiosłem i mogą być nadawane przez izby rzemieślnicze, ale dopiero po przeprowadzeniu odpowiednich egzaminów. Oznacza to, że samo wykonywanie pracy w danym zawodzie ani samo doświadczenie zawodowe nie wystarcza do uzyskania kwalifikacji w rozumieniu tej definicji.

Na kwalifikacje rzemieślnicze składają się trzy podstawowe elementy:

• podmiot nadający, czyli izba rzemieślnicza,
• egzamin przeprowadzany w zawodzie wskazanym w przepisach o rzemiośle,
• dokument potwierdzający uzyskanie kwalifikacji, którym jest dyplom mistrza albo świadectwo czeladnicze.

Definicja odsyła więc do przepisów ustawy o rzemiośle, aby wskazać, w jakich zawodach takie kwalifikacje mogą być uzyskiwane. Nie każda kwalifikacja zawodowa i nie każdy dokument związany z nauką zawodu będzie zatem kwalifikacją rzemieślniczą. Decydujące znaczenie ma łączne spełnienie warunków dotyczących rodzaju zawodu, przeprowadzenia egzaminu, organu nadającego oraz rodzaju wydanego dokumentu.

W praktyce dyplom mistrza i świadectwo czeladnicze pełnią funkcję oficjalnego potwierdzenia, że dana osoba uzyskała kwalifikację w określonym zawodzie rzemieślniczym. Pozwalają odróżnić kwalifikacje nadane w trybie egzaminów rzemieślniczych od innych potwierdzeń umiejętności lub przygotowania zawodowego. W ustawie o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji pojęcie to służy określeniu kategorii kwalifikacji, które są rozpoznawane na potrzeby tego systemu. Znaczenie praktyczne definicji polega przede wszystkim na wskazaniu, jakie kwalifikacje i jakie dokumenty mogą być traktowane jako kwalifikacje rzemieślnicze.