Krajowy zakład reasekuracji

„Krajowy zakład reasekuracji” to ustawowe określenie podmiotu, który może legalnie prowadzić działalność reasekuracyjną w Polsce i jest związany z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Definicja tego pojęcia znajduje się w ustawie „Działalność ubezpieczeniowa i reasekuracyjna” i służy odróżnieniu zakładów działających jako podmioty krajowe od zakładów mających siedzibę poza Polską.

Aby dany podmiot można było uznać za krajowy zakład reasekuracji, muszą być spełnione łącznie trzy podstawowe przesłanki:

• podmiot musi być przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów Prawa przedsiębiorców,
• jego siedziba musi znajdować się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,
• musi posiadać zezwolenie na wykonywanie działalności reasekuracyjnej na terytorium Polski.

Oznacza to, że samo prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce albo zainteresowanie świadczeniem usług reasekuracyjnych nie wystarcza do uzyskania tego statusu. Konieczne jest także uzyskanie wymaganego zezwolenia. Z drugiej strony przedsiębiorca, który ma siedzibę w Polsce, lecz nie ma takiego zezwolenia, nie mieści się w ustawowym pojęciu krajowego zakładu reasekuracji.

Reasekuracja polega na przejmowaniu przez wyspecjalizowany podmiot części ryzyka związanego z działalnością ubezpieczeniową. Status krajowego zakładu reasekuracji ma więc znaczenie dla określenia, jakie przepisy dotyczą danego przedsiębiorcy, jaki organ i jakie zasady nadzoru mogą mieć do niego zastosowanie oraz jak należy go klasyfikować w dokumentach i regulacjach dotyczących rynku ubezpieczeniowego i reasekuracyjnego. Pojęcie to jest używane także w przepisach regulujących postępowanie upadłościowe oraz w regulacjach dotyczących przekazywania danych i informacji na potrzeby nadzoru. W tych kontekstach pozwala wskazać, że chodzi o zakład reasekuracji będący przedsiębiorcą z siedzibą w Polsce i uprawnionym do wykonywania działalności reasekuracyjnej na jej terytorium.