Krajowy Zasób Nieruchomości

Krajowy Zasób Nieruchomości to państwowa osoba prawna wykonująca zadania związane z gospodarowaniem nieruchomościami należącymi do Skarbu Państwa. Nazwa ta odnosi się także do zasobu nieruchomości pozostających w dyspozycji tej instytucji. Nie jest to odrębny rodzaj nieruchomości, lecz publiczny zasób oraz podmiot powołany do zarządzania nim.

Krajowy Zasób Nieruchomości realizuje zadania związane przede wszystkim z polityką mieszkaniową państwa, racjonalnym wykorzystaniem gruntów publicznych oraz wspieraniem rozwoju budownictwa mieszkaniowego. W ramach swojej działalności może gospodarować nieruchomościami, w szczególności je nabywać, zbywać, oddawać w najem lub dzierżawę, obciążać prawami rzeczowymi oraz przekazywać na cele określone w przepisach. Konkretna forma wykorzystania nieruchomości zależy od jej przeznaczenia, stanu prawnego i celu publicznego.

Najważniejsze cechy:

• działa jako podmiot sektora publicznego i reprezentuje interes Skarbu Państwa w zakresie powierzonych mu nieruchomości;
• gospodaruje gruntami i innymi nieruchomościami, które mogą być wykorzystywane między innymi pod inwestycje mieszkaniowe;
• może uczestniczyć w obrocie nieruchomościami na zasadach określonych w przepisach;
• w niektórych przypadkach wykonuje ustawowe prawo pierwokupu, zwłaszcza przy transakcjach związanych z określonymi inwestycjami publicznymi, takimi jak lotniska lub budowle przeciwpowodziowe.

Termin występuje w przepisach dotyczących gospodarki nieruchomościami, a także w regulacjach odnoszących się do procesu budowlanego oraz geodezji i kartografii. Ma znaczenie praktyczne przy ustalaniu, który podmiot jest uprawniony do dysponowania określoną nieruchomością Skarbu Państwa, zawierania umów dotyczących jej wykorzystania albo podejmowania czynności związanych z jej sprzedażą. Krajowy Zasób Nieruchomości nie zastępuje organów administracji architektoniczno-budowlanej, nadzoru budowlanego ani organów wykonujących zadania geodezyjne.