Krajowy podmiot zależny

Krajowy podmiot zależny to podmiot, który ma status podmiotu zależnego oraz posiada siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Pojęcie to łączy więc dwa elementy: określoną relację zależności wobec innego podmiotu oraz krajową lokalizację siedziby. Sam fakt prowadzenia działalności w Polsce nie wystarcza do uznania danego podmiotu za krajowy podmiot zależny, jeżeli nie jest on jednocześnie podmiotem zależnym. Podobnie zależność od innego podmiotu nie przesądza o krajowym charakterze, gdy siedziba znajduje się poza Polską.

Określenie „krajowy” odnosi się w tym przypadku do miejsca siedziby, a nie do obywatelstwa osób, pochodzenia kapitału ani marki podmiotu. Istotne jest zatem ustalenie, gdzie podmiot ma siedzibę, oraz potwierdzenie, że w strukturze organizacyjnej lub właścicielskiej występuje jako podmiot zależny. Definicja nie opisuje samodzielnie sposobu powstania zależności ani jej zakresu. W tym zakresie należy uwzględniać znaczenie terminu „podmiot zależny” wynikające z właściwych przepisów.

Pojęcie zostało zdefiniowane w ustawie „Bankowy Fundusz Gwarancyjny, system gwarantowania depozytów oraz przymusowa restrukturyzacja.” Służy wyodrębnieniu, spośród podmiotów zależnych, tych, które są związane z polskim obszarem przez siedzibę. Dzięki temu przepisy ustawy mogą posługiwać się krótszym i jednoznacznym określeniem w odniesieniu do podmiotów objętych jej zakresem. Ma to znaczenie praktyczne przy ustalaniu, czy konkretny podmiot należy do kategorii wskazanej w danym przepisie, a w konsekwencji, czy określone regulacje dotyczące podmiotów zależnych odnoszą się do niego jako do podmiotu krajowego. Ocena wymaga każdorazowo sprawdzenia obu przesłanek łącznie: zależności oraz siedziby w Polsce.