Kwalifikacje pełne

„Kwalifikacje pełne” to określona w ustawie „Zintegrowany System Kwalifikacji” kategoria kwalifikacji związanych z formalnym kształceniem. O tym, czy dana kwalifikacja ma taki charakter, decyduje nie tylko zakres zdobytej wiedzy i umiejętności, lecz przede wszystkim sposób jej uzyskania. Musi ona zostać nadana w ramach jednego z systemów wskazanych w ustawie i po ukończeniu określonego poziomu kształcenia.

Definicja obejmuje dwie główne ścieżki:

• system oświaty, w którym kwalifikacja jest uzyskiwana po ukończeniu określonego etapu kształcenia,
• system szkolnictwa wyższego i nauki, w którym chodzi o kwalifikacje uzyskane po ukończeniu kształcenia specjalistycznego, studiów pierwszego stopnia, studiów drugiego stopnia albo jednolitych studiów magisterskich, a także po uzyskaniu stopnia doktora w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym i nauce.

Istotne jest więc łączne wystąpienie dwóch elementów: kwalifikacja musi być nadana w ramach właściwego systemu, a jej uzyskanie musi następować po ukończeniu wskazanego rodzaju kształcenia lub po uzyskaniu stopnia doktora. Samo posiadanie określonych kompetencji albo ukończenie innej formy nauki nie przesądza jeszcze o zakwalifikowaniu ich jako kwalifikacji pełnych w rozumieniu tej ustawy.

Pojęcie służy uporządkowaniu kwalifikacji funkcjonujących w systemie oświaty oraz w systemie szkolnictwa wyższego i nauki. W praktyce pozwala ustalić, że dana kwalifikacja jest powiązana z formalną drogą kształcenia i z określonym jej etapem. Ma to znaczenie przy opisywaniu kwalifikacji oraz przy ustalaniu, jaką kategorię ma ona w rozwiązaniach przewidzianych przez Zintegrowany System Kwalifikacji. Termin ten nie opisuje więc dowolnego potwierdzenia umiejętności, lecz kwalifikację uzyskaną w sposób wyraźnie wskazany w ustawie.