Krajowy transport drogowy

Krajowy transport drogowy to, w rozumieniu ustawy „Transport drogowy”, działalność gospodarcza polegająca na przewozie osób albo rzeczy z wykorzystaniem odpowiednich pojazdów, wykonywana wyłącznie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pojęcie obejmuje zarówno rozpoczęcie takiej działalności, jak i jej faktyczne wykonywanie.

Najważniejsze elementy definicji to:

• przewóz osób lub rzeczy, a więc transport o określonym przedmiocie;
• wykonywanie przewozu w ramach działalności gospodarczej;
• wykorzystanie pojazdów samochodowych zarejestrowanych w Polsce;
• możliwość użycia zespołu pojazdów, czyli pojazdu samochodowego połączonego z przyczepą albo naczepą;
• pełna krajowość przejazdu, obejmująca nie tylko miejsce wykonywania jazdy, lecz także miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz drogę, po której odbywa się transport.

O zakwalifikowaniu przewozu jako krajowego decyduje więc łączne wystąpienie tych cech. Nie chodzi wyłącznie o to, że pojazd porusza się po polskich drogach. Znaczenie ma również jego rejestracja w kraju, gospodarczy charakter przewozu oraz to, aby wskazane w definicji elementy trasy i podróży znajdowały się na terytorium Polski. Definicja obejmuje przy tym nie tylko sam pojazd samochodowy, ale także określony zespół pojazdów, co pozwala stosować ją do przewozów wykonywanych z przyczepą lub naczepą.

Pojęcie służy wyznaczeniu zakresu transportu drogowego regulowanego jako krajowy w tej ustawie. W praktyce pozwala odróżnić przewozy spełniające ustawowe kryteria krajowości od tych, które nie mieszczą się w tej kategorii, na przykład ze względu na element trasy lub podróży znajdujący się poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ma zatem znaczenie przy ustalaniu, czy dana działalność lub konkretny przewóz podlega ocenie na podstawie przepisów odnoszących się do krajowego transportu drogowego.