Krajowy pułap emisji

Krajowy pułap emisji to określona dla Polski granica emisji, której nie powinno się przekroczyć w danym okresie rozliczeniowym. Pojęcie to odnosi się do maksymalnej łącznej wielkości emisji na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a nie do dowolnie ustalonego poziomu emisji pojedynczego przedsiębiorstwa, instalacji czy osoby. Obejmuje emisje, których dotyczą właściwe przepisy, w zakresie wynikającym z podstawy prawnej ustanawiającej dany pułap.

Definicja zawarta w ustawie „o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji” wskazuje trzy podstawowe elementy tego pojęcia:

• określony jest maksymalny poziom emisji, a więc wartość graniczna, której nie należy przekraczać;
• pułap odnosi się do emisji powstających na terytorium Polski;
• limit obowiązuje w konkretnym okresie rozliczeniowym i wynika z przepisów prawa międzynarodowego albo prawa Unii Europejskiej.

Oznacza to, że krajowy pułap emisji nie jest wyłącznie celem polityki środowiskowej ani ogólną deklaracją dotyczącą ograniczania emisji. Jest wielkością wyznaczoną przez normy prawne przyjęte na poziomie międzynarodowym lub unijnym. Ustawa posługuje się tym pojęciem, aby powiązać krajowy system zarządzania emisjami z obowiązkami wynikającymi z tych przepisów.

Znaczenie praktyczne krajowego pułapu emisji polega na tym, że stanowi on punkt odniesienia dla oceny wielkości emisji w skali państwa w danym okresie. Pozwala porównywać rzeczywiste emisje z prawnie ustaloną granicą, a także porządkować działania związane z ich monitorowaniem, ewidencjonowaniem i ograniczaniem. Przy interpretacji tego terminu istotne są zawsze dwa elementy: zakres emisji objętych danym obowiązkiem oraz okres, dla którego pułap został określony. Bez wskazania właściwych przepisów międzynarodowych lub unijnych nie można ustalić konkretnej wartości tego limitu.