Kredyt w rachunku płatniczym

„Kredyt w rachunku płatniczym” to pojęcie używane w ustawie „o usługach płatniczych” dla określenia finansowania powiązanego z rachunkiem, z którego korzysta się w kontekście płatności. Definicja obejmuje dwa rodzaje kredytu wskazane w innych przepisach. Pierwszym jest kredyt w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym, rozumiany tak, jak określa go ustawa o kredycie konsumenckim. Drugim jest kredyt płatniczy, do którego odsyła art. 74 ust. 3 ustawy „o usługach płatniczych”.

Istotą tego pojęcia nie jest nazwa produktu stosowana przez bank lub innego dostawcę, lecz jego ustawowe zakwalifikowanie do jednej z wymienionych kategorii. Aby ustalić, czy dane finansowanie jest „kredytem w rachunku płatniczym”, należy więc sprawdzić, czy mieści się ono w zakresie kredytu w rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym określonego w ustawie o kredycie konsumenckim albo czy odpowiada kredytowi płatniczemu wskazanemu w art. 74 ust. 3.

W praktyce pojęcie łączy funkcję rachunku z możliwością korzystania z kredytu w ramach rozliczeń płatniczych. Ma znaczenie przede wszystkim dla prawidłowego stosowania przepisów ustawy „o usługach płatniczych”, ponieważ wskazuje, jakie formy kredytowania należy uwzględniać przy interpretacji regulacji dotyczących usług płatniczych. Jednocześnie definicja odsyła do przepisów innej ustawy oraz do konkretnej regulacji ustawy o usługach płatniczych, dlatego pełne ustalenie znaczenia danego rozwiązania może wymagać zapoznania się z tymi przepisami.

Pojęcie obejmuje zatem nie jeden ściśle nazwany produkt, lecz kategorię ustawową. Jej wspólnym elementem jest powiązanie kredytu z rachunkiem lub z realizacją płatności, przy czym o objęciu danej sytuacji definicją decyduje spełnienie przesłanek wynikających z przepisów, do których odsyła ustawa.